Back

Οι Σκάλες


"Οι σκάλες"


Οι σκάλες μου έδιναν ανέκαθεν την προοπτική της κίνησης, της μετακίνησης, της αλλαγής. Μιας κίνησης όμως που δεν είναι ποτέ επίπεδη. Μιας κίνησης που σε οδηγεί πάνω ή κάτω, άλλοτε με μηχανικό κι άλλοτε με ποδοκίνητο τρόπο.


Οι σκάλες που απεικονίζονται στις τρεις αυτές φωτογραφίες συνδέουν τρεις διαφορετικούς τόπους Αθήνα, Αλεξάνδρεια (Αίγυπτος), Μάλτα και τρεις διαφορετικές φάσεις της ζωής μου, που παρότι απέχουν χρονικά, εν τούτοις προσεγγίζουν συναισθηματικά.

Αυτό το αέναο πηγαινέλα μας, τη μια στιγμή βαριεστημένοι να αποθέτουμε το βάρος μας στις κυλιόμενες, και την άλλη πάλι σε εγρήγορση, ανάλαφροι κι ερωτευμένοι, να ανεβαίνουμε δυο-δυο τα σκαλιά χωρίς ανάσα, είναι αυτό που απεικονίζει το ταξίδι της ζωής μας, που ενώ είναι εντελώς εφήμερο (σύμφωνα με την έννοια του γραμμικού χρόνου), την ίδια στιγμή δίνει αναφορά στην αιωνιότητα (όπως μας διαβεβαιώνει η σοφία του σφαιρικού χρόνου). ...της ζωής μας, που ενώ κάθε πρωί ξυπνάει νέα κι όμορφη, έτοιμη να ανεβεί στον έκτο με τα πόδια, το σούρουπο τη βρίσκει κουρασμένη και κάπως πιο βαριά να σέρνεται με δυσκολία μέχρι το ισόγειο.


Ίσως όλα τα παραπάνω, να ήταν ο, μέχρι πρόσφατα, ασυνείδητος λόγος που με έσπρωχνε (και συνεχίζει να με σπρώχνει) να φωτογραφίζω σκάλες.




"The stairs"


Stairs had always created in me the prospect of movement, of moving on, of change. A kind of movement, however, which is never on one level. A movement which leads one either up or down, sometimes via mechanical and others via physical leg motion.

The stairs presented in these three photographs connect three different locations –Athens, Alexandria (Egypt), Malta– and three different phases of my life which, despite the space that separates them, nonetheless approach each other emotionally.

This perpetual coming and going,

one moment heavily surrendering our weight to the escalator,

and the next with renewed energy, floating and in love, climbing the stairs two-at-a-time in one breath,

is that which reflects (pictures?) our life’s journey,

and whilst being completely ephemeral (in accordance with the scope of linear time), it at the same moment refers to eternity (as the wisdom of spherical time assures us).

…our life’s journey,

which, though each morning awakes fresh and beautiful, ready to climb six flights, is found at dusk to be tired and wearily making its way back to ground level.

Perhaps all the above is, up until recently, the unconscious reason I have been pushed (and continue to be pushed) towards photographing stairs.