Δεν είναι ότι δεν αντέχεις άλλο.

Είναι ότι βλέπεις τα ίδια ξανά και ξανά
και τίποτα πια δεν σε αγγίζει.

👇
.
.
.
.

Όταν λέω βλέμμα δεν μιλάω μόνο για τα μάτια σου.

Μιλάω για το εσωτερικό σου βλέμμα.
Την οπτική σου.
Τον τρόπο που έχεις συνηθίσει να βλέπεις
τον εαυτό σου, τη ζωή, τον κόσμο.

Τον τρόπο που ερμηνεύεις την πραγματικότητά σου.

Και όσο αυτό το βλέμμα μένει παγιωμένο στις ίδιες συνήθειες,
είναι φυσικό επακόλουθο να νιώθεις:

κούραση,
μονοτονία,
ένα “βαρύ” τίποτα.

Όχι γιατί η ζωή σου είναι άδεια.

Αλλά γιατί η συνήθεια
σε κάνει να λειτουργείς μηχανικά,
στον αυτόματο,
διεκπεραιώνοντας καθημερινά πράγματα
που απομυζούν την ενέργειά σου,
αντί να σε εμψυχώνουν.

Και όχι —
δεν φταίνε οι δουλειές.

Φταίει ο τρόπος που τις κάνεις.

Γιατί έχεις εθιστεί να φιλτράρεις αδιάκοπα:

✔️ ειδοποιήσεις
✔️ θόρυβο
✔️ πρόσωπα
✔️ εκκρεμότητες
✔️ «μην ξεχάσω»
✔️ «να προλάβω»

Κι έτσι όλα αρχίζουν να σου φαίνονται
ίδια και ίδια.

Και όσο το βλέμμα σου φιλτράρει…
τόσο λιγότερο εσύ αισθάνεσαι.

Γι’ αυτό και στο τέλος της μέρας
νιώθεις συχνά ένα άδειασμα.

Σαν να περνάει η ζωή…
χωρίς να γράφει κάτι σημαντικό μέσα σου.