Back

Τι ζωή κάνει σήμερα εκεί;


"Τι ζωή κάνει σήμερα εκεί;"


Η ζωή είναι στιγμές.

Διαφορετικές στιγμές, που φτιάχνουν, αν μαζί τις βάλεις, ένα album.

Τα albums της ζωής σπανίως είναι θεματικά.

Θεματικά στη ζωή είναι μόνον τα φωτογραφικά λευκώματα που φτιάχνουμε για κάποιες από τις σημαντικές της εκδηλώσεις -γάμοι, διάφορες γιορτές, διακοπές, βαφτίσια. Στα άλλα όμως, εκείνα που φτιάχνει η ζωή μας καθημερινά, δεν υπάρχει ακολουθία. Κι ούτε παρουσιάζουν ομοιότητα στα θέματά τους. Σκόρπιες εικόνες όπως σκόρπιες είναι κι οι στιγμές, κι οι ίδιες οι ζωές μας... εφήμερες, αποσπασματικές και ασυνάρτητες.

Μόνον, επειδή οι άνθρωποι δεν αντέχουμε εύκολα το αδόμητο και το χάος είναι που χτίζουμε συνεχώς γύρω μας δομές και βάζουμε τα πράγματα σε τάξεις. Φτιάχνουμε λίστες, αριθμούμε τις ενέργειες, χρονολογούμε τα γεγονότα -ημέρες, μήνες, χρόνια- που μας σημάδεψαν. Και προγραμματίζουμε τις μέρες μας με τον ίδιο τρόπο που κοντρολάρουμε τα ρολόγια και τις τηλεοράσεις. Νομίζουμε έτσι ότι βιώνουμε κάπως πιο ανώδυνα το βάρος του εφήμερου.

Τι γίνεται όμως με κείνα που περάσανε στο έτσι;

Με όσα πνίγηκαν μέσα στο τίποτα;



"What's life like over there today"


Life is moments.

A combination of moments which, if pieced together, create an album.

Albums of life are rarely thematic. In life, thematic are those photography albums we create in order to remember important events – weddings, different kinds of celebrations, holidays, christenings. The others however, those created by life on a day-to-day basis, have no sequence. Scattered images, as scattered are the moments, as are our lives… ephemeral, fragmentary, incoherent.

Only because we find it hard to deal with whatever is chaotic and unstructured do we feel the need to constantly create structure and put things into order. We make lists, number our activities, keep chronological records –days, months, years– of events which have marked our lives. We schedule our days in the same way we set our watches and TVs. Believing, in this way, that we can more painlessly somehow withstand the weight of the ephemeral.

What, however, of the things which have gone by unnoticed?

Which have unconsciously fallen by the wayside?