«…κάθε λέξη σχετικά με τον χαρακτήρα, την ψυχή ή την υπόσταση μιας πόλης, με ένα έμμεσο τρόπο, γυρίζει σε συζήτηση για τη δική μας ψυχική κατάσταση. Η πόλη πέραν από εμάς τους ίδιους δεν έχει άλλο κέντρο»

Ορχάν Παμούκ

Ήθελα πάντα να επισκεφθώ την Πόλη. Kι η επιθυμία αυτή έγινε ακόμη πιο έντονημετά τη συνάντησή μου με τις φωτογραφίες του Αρά Γκιουλέρ και τιςεκμυστηρεύσεις του Ορχάν Παμούκ για τη μελαγχολική ατμόσφαιρα της Πόλης.

Πολλές φορές είχα προγραμματίσει το ταξίδι, όμως, κάθε φορά, κάτι συνέβαινε καιαναβαλλόταν. Ώσπου, το περασμένο καλοκαίρι, μετά από μια αναπάντεχη κακοκαιρίαστην προσωπική μου ζωή, κάτι μέσα μου με οδήγησε παρορμητικά προς τα νερά τουΒοσπόρου. Επέλεξα να ταξιδέψω οδικώς, καθώς πίστευα ότι η συνεχής (μετα)κίνηση, η εναλλαγή των τοπίων και η σιωπή θα συντρόφευαν με τον καλύτερο τρόπο το νωπόακόμη πένθος μου.

Σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού φωτογράφιζα, απλά και μόνον γιατί ήταν το μόνο πουμε παρηγορούσε.

Μήνες μετά την επιστροφή μου στην Αθήνα, όταν έριξα ξανά το βλέμμα μου στιςφωτογραφίες του ταξιδιού, είδα πως η Πόλη μου είχε δώσει την ευκαιρία να«ακουμπήσω» στα τοπία της, στα πρόσωπα των άγνωστων ανθρώπων, στους δρόμουςκαι στα καλντερίμια της, στους νυχτερινούς φωτισμούς, στην ιδιόμορφηαρχιτεκτονική των παλαιών και σύγχρονων κτισμάτων, το κάθε βήμα της μαιανδρικήςκαι μπερδεμένης διαδρομής που είχε γράψει μέσα μου ο πόνος.

Η μελαγχολία της Πόλης στάθηκε παρηγορητική στη φάση που βρισκόμουν, καθώςταίριαξε με την ατμόσφαιρα που ένιωθα μέσα μου. Οι αντιθέσεις και οι αντιφάσειςτης, έτσι καθώς έψαχναν να βρουν την χαμένη τους ισορροπία, αγκάλιασαν λες και ταδικά μου ακραία, λόγω πένθους, συναισθηματικά καιρικά φαινόμενα, λειαίνονταςκάπως την τραχειά τους επιφάνεια. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβω, η οικειοποίηση πουμου επέτρεψε το «πνεύμα» της Πόλης ενστάλαξε, δειλάδειλά, μέσα μου, τη διάθεσηγια ζωή, εξορίζοντας, με ήρεμο και αθόρυβο τρόπο, το συναισθηματικό τοπίο που πρινόριζε η απώλεια.

Έτσι κάπως η Κωνσταντινούπολη έγινε η δική μου πόλη. Η ιστορία της συναντήθηκεμε τη δική μου προσωπική ιστορία, βάζοντάς με να σκεφθώ πως, ίσως, η μεγαλύτερηευεργεσία που μπορεί να προσφέρει η τέχνη να είναι αυτή η δυνατότητα που μαςδίνει να αφηγηθούμε τη δική μας προσωπική ιστορία και να συμφιλιωθούμε μεάγνωστα ή «απορριμμένα» κομμάτια του εαυτού μας. Ακόμη κι όταν, επιφανειακάτουλάχιστον, καταπιανόμαστε με τις ιστορίες της ζωής των άλλων ή αποτυπώνουμεστα φωτογραφικά μας καρέ τα πράγματα του έξω κόσμου.

Ίσως, αν είχα επισκεφθεί την Πόλη σε μια διαφορετική προσωπική φάση, νααποτύπωνα άλλα πράγματα στα καρέ μου. Ίσως, πάλι, να έριχνα το βλέμμα μου καιστα ίδια, από μιαν άλλη όμως οπτική γωνία, αφού στις φωτογραφίες αποτυπώνεικανείς τον κόσμο που έχει μέσα του κι αφού «η πόλη, η κάθε πόλη, πέραν από μας δεν έχει άλλο κέντρο».

 



Next
ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ
Previous
WabiSabi – ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ




More Portfolios