Inner Vision Letter

Η σιωπή μέσα στις εικόνες

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Υπάρχουν εικόνες που κάνουν θόρυβο.

Και υπάρχουν κι άλλες
που μιλούν μέσα από τη σιωπή τους.

Ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι.
Το φως λίγο πριν νυχτώσει.

Ένα άδειο δωμάτιο.
Μια μοναχική φιγούρα.

Κάποιες φορές αυτές οι εικόνες
μας αγγίζουν περισσότερο
από οτιδήποτε εντυπωσιακό.

Ίσως γιατί το μέσα μας
δεν έχει πάντα ανάγκη από εγρήγορση.

Μπορεί να χρειάζεται μόνον χώρο.

Για να αφουγκραστεί, να αναστοχαστεί, να επαναπροσδιορίσει.

Και η φωτογραφία, όταν δεν επιδιώκει να αποδείξει κάτι,
μπορεί να προσφέρει ακριβώς αυτό:

Να δημιουργήσει έναν όμορφο χώρο εσωτερικής αναπνοής.

– – – – –

Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο.

Εικόνες που φωνάζουν.
Πληροφορίες που διεκδικούν συνεχώς την προσοχή μας.
Ρυθμοί καταιγιστικοί που δεν μας αφήνουν χρόνο να σταθούμε.

Κι όμως, κάποιες από τις πιο δυνατές φωτογραφίες
είναι εκείνες που σχεδόν ψιθυρίζουν.

Δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν.

Δεν κραυγάζουν για να τις προσέξεις.

Απλώς υπάρχουν.

Ήσυχα.

Και ακριβώς γι’ αυτό
σε κάνουν να σταματήσεις.

– – – – –

Γιατί η σιωπή τους
ταιριάζει πιο πολύ με το βάθος του μέσα μας.

Με όσα κατοικούν στον εσωτερικό μας κόσμο,

Έτσι απλά,
δίχως να χρειάζονται ερμηνείες και αναλύσεις.

Χρειάζονται μόνο παρουσία.

Να σταθείς μαζί τους,

Αθόρυβα και σιωπηλά,
χωρίς να βιαστείς να τα μεταφράσεις.

– – – – –

Η σιωπή μέσα στις εικόνες
δεν είναι κενό.

Είναι χώρος.

Χώρος για να αναπνεύσει το συναίσθημα.
Για να κινηθεί η δημιουργική σκέψη.
Για να εμφανιστεί κάτι αυθεντικό, κάτι δικό μας
που μέσα στη φασαρία της καθημερινότητας
δεν προλαβαίνει να ακουστεί.

Και ίσως γι’ αυτό
οι πιο ήσυχες εικόνες
μερικές φορές μας συγκινούν περισσότερο.

Γιατί δεν μας πιέζουν.

Μας επιτρέπουν απλώς να υπάρξουμε μαζί τους.

– – – – –

Άσκηση 3 λεπτών

Σήμερα στάσου μπροστά σε μια εικόνα
που σου δημιουργεί ηρεμία.

Μπορεί να είναι δική σου φωτογραφία
ή κάποια εικόνα που συνάντησες τυχαία μέσα στη μέρα.

Κοίταξέ τη για λίγο χωρίς μουσική, χωρίς περισπασμούς.

Και μετά αναρωτήσου:

• Τι νιώθω μέσα στη σιωπή αυτής της εικόνας;
• Τι μου επιτρέπει να αισθανθώ;
• Τι αλλάζει μέσα μου όταν αφήνομαι, χωρίς σκέψεις, στη θέαση της;

Μην ψάξεις μια ηχηρή απάντηση.

Μερικές φορές
η ηρεμία και η γαλήνη

είναι η απάντηση.

– – – – –

Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Letter.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

Εκεί μοιράζομαι:
• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Τι λένε οι φωτογραφίες σου για τη φάση που περνάς;

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Αν κοιτάξεις τις τελευταίες φωτογραφίες σου,
τι βλέπεις;

Τι νιώθεις να τραβά το βλέμμα σου;

Οι στιγμές σιωπής;
Το φως;
Οι άνθρωποι στους δρόμους;
Ή μήπως προτιμάς τους δρόμους άδειους;
Σε αιχμαλωτίζουν οι λεπτομέρειες των πραγμάτων

ή μήπως κοιτάς ευρυγώνια τα πράγματα;

Παρατηρείς αλλαγές στα κάδρα σου;

Οι φωτογραφίες μας αλλάζουν μαζί με μας.

Και πολλές φορές αποκαλύπτουν
τη φάση που περνάμε
πριν ακόμη γίνει απόλυτα συνειδητή.

Ίσως γι’ αυτό αξίζει πού και πού
να επιστρέφουμε στις εικόνες μας.

Όχι για να δούμε αν είναι “καλές”.

Αλλά για να δούμε
πού βρισκόμασταν όταν τις τραβήξαμε.

– – – – –

Οι φωτογραφίες μας
κρατούν μέσα τους πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε.

Όχι μόνο εικόνες που μας τράβηξαν.

Αλλά και διαθέσεις.
Εσωτερικές μετακινήσεις.
Σιωπηλές ανάγκες.
Πράγματα που εκείνη τη στιγμή
δεν είχαμε ακόμη ονομάσει.

Γι’ αυτό και πολλές φορές,
όταν κοιτάμε παλιές μας εικόνες,
νιώθουμε ότι βλέπουμε σε αυτές

μια παλαιότερη εκδοχή του εαυτού μας.

Όχι επειδή άλλαξε η εμφάνισή μας.

Αλλά επειδή άλλαξε ο τρόπος που κοιτάζουμε τον κόσμο.

– – – – –

Υπάρχουν περίοδοι
που κάτι που μας τραβά προς το φως.

Άλλες που μας τραβά η απόσταση

από ανθρώπους και νέες εμπειρίες.
Φάσεις που προτιμάμε τη μοναξιά,
τους άδειους χώρους,
τα ανοιχτά ή τα κλειστά παράθυρα.

Τις περισσότερες φορές φωτογραφίζουμε
χωρίς να αντιλαμβανόμαστε εκείνη τη στιγμή
τι ακριβώς αποτυπώνουμε στις φωτογραφίες μας.

Το καταλαβαίνουμε αργότερα.

Όταν κοιτάμε πίσω
και λέμε:

«Ναι… κάπως έτσι ένιωθα τότε.»

– – – – –

Η φωτογραφία έχει αυτή τη πολύτιμη ιδιότητα.

Να οπτικοποιεί το ασυνείδητό μας.

Να αποκαλύπτει πράγματα για μας
πριν προλάβουμε να τα ανακαλύψουμε.

Γιατί το βλέμμα μας
καθοδηγείται συχνά από κάτι βαθύτερο.

Από ανάγκες.
Από ελλείψεις.
Από επιθυμίες.
Από εσωτερικές μεταβολές
που ακόμη δεν έχουν γίνει μέρος του συνειδητού μας.

– – – – –

Ίσως γι’ αυτό αξίζει
να επιστρέφουμε πού και πού στις εικόνες μας.

Όχι με κριτική.

Αλλά με περιέργεια και τρυφερότητα.

Σαν να προσπαθούμε να ακούσουμε
τι είχε ανάγκη εκείνη η εκδοχή του εαυτού μας
που πάτησε το κλικ.

– – – – –

Άσκηση 3 λεπτών

Άνοιξε σήμερα τις φωτογραφίες του κινητού σου
και κοίτα τις τελευταίες 30 εικόνες που τράβηξες.

Παρατήρησε:

Τι επαναλαμβάνεται;
• Πού πηγαίνει πιο συχνά το βλέμμα σου;
• Ποια αίσθηση κουβαλούν αυτές οι εικόνες;

Και μετά γράψε μία μικρή φράση:

«Αυτή την περίοδο της ζωής μου, το βλέμμα μου αναζητά…»

Μην το σκεφτείς πολύ.

Η πρώτη σου αυθόρμητη απάντηση αρκεί.

– – – – –

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Η πρόθεση να κρατήσουμε ζωντανό κάτι αληθινό

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Γιατί βγάζουμε φωτογραφίες;

Για να θυμόμαστε;

Ίσως.

Αλλά πολλές φορές φωτογραφίζουμε
όχι επειδή φοβόμαστε μη ξεχάσουμε.

Αλλά επειδή φοβόμαστε
μην περάσει κάτι σημαντικό
χωρίς να το νιώσουμε πραγματικά.

Και τότε σηκώνουμε το κινητό ή τη μηχανή
σαν μια μικρή παραίνεση.. να πούμε:

«Μείνε λίγο ακόμη.»

Ίσως τελικά η φωτογραφία
να μην είναι τρόπος αποθήκευσης της μνήμης.

Ίσως να είναι τρόπος παρουσίας.

Η πρόθεσή μας να κρατήσουμε ζωντανό κάτι αληθινό.

– – – – –

Υπάρχουν στιγμές
που νιώθουμε ξαφνικά την ανάγκη να σταματήσουμε τον χρόνο.

Όχι επειδή συμβαίνει κάτι “μεγάλο”.

Αλλά επειδή κάτι μέσα μας
αναγνωρίζει ότι αυτή η στιγμή έχει ζωή.

Ένα βλέμμα που στάθηκε πάνω μας λιγάκι παραπάνω.
Ένα φως που ανάβει ξαφνικά μέσα στη νύχτα.
Ένας άνθρωπος που μοιράστηκε τις σκέψεις του μαζί μας.
Ένα παιδί που γελάει μόνο του χωρίς να νοιάζεται αν το κοιτάζουν.

Και τότε σχεδόν αυθόρμητα
σηκώνουμε τη μηχανή ή το κινητό.

Σαν να προσπαθούμε να κρατήσουμε
κάτι που ήδη αρχίζει να φεύγει.

– – – – –

Ίσως όμως τελικά
και να μη φωτογραφίζουμε για να “κρατήσουμε” τη στιγμή.

Ίσως να φωτογραφίζουμε
για να μπορέσουμε να υπάρξουμε πραγματικά μέσα της.

Γιατί τη στιγμή που πατάμε το κλικ,
συμβαίνει κάτι πολύ ουσιαστικό:

Σταματάμε.

Γινόμαστε παρόντες.

Κοιτάμε πιο προσεκτικά.

Και για λίγα δευτερόλεπτα
δεν προσπερνάμε τη ζωή μηχανικά.

– – – – –

Γι’ αυτό και πολλές φορές
οι πιο σημαντικές φωτογραφίες μας
δεν είναι οι πιο εντυπωσιακές.

Είναι εκείνες που κουβαλούν μέσα τους
μια αληθινή στιγμή παρουσίας.

Μια στιγμή που κάτι μας άγγιξε
και δεν θελήσαμε να το αφήσουμε να περάσει
χωρίς να το συναντήσουμε.

– – – – –

Άσκηση 3 λεπτών

Σκέψου μία φωτογραφία που έχεις τραβήξει
και νιώθεις ότι σημαίνει κάτι για σένα.

Όχι απαραίτητα την πιο καλή τεχνικά.

Αλλά εκείνη που κουβαλά μια αίσθηση αλήθειας.

Και μετά αναρωτήσου:

• Τι προσπαθούσα να κρατήσω εκείνη τη στιγμή;
• Τι δεν ήθελα να προσπεράσω;
• Πώς ένιωθα όταν πάτησα το κλικ;

Μία μικρή απάντηση αρκεί.

Γιατί πολλές φορές
μέσα σε αυτή την ανάγκη να κρατήσουμε μια στιγμή
κρύβεται η ανάγκη
να κρατήσουμε ζωντανό κάτι και μέσα μας.

– – – – –

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Όταν νιώθεις ότι μια εικόνα σε «κοιτάζει»

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες
που όταν τις κοιτάμε λες και διαβάζουν το βλέμμα μας.

Και μας επιστρέφουν ό,τι διάβασαν μέσα σε αυτό.

Μπορεί το θέμα της φωτογραφίας να είναι ένα άδειο δωμάτιο.
Άλλες φορές ένα πρόσωπο που μας γυρνά την πλάτη,

κι όμως εμείς νιώθουμε να αγγίζει κάτι βαθύ μέσα μας.

Κάτι που ίσως να μην έχουμε αφουγκραστεί ακόμη.
Κι έτσι η εικόνα αυτή είναι λες και αναγνωρίζει κάτι που βρίσκεται μέσα μας σε λανθάνουσα μορφή.

Τέτοιες φωτογραφίες
δεν μας ζητούν αξιολόγηση.

Μας καλούν να σταθούμε απέναντί τους
λίγο πιο αληθινά.

Με όλη μας την παρουσία.

—–

Είναι και κάποιες άλλες φωτογραφίες

Που μας παρατηρούν πριν εμείς ρίξουμε επάνω τους το βλέμμα μας.

Σαν να ξέρουν κάτι για μας
που εμείς ακόμη αποφεύγουμε να δούμε.

Δεν είναι απαραίτητα σημαντικές, από καλλιτεχνικής άποψη, αυτές οι φωτογραφίες.
Ούτε είναι οι τέλειες αισθητικά εικόνες.

Ένα άδειο κρεβάτι.
Μια κουρτίνα που αιωρείται ελαφρά.
Ένα πρόσωπο βυθισμένο στη σιωπή του.
Μια σκιά που τρέχει πάνω σε έναν τοίχο.

Ένας υπαινιγμός που συναντά μέσα μας κάτι γνώριμο και οικείο.

—–

Τα παραπάνω, όμως, συμβαίνουν με μια προϋπόθεση.

Να κοιτάμε τις φωτογραφίες

όχι με γνώμονα τη νόηση, την κατανόηση ή την αξιολόγησή τους.

Να αφηνόμαστε απλά στη θέασή τους

Να συν-κινούμαστε

και να τους επιτρέπουμε

να μας ταξιδεύουν στον μέσα και στον έξω κόσμο.

Όταν κοιτάμε έτσι τις φωτογραφίες
νιώθουμε να μας ακολουθούν για χρόνια.

Και επιστρέφουμε σε αυτές ξανά και ξανά
χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε το γιατί.

Σαν να περιμένουν υπομονετικά
μέχρι να είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε
αυτό που ήρθαν να μας πουν.

—–

Η φωτογραφία
δεν είναι μόνο ένας τρόπος να κοιτάμε τον κόσμο.

Είναι και ένας τρόπος
να γνωριστούμε καλύτερα με τον εαυτό μας.

Να θέτουμε τα σωστά ερωτήματα.

Χωρίς να εκβιάζουμε τις απαντήσεις.
Να μετατοπιζόμαστε αθόρυβα και ήρεμα

μέσα από μικρές αναγνωρίσεις.

Μέσα από εκείνες τις στιγμές
που μια εικόνα μάς κρατά λίγο περισσότερο κοντά της
και μας ψιθυρίζει σιωπηλά:

«Κοίτα λίγο πιο βαθιά.

Δες πόσα θαύματα υπάρχουν

μέσα στο δεδομένο και στο προφανές»

—–

Άσκηση 3 λεπτών

Διάλεξε σήμερα μία φωτογραφία σου
που νιώθεις ότι σε “κοιτάζει”.

Μείνε μαζί της λίγο περισσότερο.

Και μετά αναρωτήσου:

• Τι είναι αυτό που με κρατά σε αυτή την εικόνα;
• Τι νιώθω όταν την κοιτάζω;
• Υπάρχει κάτι που αναγνωρίζω μέσα της χωρίς να μπορώ ακόμη να το εξηγήσω;

Μην βιαστείς να πάρεις μια ξεκάθαρη απάντηση.

Αφέσου στην αίσθηση που σου δημιουργεί.
Και ακολούθησε τη μικρή εσωτερική μετατόπιση που μπορεί να φέρει στον ψυχισμό σου.

Κι αυτό είναι ήδη ένα μεγάλο βήμα.

– – – – –

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Τι σου ζητά ο εαυτός σου;

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Υπάρχουν περίοδοι
που κάτι μέσα μας μιλά
χωρίς να υψώνει τη φωνή του.

Δεν φωνασκεί.
Δεν απαιτεί.
Δεν χτυπάει την πόρτα με δύναμη.

Μένει εκεί.
Επίμονο.
Αθόρυβο.
Σαν μια παρουσία που δεν λέει να φύγει.

Μπορεί να εμφανίζεται σαν μια μικρή ενόχληση.
Σαν μια ανεξήγητη θλίψη.
Σαν μια κούραση που δεν είναι μόνο σωματική.
Σαν μια αίσθηση ότι κάτι σε τραβά προς τα μέσα,
ενώ η καθημερινότητα επιμένει να σε σπρώχνει προς τα έξω.

Και τότε γεννιέται μέσα σου το ερώτημα:

Τι μου ζητά ο εαυτός μου να αφουγκραστώ;

Όχι να το λύσεις αμέσως.
Όχι να το διορθώσεις.
Όχι να το εξηγήσεις με βιασύνη.

Μόνο να το ακούσεις.

– – – – –

Δεν είναι εύκολο να ακούμε τον εαυτό μας.

Όχι γιατί δεν έχουμε μέσα μας αλήθεια.
Αλλά γιατί έχουμε μάθει να ζούμε μέσα στον θόρυβο.

Θόρυβο εξωτερικό.
Θόρυβο εσωτερικό.

Υποχρεώσεις, βιασύνη, σκέψεις, οθόνες, εκκρεμότητες, εικόνα, απαιτήσεις.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά,
η πιο λεπτή φωνή — εκείνη που έρχεται από μέσα —
χάνεται.

Όχι επειδή δεν υπάρχει.
Αλλά επειδή δεν της δίνεται χώρος.

Κι όμως, πολλές φορές αυτή η πιο λεπτή φωνή
είναι η πιο αληθινή.

Είναι εκείνη που ξέρει τι σε βαραίνει.
Τι σου λείπει.
Τι έχει κουραστεί μέσα σου.
Τι δεν αντέχει άλλο να υποδύεται πως δεν υπάρχει.

– – – – –

Το μέσα μας δεν μιλά πάντα με καθαρές φράσεις.

Μιλά με διαθέσεις.
Με έλξεις.
Με αποστροφές.
Με εικόνες που μας σταματούν.
Με στιγμές που μας αγγίζουν πιο πολύ από όσο “δικαιολογείται”.

Μπορεί να μιλά με ένα βάρος στο στήθος.
Με μια παράξενη ευαισθησία.
Με μια σιωπή που ξαφνικά γίνεται πιο απαραίτητη από την παρέα.

Μπορεί να μιλά με την ανάγκη να απομακρυνθείς λίγο.
Χωρίς να δώσεις εξηγήσεις.

Και αυτό δεν είναι αδυναμία. Ή φυγή.

Είναι ένα εσωτερικό κάλεσμα.

– – – – –

Η φωτογραφία μπορεί να βοηθήσει πολύ σε αυτό.

Γιατί η φωτογραφία σε καλεί να σταθείς.
Και όταν στέκεσαι, ακούς πιο καθαρά

αυτό που ενεργοποιείται μέσα σου τη στιγμή που κοιτάς.

Δεν χρειάζεται να το καταλάβεις.
Χρειάζεται μόνον να το αφήσεις να υπάρξει.

– – – – –

Υπάρχουν πράγματα μέσα μας
που δεν ζητούν λύση.
Ζητούν αναγνώριση.

Μια ανεκπλήρωτη ανάγκη.
Ένα πένθος που δεν ολοκληρώθηκε.
Ένα κομμάτι του εαυτού μας που έμεινε πίσω.
Μια επιθυμία που για καιρό μπήκε στο περιθώριο.
Μια αλήθεια που δεν ήταν ακόμη η ώρα της να ειπωθεί.

Όλα αυτά δεν φεύγουν επειδή τα αγνοούμε.
Απλώς γίνονται πιο υπόγεια.
Πιο αθόρυβα.
Πιο δύσκολα στο άκουσμα.

Και τότε αρχίζουν να μιλούν αλλιώς:
με κούραση,
με ανησυχία,
με εσωτερική θολούρα,
με μια αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά
χωρίς να μπορείς ακριβώς να πεις τι.

Γι’ αυτό το αφουγκράζομαι
είναι μερικές φορές πιο σημαντικό
από το καταλαβαίνω.

Γιατί το πρώτο ανοίγει χώρο.
Ενώ το δεύτερο συχνά βιάζεται να κλείσει την υπόθεση με συνοπτικές διαδικασίες.

– – – – –

Μερικές φορές νομίζουμε ότι για να ακούσουμε τον εαυτό μας
πρέπει να αποσυρθούμε,
να απομονωθούμε,
να φύγουμε μακριά από όλα.

Μπορεί.
Αλλά όχι πάντα.

Πολύ συχνά αρκεί μια μικρή παύση μέσα στη μέρα.

Μια στιγμή που δεν θα σπεύσεις να γεμίσεις.
Ένα βλέμμα που θα μείνει λίγο παραπάνω.
Μια εικόνα που δεν θα προσπεράσεις.

Εκεί, σε αυτό το λίγο,
μπορεί να ακουστεί κάτι πολύ ουσιαστικό.

Όχι σαν αποκάλυψη.
Αλλά σαν υπόνοια.
Σαν ψίθυρος.
Σαν εκείνη τη μικρή μετακίνηση που νιώθεις μέσα σου
όταν κάτι αληθινό έχει αγγιχτεί.

– – – – –

Ίσως τελικά αυτό να είναι το πρώτο βήμα προς την αληθινή ζωή:

όχι να ξέρεις αμέσως,
αλλά να αναγνωρίζεις ότι κάτι μέσα σου ζητά χώρο.

Όχι να πιέζεις τον εαυτό σου να μιλήσει,
αλλά να του δείχνεις ότι είσαι εκεί.

Όχι να φωτίσεις τα πάντα μονομιάς,
αλλά να κάθεσαι λίγο πιο κοντά
σε αυτό που ακόμη αναζητά το όνομα του.

Και ίσως αυτό να είναι ήδη μια μορφή φροντίδας και αγάπης προς τον εαυτό μας.

– – – – –

Άσκηση 3 λεπτών

Σήμερα, πριν συνεχίσεις τη μέρα σου,
κάνε μια μικρή παύση.

Κοίτα γύρω σου
και άφησε το βλέμμα σου να σταθεί εκεί όπου πηγαίνει αυθόρμητα.

Βγάλε μία φωτογραφία, αν θέλεις.

Και ύστερα ρώτα τον εαυτό σου:

Τι νιώθω αυτή τη στιγμή;
Τι μέσα μου ζητά να το αφουγκραστώ;

Μην πιεστείς να βρεις “σωστή” απάντηση.

Μία λέξη αρκεί.
Ή μια αίσθηση.
Ή ακόμη και η παραδοχή:

«Δεν ξέρω ακόμη — αλλά είμαι πρόθυμος / πρόθυμη να ακούσω».

Αυτό είναι αρκετό.
Για σήμερα.

– – – – –

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Τι δεν θέλεις ακόμη να φωτίσεις;

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Υπάρχουν πράγματα μέσα μας
που δεν είναι ακόμη έτοιμα να βγουν στο φως.

Όχι επειδή είναι ασχημάτιστα.
Όχι επειδή είναι λιγότερο αληθινά.
Αλλά επειδή χρειάζονται

μια εσωτερική ωρίμανση,
μια αίσθηση ασφάλειας,
μια πιο αργή προσέγγιση,

για να μας φανερωθούν.

—

Το φως έχει κάτι απαιτητικό.

Όταν πέφτει πάνω σε κάτι, το αποκαλύπτει.
Του δίνει μορφή.
Του δίνει περίγραμμα.
Το κάνει πιο συγκεκριμένο.

Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.

Γιατί όσο κάτι μένει στο ημίφως,
μπορούμε ακόμη να το αφήνουμε ακαθόριστο.

Να παίξουμε με το σχήμα και τη μορφή του.
Να το αντέξουμε λίγο πιο εύκολα.
Να μη χρειάζεται να αναλάβουμε αμέσως την ευθύνη του.

Όπως, ας πούμε,

Μια ανάγκη που πάλιωσε αλλά δεν νιώθουμε ακόμη έτοιμοι να την αφήσουμε να σβήσει.
Η αλήθεια για μια σχέση που δεν θέλουμε ακόμη να αντικρίσουμε κατάματα.
Μια κόπωση που έχει γίνει χρόνια αλλά νιώθουμε πως οι υποχρεώσεις δεν μας επιτρέπουν να εγκαταλείψουμε τον αγώνα δρόμου και χρόνου.
Μια επιθυμία που ζητά χώρο.
Ένας φόβος που για καιρό ντυνόταν λογική.
Μια θλίψη που κάναμε πως δεν την βλέπαμε.

—

Δεν είναι αδυναμία να μην είμαστε έτοιμοι.

Είναι ανθρώπινο.

Υπάρχουν αλήθειες που αν εμφανιστούν απότομα,
δεν μας ελευθερώνουν —
μας καταποντίζουν.

Γι’ αυτό και ο εαυτός μας, πολλές φορές,
λειτουργεί με σοφότερο τρόπο απ’ όσο νομίζουμε.

Δεν μας δείχνει τα πάντα μαζί.
Δεν μας αποκαλύπτει όλο το βάθος μονομιάς.

Μας αφήνει να προχωρούμε λίγο λίγο.
Με μικρές αντοχές.
Με μικρές αποκαλύψεις.
Με μικρά ανοίγματα.

Όχι για να κρυβόμαστε για πάντα.
Αλλά για να μπορούμε να μείνουμε παρόντες
μπροστά σε αυτό που αποκαλύπτεται.

—

Κάποιες φορές αυτό που δεν θέλουμε ακόμη να φωτίσουμε
δεν είναι απαραίτητα κάτι σκοτεινό, κάτι δυσάρεστο, κάτι που ανήκει στη χώρα της Σκιάς.

Μπορεί να είναι και κάτι πολύ φωτεινό.

Μια επιθυμία που μας τρομάζει
γιατί θα ζητήσει από εμάς να αλλάξουμε.
Μια ελπιδοφόρα καινούρια κατεύθυνση που όμως μας οδηγεί σε κάτι άγνωστο.
Μια ανάγκη για περισσότερη αλήθεια.
Μια λαχτάρα που, αν την παραδεχτούμε,
δεν θα μπορούμε πια να συνεχίσουμε όπως πριν.

Δεν φοβόμαστε μόνο τον πόνο του δυσάρεστου.
Φοβόμαστε και το πόνο που φέρνει το ενδεχόμενο μιας θετικής αλλαγής.

Γιατί κάθε αληθινό φως
δεν αποκαλύπτει μόνο.
Μετακινεί.

—

Η φωτογραφία το γνωρίζει καλά αυτό.

Δεν είναι όλες οι εικόνες για πλήρη φωτισμό.
Υπάρχουν φωτογραφίες που ζουν ακριβώς χάρη στο ημίφως τους.
Στη σκιά.
Στην αφαίρεση.
Στο ότι δεν δείχνουν τα πάντα.

Και μερικές φορές αυτό που συγκινεί περισσότερο
δεν είναι το πλήρως ορατό,
αλλά εκείνο που μόλις διακρίνεται.

Το ίδιο συμβαίνει και μέσα μας.

Δεν χρειάζεται να τα ξεγυμνώσουμε όλα για να είμαστε αληθινοί.
Ούτε να απαιτούμε από τον εαυτό μας άμεση διαύγεια.

Αυτό που χρειάζεται
είναι να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε
πού τελειώνει η άρνηση
και πού αρχίζει η τρυφερή αναμονή.

Γιατί άλλο είναι να μη θέλω να δω
και άλλο να μην είμαι ακόμη έτοιμος να δω.

Κι αυτή η διαφορά είναι πολύτιμη.

—

Μπορεί να σε τραβά μια εικόνα με βαθιές σκιές,
γιατί κάτι μέσα σου ξέρει πως δεν είναι ακόμη ώρα για πλήρη έκθεση.

Μπορεί να φωτογραφίζεις συνεχώς ημίφωτα,
γωνίες, περάσματα, αντανακλάσεις,
γιατί βρίσκεσαι κι εσύ σε μια ενδιάμεση περιοχή.

Ούτε εντελώς κρυμμένος,
ούτε εντελώς έτοιμος να φανερωθείς.

Και αυτό δεν είναι λάθος.

Είναι πληροφορία.

Το βλέμμα μας συχνά προηγείται της συνείδησής μας.
Διαλέγει εικόνες που αντανακλούν τη φάση που περνάμε
πριν ακόμα μπορέσουμε να τη διατυπώσουμε με σαφήνεια.

Και έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε,
οι εικόνες μας δείχνουν
πού υπάρχει ακόμη σκιά και που φοβόμαστε να αντικρίσουμε κατάματα το φως.

—

Το φως έχει αξία.
Αλλά και η σκιά έχει τη δική της σοφία.

Η σκιά προστατεύει ό,τι δεν είναι ακόμη έτοιμο.
Ό,τι χρειάζεται λίγο ακόμη χρόνο,
λίγη ακόμη εσωτερική γείωση,
λίγη ακόμη τρυφερότητα.

Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο
να μην είναι να φωτίσουμε τα πάντα αμέσως.

Ίσως το πρώτο βήμα να είναι απλώς να αποδεχτούμε:

«Ναι, υπάρχει εδώ κάτι
που δεν θέλω ακόμη να φωτίσω»

Και αυτή η αποδοχή
είναι ήδη μια μικρή αλήθεια.

—

Κάποια πράγματα μέσα μας
δεν ζητούν βίαιη αποκάλυψη.

Ζητούν χώρο.
Ρυθμό.
Σχέση.

Να σταθείς κοντά τους χωρίς να τα πιέσεις.
Να τα κοιτάξεις χωρίς να τα κρίνεις.
Να τα αφήσεις να σου δείξουν μόνα τους
πότε είναι η ώρα να μιλήσουν πιο καθαρά.

Γιατί η επίγνωση δεν είναι κατάκτηση.
Δεν είναι βιαστική ερμηνεία.
Δεν είναι φως στραμμένο με το ζόρι.

Είναι ένας τρόπος να πλησιάζεις
με ειλικρίνεια και σεβασμό
αυτό που μέσα σου ζητά να γίνει ορατό
όταν θα μπορεί.

—

Ίσως τελικά το σημαντικό
να μην είναι να αποκαλύψουμε τα πάντα.

Αλλά να μπορούμε να σταθούμε με αλήθεια
μπροστά σε αυτό που ακόμη μένει στη σκιά.

Να μην το αρνούμαστε.
Να μην το πολεμάμε.
Να μην το ντύνουμε πρόχειρα με ερμηνείες.

Μόνο να το αναγνωρίζουμε.

Και να λέμε, έστω σιωπηλά:

«Σε βλέπω, ακόμη κι αν δεν είμαι έτοιμος / έτοιμη να σε φωτίσω εντελώς»

Και καμιά φορά αυτό
είναι ήδη μια βαθιά πράξη αγάπης προς τον εαυτό.

—

Άσκηση 3 λεπτών

Σήμερα, βρες μια εικόνα — έξω σου ή μέσα από μια φωτογραφία —
που έχει μέσα της σκιά, ημίφως ή κάτι που δεν φαίνεται ολόκληρο.

Κοίταξέ τη για λίγο.

Αν θέλεις, βγάλε μία φωτογραφία
ή διάλεξε μία που έχεις ήδη τραβήξει.

Και μετά ρώτα τον εαυτό σου:

Τι με τραβά σε αυτό το ημίφως;
Τι δεν αφήνει να φανεί ακόμη καθαρά;
Υπάρχει κάτι στη ζωή μου που δεν νιώθω έτοιμος. /-η να το φωτίσω;

Μην πιεστείς να δώσεις πλήρη απάντηση.

Μία λέξη αρκεί.
Μια αίσθηση αρκεί.
Ή ακόμη και η παραδοχή:

«Δεν είμαι ακόμη έτοιμος / έτοιμη — αλλά αρχίζω να το βλέπω.»

Αυτό είναι αρκετό.
Για σήμερα.

—

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Το βλέμμα σου γνωρίζει κάτι για σένα πριν από σένα

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Πολλές φορές το βλέμμα μας έλκεται έντονα

από κάτι που συναντάμε:

ένα πρόσωπο,
μια σκιά,
ένας άδειος δρόμος,
ένα παράθυρο μισάνοιχτο,
πράγματα καθημερινά

που συνήθως προσπερνάμε μέσα στη συνήθεια.

Κι όμως, έρχονται κάποιες στιγμές, που κάτι από αυτά τραβά την προσοχή μας.

Μας καλεί επίμονα να το κοιτάξουμε.

Κι εμείς ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα του.

Όχι συνειδητά.
Όχι από πρόθεση.
Αλλά γιατί μας έκανε ένα ισχυρό κλικ στο οποίο δεν θελήσαμε να αντισταθούμε.

Κι όταν αργότερα, έρχεται η στιγμή,

που διαπιστώνουμε πόσο σημαντικό ήταν τελικά εκείνο το κλικ,

αντιλαμβανόμαστε ότι το βλέμμα μας
αναγνωρίζει

κάτι που είναι σημαντικό για μας,

πριν από μας.

Το μυαλό θέλει να εξηγεί.
Να οργανώνει.
Να βάζει πρόσημα,

να δίνει τίτλους,

να αναλύει μας αιτίες,

να βγάζει εύλογα συμπεράσματα.

Το βλέμμα μας λειτουργεί αλλιώς.

Δεν σκέφτεται.

Πρώτα αισθάνεται.

Πηγαίνει εκεί όπου κάτι μέσα σου
έχει ήδη κινηθεί,
έχει ήδη ταραχτεί,
έχει ήδη αναγνωρίσει μια συγγένεια.

Γι’ αυτό και μας φορές
μας αγγίζουν εικόνες που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε.

Δεν ξέρουμε γιατί στεκόμαστε εκεί.
Δεν ξέρουμε γιατί επιστρέφουμε ξανά και ξανά
στο ίδιο φως,
στην ίδια σιωπή,
στο ίδιο είδος απόστασης.

Αλλά κάτι μας καλεί.

Και αυτό το κάλεσμα
δεν έρχεται πάντα από το έξω.

Μας φορές έρχεται από κάτι μέσα μας
που ζητά να το δούμε.

Ίσως γι’ αυτό και το βλέμμα
είναι ένας από τους πιο αθόρυβους δρόμους αυτογνωσίας.

Γιατί δείχνει αποδοχή.

Δεν σε πιέζει.
Δεν σου ζητά να βρεις αμέσως απαντήσεις.
Δεν σου φωνάζει.

Απλώς σε οδηγεί.

Άλλες φορές προς κάτι που σε τραβά.
Άλλες προς κάτι που σε δυσκολεύει.
Και κάποιες άλλες προς κάτι που νιώθεις οικείο χωρίς να ξέρεις το γιατί.

Και αν σταθείς λίγο περισσότερο εκεί,
αν δεν προσπεράσεις τόσο γρήγορα,
αν επιτρέψεις στην εικόνα να μείνει μπροστά σου λίγο ακόμη,
τότε αρχίζεις να ακούς.
Τον εαυτό σου.

Γιατί αυτό που σε τραβά
δεν είναι ποτέ τυχαίο.

Είναι μια πρόσκληση του μέσα σου για

να αρχίσεις να προσέχεις
όχι μόνο τι βλέπεις,
αλλά και πού πηγαίνει το βλέμμα σου
όταν δεν το ελέγχεις.

Η φωτογραφία βοηθά πολύ σε αυτό.

Γιατί η φωτογραφία πιάνει εκείνη ακριβώς τη στιγμή
που το βλέμμα έχει ήδη διαλέξει.

Όχι με λογική.
Με εσωτερική κλίση.

Γι’ αυτό και πολλές φορές
οι εικόνες που τραβάμε
μας αποκαλύπτουν πράγματα για τη φάση που περνάμε
πριν καν έρθουν στο πεδίο της συνείδησής μας.

Μπορεί να το δεις αργότερα.
Μπορεί να το καταλάβεις μήνες μετά.
Μπορεί να επιστρέψεις σε μια παλιά σου εικόνα
και να πεις:

«Ναι… εκεί κάτι ήξερα.
Απλώς δεν ήμουν ακόμη έτοιμος / έτοιμη να το δω»

Κι αυτό είναι πολύ ανθρώπινο.

Γιατί η επίγνωση δεν έρχεται τη στιγμή που κάτι συντελείται.
Το ασυνείδητο προηγείται του συνειδητού.

Το βλέμμα μας καθοδηγείται από το ασυνείδητο.

Και οι φωτογραφίες μας το οπτικοποιούν.

Ίσως, τελικά,
για να διάγουμε βίο ευήμερο

αρκεί το να παρατηρούμε:
πού σταματάμε,
πού επιστρέφουμε,
τι μας αγγίζει,
τι μας ταράζει,
τι μας κρατά λίγο περισσότερο κοντά του.

Γιατί εκεί μπορεί να βρίσκεται μια γνώση.
Όχι ολοκληρωμένη.
Όχι διατυπωμένη.
Αλλά ζωντανή.

Και ίσως αυτό να είναι αρκετό για φέρουμε την ευημερία στην καθημερινότητα μας.

Άσκηση 3 λεπτών

Σήμερα, πριν συνεχίσεις τη μέρα σου,
κάνε το εξής:

Στάσου για λίγο εκεί που βρίσκεσαι
και παρατήρησε τι τραβά αυθόρμητα το βλέμμα σου.

Μην το σκεφτείς πολύ.
Μην το ψάξεις.

Απλώς δες πού πήγε πρώτα το βλέμμα σου.

Αν θέλεις, βγάλε μία φωτογραφία.

Και μετά ρώτα τον εαυτό σου:

Τι ήταν αυτό που με τράβηξε;
Τι ένιωσα κοιτάζοντας το;

Δεν χρειάζεται μεγάλη απάντηση.

Μία φράση αρκεί.
Ή ακόμη και μία μόνον λέξη.

Κι αυτό είναι αρκετό.
Για να δημιουργήσεις μια όμορφη και δυνατή ανάμνηση από τη σημερινή σου μέρα.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Τι σε κάνει να πατάς το κουμπί της παύσης;

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Υπάρχουν στιγμές
που κάτι έρχεται και μας σταματά.

Δεν μιλάω μόνο για τα μεγάλα γεγονότα της ζωής μας.
Ούτε για τις εμφανείς ανατροπές

που έρχονται αναπάντεχα και

μας αναγκάζουν να πατήσουμε το pause με το έτσι θέλω.

Μιλάω κυρίως για εκείνα τα μικρά, σχεδόν αδιόρατα σταματήματα
που μπορεί να συμβούν μέσα στη μέρα.

Μια συνάντηση με το βλέμμα ενός περαστικού που σου γεννά αμηχανία.
Μια εικόνα που σε ταράζει χωρίς να καταλαβαίνεις το γιατί.
Ένα τοπίο που σε καθηλώνει.
Μια λεπτομέρεια που δεν σε αφήνει να την προσπεράσεις.

Και τότε, χωρίς να το καταλάβεις,
κάτι μέσα σου παγώνει για λίγο,
σαν να λέει:

«Μείνε εδώ»

Και νιώσε:

Αυτό που σε σταματά, τι έχει να σου πει για σένα;

———————————————–

Η ζωή τρέχει.

Κι εμείς μαζί της.

Ρυθμοί, υποχρεώσεις, οθόνες, μετακινήσεις, εκκρεμότητες, θόρυβος.
Μέσα σε όλα αυτά, έχουμε μάθει να περνάμε βιαστικά
από πράγματα, από ανθρώπους, από στιγμές,
και πολύ συχνά και από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Γι’ αυτό το σταμάτημα είναι πολύτιμο.

Γιατί σπάει, έστω για λίγο, τη μηχανική συνέχεια της ημέρας.
Και εκεί που προχωράς μηχανοκίνητα,
κάτι έρχεται και σου λέει:

«Όχι τόσο γρήγορα.
Κάνε μια παύση.

Κοίτα»

Αυτό το «κοίτα» δεν αφορά πάντα αυτό που είναι έξω σου.
Πολύ συχνά αφορά κάτι που έχει ενεργοποιηθεί μέσα σου.

———————————————–

Μπορεί να σε σταματά η σιωπή
γιατί την έχεις ανάγκη περισσότερο απ’ όσο εσύ πιστεύεις.

Μπορεί να σε σταματά ένα άδειο τοπίο
γιατί κάτι μέσα σου ζητά να αναπνεύσει πιο ελεύθερα.

Μπορεί να σε σταματά ένας κλειστός δρόμος
γιατί εσύ ο ίδιος βρίσκεσαι μπροστά σε ένα εσωτερικό αδιέξοδο
χωρίς ακόμη να έχεις εντοπίσει μια έξοδο κινδύνου.

Μπορεί να σε σταματά ένα πρόσωπο ανέκφραστο
γιατί αναγνωρίζεις μέσα του την δική σου απάθεια.

Μπορεί να σε σταματά η φθορά, το παλιό, το ραγισμένο, το ημίφως,
γιατί κουβαλάς ακόμη μέσα σου την μισοτελειωμένη ιστορία μιας πρόσφατης απώλειας.

———————————————–

Η φωτογραφία μπορεί να γίνει ένας πολύτιμος σύντροφος
σε αυτές τις μικρές παύσεις.

Γιατί η φωτογραφία γεννιέται μέσα σε μια τέτοια στιγμή.

Σε μια στιγμή που στεκόμαστε.
Που πιάνουμε κουβέντα με αυτό το κάτι που τράβηξε την προσοχή μας.

Κάθε φορά που βγάζεις μια φωτογραφία,
δεν καταγράφεις κάτι που βρίσκεται έξω από εσένα.

Καταγράφεις κάτι που υπάρχει ήδη μέσα σου και

που απλά συναντά την εικόνα του στον έξω κόσμο.

Γι αυτό και οι φωτογραφίες σου έχουν να σου πουν πολλά για σένα.

Για το πού βρίσκεσαι.
Για το τι σε τραβά και τι σε απωθεί.
Για το τι σου λείπει.
Για το τι φροντίδα χρειάζεται να δώσεις στον εαυτό σου.

———————————————–

Και η φωτογραφία μας το προσφέρει αυτό μέσα από την σιωπή και την αφωνία.

Μιλά μια γλώσσα που ταιριάζει στο μέσα μας.

Γιατί το μέσα μας
δεν αγαπά τη γλώσσα της λογικής.

Μιλά με έλξεις.
Με αντιστάσεις.
Με εικόνες.
Με συγκινήσεις.
Με σταματήματα.

Με φευγαλέα σκιρτήματα.

Με κενά.

Αυτή η λεπτή στιγμή του κλικ,
που κάτι σε κρατά για λίγο ακίνητο,
ίσως να είναι από τις πιο ουσιαστικές στιγμές επίγνωσης.

Όχι επειδή κάτι κατάλαβες.
Αλλά επειδή στάθηκες και δεν προσπέρασες.

Επειδή επέτρεψες στον εαυτό σου να νιώσει και να συνδεθεί.

———————————————–

Μερικές φορές αυτό που μας σταματά
δεν έρχεται να μας δυσκολέψει.

Έρχεται να μας προστατεύσει από το να συνεχίσουμε μηχανικά.
Να μας φέρει πάλι σε επαφή με αυτό που είναι αληθινό για μας εκείνη τη στιγμή.

Κι αν του δώσεις λίγο χώρο,
ίσως σου πει κάτι που έχεις αγνοήσει:

Ότι κουράστηκες.
Ότι χρειάζεσαι χώρο.
Ότι δεν αντέχεις άλλο την επιτάχυνση.
Ότι κάτι μέσα σου ζητά να αλλάξει κατεύθυνση.
Ότι για κάτι ήρθε η ώρα του να το αποχωριστείς.

Δεν χρειάζεται να το λύσεις αμέσως.
Δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις.

Αρκεί, ίσως, να το τιμήσεις.

Με μια μικρή παύση.
Με ένα αληθινό κοίταγμα.
Με μια εικόνα που δεν θα τραβήξεις βιαστικά,
αλλά θα αφήσεις πρώτα να σε συναντήσει.

———————————————–

Ίσως τελικά αυτό που μας σταματά
να μην είναι εμπόδιο.

Ίσως να είναι μια ήσυχη μορφή καθοδήγησης.

Ένας τρόπος του εαυτού μας
να μας πει κάτι.

Και ίσως το μόνο που χρειάζεται εκείνη τη στιγμή
να είναι να του απαντήσουμε:

«Σε ακούω»

———————————————–

Άσκηση 3 λεπτών

Σήμερα, μέσα στη μέρα σου,
παρατήρησε αν κάτι σε κάνει να πατήσεις «παύση».

Μια εικόνα.
Ένα φως.
Ένα πρόσωπο.
Ένα σημείο στον δρόμο.
Οτιδήποτε.

Μην το προσπεράσεις αμέσως.

Αν θέλεις, βγάλε μία φωτογραφία.

Και μετά ρώτα τον εαυτό σου:

Τι με έκανε να πατήσω το κουμπί της παύσης;
Πώς ένιωσα μέσα σε αυτή;
Τι άλλαξε μέσα μου;

Μία λέξη αρκεί.
Μία μικρή φράση αρκεί.

Κι αυτό, να ξέρεις, είναι αρκετό.
Για σήμερα.

———————————————–

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Αυτό που σε αγγίζει, τι έρχεται να σου υπενθυμίσει;

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Υπάρχουν στιγμές
που κάτι μας αγγίζει
χωρίς να ξέρουμε το γιατί.

Μια εικόνα.
Ένα βλέμμα.
Ένα φως που μπαίνει από μια χαραμάδα.
Ένα άδειο παγκάκι.
Ένα δέντρο που λυγίζει λίγο από τον αέρα.
Μια σκιά στο πάτωμα.
Μια λεπτομέρεια που κάποιος άλλος δεν θα την πρόσεχε καν.

Κι όμως, εσύ σταματάς.

Κάτι μέσα σου ανταποκρίνεται.
Σαν να αναγνωρίζει κάτι οικείο.
Σαν να θυμάται κάτι που δεν έχει προλάβει ακόμη να γίνει συνειδητότητα.

Και σε ρωτάει:

Αυτό που σε αγγίζει, τι έρχεται να σου υπενθυμίσει;

Όχι να σου αποδείξει.
Όχι να σου εξηγήσει.
Όχι να σου επιβάλει.

Να σου υπενθυμίσει.

Κάτι που ήδη γνώριζες,
αλλά ίσως είχες απομακρυνθεί τόσο από αυτό
που χρειάστηκε υπενθύμιση:

μια στιγμή, μια εικόνα, ένα βλέμμα
για να σε φέρει και πάλι κοντά του.

Δεν μας αγγίζουν τυχαία τα πράγματα.

Μας αγγίζουν όσα κάνουν τη καρδιά μας να χτυπά πιο ρυθμικά.
Εκεί που κάτι μέσα μας εξακολουθεί να παραμένει ζωντανό.
Εκεί που υπάρχει ακόμη μια ρωγμή, μια επιθυμία, μια μνήμη, μια ανάγκη.

Μπορεί να σε αγγίζει η σιωπή
γιατί σου λείπει η ησυχία.

Μπορεί να σε αγγίζει μια διαδρομή, ένας δρόμος, μια αμβλεία γωνία
γιατί κάτι μέσα σου ζητά διεύρυνση.

Μπορεί να σε αγγίζει το φως που πέφτει πάνω σε ένα αντικείμενο καθημερινής χρήσης
γιατί έχεις ανάγκη να θυμηθείς
ότι και κάτι πολύ μικρό και άσημο μπορεί να είναι όμορφο.

Μπορεί να σε αγγίζει η φθορά
γιατί ξέρεις καλά πως το ραγισμένο γυαλί κρατά μέσα του την ιστορία σου.

Μπορεί να σε αγγίζει ένα πρόσωπο που κοιτάζει το χώμα
γιατί κι εσύ αυτή την περίοδο
δεν έχεις ακόμη τη δύναμη να σταθείς ολομέτωπα
μπροστά σε κάτι που σε αφορά βαθιά.

Αυτό που μας αγγίζει
σπάνια έρχεται να μας πει κάτι καινούριο.

Πιο συχνά έρχεται να μας θυμίσει κάτι που ήδη ξέρουμε
αλλά έχουμε αφήσει στην άκρη.

Μια ανάγκη που δεν ακούσαμε αρκετά.
Μια επιθυμία που δεν της δώσαμε χώρο.
Μια αλήθεια που δεν πρόλαβε να γίνει λέξεις.
Μια πλευρά του εαυτού μας που έμεινε για καιρό αθέατη.

Κι έτσι, μια εικόνα, μια στιγμή, μια μικρή συγκίνηση
λειτουργεί σαν ένα ήσυχο άγγιγμα στον ώμο.

Που έρχεται για να σου πει:

«Εδώ είμαι ακόμη.
Μην με προσπερνάς άλλο»

Η συν-κίνηση δεν είναι αδυναμία.

Είναι τρόπος επίγνωσης.

Μας φέρνει σε επαφή
με ό,τι δεν προλαβαίνει

να μπει στη λογική της λογικής από το μυαλό μας.
Με ό,τι κατοικεί πιο βαθιά το μέσα μας.
Με ό,τι δεν βιάζεται να εξηγηθεί.

Κι ίσως γι’ αυτό, κάποιες φορές,
να χρειάζεται να εμπιστευόμαστε λίγο περισσότερο
αυτό που μας αγγίζει.

Όχι τυφλά.
Όχι αφελώς.

Αλλά με σεβασμό.

Γιατί πολλές φορές εκεί βρίσκεται μια πολύτιμη πληροφορία
που το μυαλό δεν έχει φτάσει ακόμη να ταξινομήσει.

Η φωτογραφία μπορεί να γίνει συνοδοιπόρος σε αυτό.

Γιατί η φωτογραφία κρατά τη στιγμή
που κάτι μέσα σου κινήθηκε.

Δεν καταγράφει μόνο τι υπήρχε απέναντί σου.
Καταγράφει και το γεγονός ότι εσύ στάθηκες εκεί.

Ότι κάτι σε έκανε να μείνεις.
Να δεις.
Να πατήσεις το κουμπί.
Να πεις, έστω σιωπηλά:

«Αυτό, για κάποιο λόγο, με αφορά.»

Και ίσως αργότερα, όταν επιστρέψεις σε αυτή την εικόνα,
να μπορέσεις να δεις καθαρότερα τι ήταν εκείνο που σε άγγιξε.

Να αναγνωρίσεις
ότι εκείνη η στιγμή δεν ήταν τυχαία.

Μερικές φορές αυτό που μας αγγίζει
έρχεται να μας υπενθυμίσει κάτι με το οποίο έχουμε χάσει επαφή.

Τη χαρά.
Την ευαισθησία.
Την ανάγκη για προσωπικό χώρο.
Την επιθυμία για ομορφιά.
Τη βαθιά κόπωση.
Τη σιωπηλή λαχτάρα μας να αλλάξει κάτι.

Άλλες φορές πάλι
έρχεται να μας θυμίσει ποιοι είμαστε.
Όταν δεν βιαζόμαστε,
όταν δεν αμυνόμαστε,
όταν δεν προσπαθούμε να κρατήσουμε τα πάντα υπό έλεγχο.

Κι αυτό είναι πολύτιμο.

Γιατί μέσα σε μια διεκπεραιωτική καθημερινότητα
είναι πολύ εύκολο να απομακρυνθούμε από τον εαυτό μας
και τις αληθινές μας επιθυμίες.

Γινόμαστε λειτουργικοί,
συνεπείς στις υποχρεώσεις μας,
χρήσιμοι και αποτελεσματικοί —
αλλά ξεχνάμε να σταθούμε και να νιώσουμε

τι μέσα σε όλα αυτά που καθημερινά κάνουμε μας συν-κινεί αληθινά.

Ίσως τελικά αυτό που μας αγγίζει
να έρχεται για να μας επανασυνδέσει.

Με κάτι που είχαμε αφήσει πίσω.
Με κάτι που σιωπηλά επιβίωνε ερήμην μας.
Με κάτι που δεν ζητούσε λύση,
αλλά αναγνώριση και αποδοχή.

Και ίσως κάθε αληθινή αλλαγή

από αυτό το απλό άγγιγμα ψυχής να ξεκινά.

Από μια μικρή στιγμή συγκίνησης

που έρχεται και μας υπενθυμίζει

τι πραγματικά έχει σημασία για μας.

Άσκηση 3 λεπτών

Σήμερα, μέσα στη μέρα σου,
στάσου για λίγο μπροστά σε κάτι που σε αγγίζει.

Μπορεί να είναι οτιδήποτε:
ένα αντικείμενο,
ένα πρόσωπο,
ένα φως,
μια γωνία του σπιτιού,
κάτι έξω στον δρόμο.

Αν θέλεις, βγάλε μια φωτογραφία.

Και μετά ρώτα τον εαυτό σου:

Τι είναι αυτό που με συν-κίνησε;
Τι ήρθε να μου υπενθυμίσει;

Μην πιέσεις την απάντηση.

Μια πρώτη αυθόρμητη λέξη που σου ήρθε στο μυαλό αρκεί.
Ή μια εικόνα.
Ή μια αίσθηση.

Μείνε μαζί της και αφουγκράσου την

μέχρι να νιώσεις κάτι μέσα σου

να αρχίσει να μετακινείται.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Τι αποφεύγεις να φωτογραφίσεις;

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Υπάρχουν πράγματα που τραβάμε ξανά και ξανά.

Και υπάρχουν και άλλα που τα αφήνουμε συστηματικά έξω από το κάδρο.

Δεν είναι τυχαίο.

Όπως δεν είναι τυχαίο το τι φωτίζουμε στη ζωή μας
και τι αφήνουμε διαρκώς στη σκιά.

Μπορεί να φωτογραφίζεις ανθρώπους αλλά να αποφεύγεις τα πρόσωπα.
Μπορεί να τραβάς τοπία αλλά να μένεις μακριά από οτιδήποτε είναι πολύ ζωντανό, πολύ ακατάστατο, πολύ πραγματικό.
Μπορεί να αγαπάς τη λεπτομέρεια αλλά να μην αντέχεις το χάος του συνόλου.

Η αποφυγή δεν είναι αδυναμία.

Είναι πληροφορία.

Η φωτογραφία δείχνει όχι μόνο τι μας ελκύει,
αλλά και τι δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να συναντήσουμε.

Κι αυτό είναι πολύτιμο.

Γιατί πολλές φορές νομίζουμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα μόνον από αυτά που αγαπάμε.

Αλλά εξίσου πολλά και σημαντικά αποκαλύπτουν για μας κι αυτά που αποφεύγουμε.

Ό,τι μας φέρνει σε αμηχανία.
Ό,τι μας εκθέτει.
Ό,τι δεν μπορούμε ακόμη να χωρέσουμε στο κάδρο μας,

ίσως γιατί δεν μπορούμε ακόμη να το χωρέσουμε και μέσα μας.

Και τότε η ερώτηση δεν είναι:
«Γιατί δεν το φωτογραφίζω;»

Αλλά:

Τι είναι αυτό που δεν αντέχω ακόμη να δω;

Δεν χρειάζεται να πιέσεις τον εαυτό σου.
Ούτε να τον προκαλέσεις τεχνητά.

Αρκεί να το προσέξεις.

Γιατί η αυτογνωσία δεν έρχεται μόνο από το τι επιλέγουμε.
Έρχεται και από το τι αφήνουμε απ’ έξω.

Και μερικές φορές η πιο σημαντική πληροφορία δεν βρίσκεται στο κέντρο μιας εικόνας
αλλά σε εκείνο που δεν μπήκε ποτέ μέσα της.

Μικρή άσκηση

Σκέψου:

Τι δεν φωτογραφίζω σχεδόν ποτέ;
Τι αποφεύγω γιατί με απωθεί;
Υπάρχει κάποιο είδος εικόνας που με φέρνει σε αμηχανία;

Και αν θέλεις, κάνε ένα ακόμη μικρό βήμα:

Την επόμενη φορά που θα νιώσεις αυτή την αποφυγή,

Στάσου πρώτα.
Και ρώτα:

Τι είναι αυτό που με δυσκολεύει εδώ;

Και μετά βγάλε μια φωτογραφία που να αποτυπώνει την απάντηση σου!

Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Letter.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί επαναλαμβάνεις τις ίδιες εικόνες;

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Έχεις παρατηρήσει ποτέ
ότι σε διαφορετικές περιόδους της ζωής σου
τραβάς σχεδόν τα ίδια πράγματα;

Τους ίδιους δρόμους.
Τα ίδια παράθυρα.
Την ίδια αίσθηση σιωπής.
Το ίδιο φως.
Το ίδιο είδος απόστασης.

Σαν κάτι μέσα σου να επιστρέφει ξανά και ξανά στο ίδιο τοπίο.

Στην αρχή ίσως το λες προτίμηση.
Ύφος.
Αισθητική.
Στυλ.

Μπορεί να είναι κι αυτά.

Μα πολύ συχνά είναι και κάτι άλλο.

Ένα εσωτερικό μοτίβο που επαναλαμβάνεται.

Η φωτογραφία, χωρίς να το καταλαβαίνουμε,

φέρνει στην επιφάνεια
αυτά που βρίσκονται πιο βαθιά, στο ασυνείδητο.

Αυτά που δεν έχουμε ακόμη ονοματίσει.
Αυτά ανασύρει από μέσα μας η φωτογραφία.

Όχι με μια γρήγορη κίνηση.

Αλλά με συχνές επαναλήψεις.

Με σταθερές έλξεις.
Με εικόνες στις οποίες επιστρέφουμε ξανά και ξανά
σαν να θέλουν να μας πουν κάτι που δεν έχουμε ακόμη ακούσει.

Μπορεί να φωτογραφίζεις άδειους δρόμους
και να μη βλέπεις αμέσως τη σχέση τους με τη δική σου ανάγκη για χώρο.

Μπορεί να τραβάς συνεχώς παράθυρα
και να μη συνδέεις αμέσως αυτή την επιμονή
με την ανάγκη σου για άνοιγμα ή διέξοδο.

Μπορεί να στέκεσαι πάντα στο ημίφως
και να μη έχεις ακόμη αναγνωρίσει
πόσο οικεία σου είναι αυτή η ενδιάμεση περιοχή.

Οι επαναλήψεις στις φωτογραφίες μας δεν είναι σωστό ή λάθος.

Είναι σημαίνοντα.

Μας δείχνουν πού επιμένει το βλέμμα μας.
Και εκεί όπου επιμένει το βλέμμα, συνήθως επιμένει και κάτι μέσα μας.

Όχι για να το διορθώσουμε αμέσως.
Όχι για να το κρίνουμε.

Αλλά για να αρχίσουμε να το αναγνωρίζουμε.

Γιατί μόνο ό,τι αναγνωρίζεται μπορεί κάποια στιγμή να μετακινηθεί.

Μικρή άσκηση

Κοίτα τις τελευταίες φωτογραφίες που τράβηξες και σύγκρινε τις με φωτογραφίες που έχεις τραβήξει στο παρελθόν.

Μετά αναρωτήσου:

Υπάρχει κάτι που επαναλαμβάνεται;
Κάποιο θέμα; Κάποια χρώματα; Κάποιο μοτίβο;
Τι είδους τοπία, αντικείμενα, σκηνικά ή διαθέσεις επιστρέφουν;

Ύστερα γράψε μια φράση:

«Αυτή την περίοδο το βλέμμα μου επιστρέφει σε…»

Και αφέσου στους ελεύθερους συνειρμούς σου!

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Βλέπεις ή απλώς προσπερνάς;

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να κοιτάς και στο να βλέπεις.

Το να κοιτάς είναι εύκολο.
Συμβαίνει συνέχεια.
Τα μάτια δουλεύουν αδιάκοπα.

Το να βλέπεις όμως είναι κάτι άλλο.

Θέλει παρουσία.
Θέλει παύση.
Θέλει ένα μικρό εσωτερικό «ναι».

Γιατί πολλές φορές δεν βλέπουμε.

Όχι επειδή δεν υπάρχει τίποτα να δούμε εκεί που κοιτάμε,
αλλά επειδή το προσπερνάμε.

Από συνήθεια.
Από βιασύνη.
Από εσωτερικό θόρυβο.
Από κόπωση.

Προσπερνάμε ένα βλέμμα.
Μια λεπτομέρεια.
Ένα σημάδι μέσα μας.
Ένα συναίσθημα που ζητά να αναγνωριστεί.

Και σιγά σιγά συνηθίζουμε να προσπερνάμε και τη ζωή μας με τον ίδιο τρόπο.

Γρήγορα.
Επιφανειακά.
Διεκπεραιωτικά.

Η φωτογραφία έχει μια πολύτιμη ιδιότητα.

Σε αναγκάζει να επιβραδύνεις.

Να μείνεις.
Να σταθείς λίγο παραπάνω.
Να επιστρέψεις με το βλέμμα σου σε κάτι που αλλιώς θα χανόταν.

Κι εκεί, μέσα σε αυτό το λίγο παραπάνω, συμβαίνει κάτι βαθιά σημαντικό:

αρχίζεις να παρατηρείς όχι μόνο το έξω,
αλλά και τον τρόπο που σχετίζεσαι μαζί του.

Τι αποφεύγεις;
Τι σε τραβά;
Τι σε φοβίζει;
Τι φωτίζεις ξανά και ξανά;

Το βλέμμα σου δεν είναι ουδέτερο.

Κουβαλά μνήμη.
Κουβαλά ανάγκες.
Κουβαλά επιθυμίες

Τους φόβους και τις άμυνες σου.

Η φωτογραφία δεν είναι απλώς ένα μέσο καταγραφής.

Είναι ένας τρόπος να δεις πού πηγαίνει το βλέμμα σου
όταν δεν το κατευθύνει η συνήθεια του μυαλού σου.

Εκεί είναι που αρχίζει η επίγνωση.

Όχι όταν προσπαθείς να ερμηνεύσεις τα πάντα για να διατηρήσεις τον έλεγχο.
Αλλά όταν παρατηρείς, με ειλικρίνεια, τι αυθόρμητα τραβά την προσοχή σου.

Μικρή άσκηση 2 λεπτών

Σήμερα, σε μια μικρή διαδρομή σου — στο μάρκετ, στο σπίτι, στη δουλειά —
στάσου για λίγο.

Και ρώτα:

Τι δεν προσπέρασα σήμερα;

Αν θέλεις, συνόδευσε την απάντησή σου και μια φωτογραφία.

Και μετά σημείωσε:

• Γιατί στάθηκα εκεί;
• Τι με έκανε να μην το προσπεράσω;

Υ.Γ. και μόνον θέτοντας ένα ερώτημα έχεις κάνει το πρώτο βήμα στο mindfulness

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Γιατί σε αγγίζει αυτή η φωτογραφία;

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Μερικές φωτογραφίες δεν μας αρέσουν απλώς.

Μας μαγνητίζουν.

Δεν ξέρουμε αμέσως γιατί.
Δεν είναι πάντα η ομορφιά τους.
Δεν είναι πάντα το θέμα τους.
Δεν είναι καν η σύνθεσή τους.

Κι όμως, κάτι μέσα μας κάνει το βλέμμα μας να σταθεί επάνω τους.

Σαν να ακούει ένα μικρό εσωτερικό κάλεσμα.

Και τότε αναδύεται το ερώτημα:

Γιατί με αγγίζει αυτή η φωτογραφία;

Όχι:
«Είναι καλή;»
Όχι:
«Είναι σωστή;»
Όχι:
«Θα αρέσει;»

Αλλά:

Γιατί με άγγιξε;

Η φωτογραφία δεν λειτουργεί μόνο σαν εικόνα.

Λειτουργεί και σαν καθρέφτης.

Δεν δείχνει μόνο τι υπάρχει απέναντί μας.
Δείχνει και τι είναι έτοιμο να κινηθεί μέσα μας.

Μια φωτογραφία μπορεί να σε συγκινήσει γιατί κουβαλά μια σιωπή που επιθυμείς.
Μπορεί να σε ταράξει γιατί φανερώνει μια αλήθεια που αποφεύγεις.
Μπορεί να σε τραβήξει γιατί δείχνει έναν δρόμο που δεν έχεις ακόμη τολμήσει να πάρεις.

Και πολλές φορές δεν μας αγγίζει το «θέμα».
Μας αγγίζει η εσωτερική του συγγένεια με κάτι δικό μας.

Γι’ αυτό και δύο άνθρωποι δεν βλέπουν ποτέ ακριβώς την ίδια φωτογραφία.

Ο ένας βλέπει ηρεμία.
Ο άλλος μοναξιά.

Ο ένας βλέπει άνοιγμα.
Ο άλλος φόβο.

Ο ένας βλέπει ομορφιά.
Ο άλλος απώλεια.

Κι αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος από τους δύο βλέπει λάθος.

Σημαίνει ότι η εικόνα άγγιξε διαφορετικό σημείο μέσα τους.

Η φωτογραφία, όταν την αφήσουμε, μπορεί να μας δείξει τι κουβαλάμε σε κάθε περίοδο της ζωής μας:
μια ανάγκη,
ένα βάρος,
μια επιθυμία,
ένα ανομολόγητο αίτημα για αλλαγή.

Όχι για να το αναλύσουμε.
Αλλά για να το παρατηρήσουμε και να το αφουγκραστούμε.

Και πολλές φορές αυτό είναι ήδη αρκετό.

Γιατί η επίγνωση δεν ξεκινά όταν έχουμε όλες τις απαντήσεις.

Ξεκινά όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να σταθεί μπροστά σε κάτι που τον αγγίζει
και να αφεθεί στην επιρροή του.

Μικρή άσκηση παρατήρησης

Διάλεξε μια φωτογραφία — δική σου ή άλλου — που για κάποιο λόγο σε τραβά.

Και γράψε, χωρίς πολλή σκέψη:

• Τι είναι το πρώτο που βλέπω σε αυτή την εικόνα;
• Πώς με κάνει να νιώθω;
• Τι σε αυτή τη φωτογραφία μου είναι οικείο;

Μείνε σε 3 λέξεις ή 3 μικρές φράσεις.

Μην αναλύσεις.
Μην εξηγήσεις.
Μόνο παρατήρησε.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Η πρόθεση πίσω από τα Inner Vision Letters

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Δεν έμαθα τον εαυτό μου κοιτάζοντάς τον κατάματα.

Τον έμαθα πλάγια.

Μέσα από στιγμές.
Μέσα από ανθρώπους.
Μέσα από μικρά περιστατικά που στην αρχή έμοιαζαν ασήμαντα.

Και, κυρίως, μέσα από τη φωτογραφία.

Όχι ως τεχνική.
Όχι ως γνώση.

Αλλά ως τρόπος να σταματώ.

Γιατί όταν σταματάς,
αρχίζεις να βλέπεις.

Και όταν βλέπεις,
αρχίζεις να καταλαβαίνεις.

Όχι τα πάντα.
Αλλά αρκετά.

Αρκετά για να συνεχίσεις λίγο πιο συνειδητά.

Με τα χρόνια κατάλαβα κάτι σημαντικό:

η αυτογνωσία δεν έρχεται πάντα από μεγάλες στιγμές.

Δεν έρχεται μόνο από κρίσεις,
ούτε μόνο από έντονες εμπειρίες.

Έρχεται και από απλά πράγματα:

από μια αναμονή,
από μια κουβέντα,
από μια μικρή ενόχληση που επιμένει,
από μια εικόνα που δεν ξέρεις γιατί σε αγγίζει.

Αρκεί να μείνεις λίγο μαζί της.

Η φωτογραφία βοηθάει σε αυτό.

Γιατί η φωτογραφία σε αναγκάζει να σταθείς.

Και όταν στέκεσαι,
ακούς.

Και όταν ακούς,
κάτι μέσα σου αρχίζει να ξεκαθαρίζει.

Από αυτή την ανάγκη γεννήθηκαν τα Inner Vision Letters.

Δεν είναι μαθήματα.
Δεν είναι οδηγίες.
Δεν είναι «πώς να».

Είναι μικρές στάσεις.

Μικρές υπενθυμίσεις
να επιστρέφεις λίγο στον εαυτό σου.

Χωρίς πίεση.
Χωρίς στόχο.
Χωρίς να προσπαθείς να καταλάβεις τα πάντα.

Μόνο να παρατηρείς.

Γιατί στους καιρούς που ζούμε
το να μπορείς να σταθείς
έστω και για λίγο
είναι ήδη πολλά.

Όχι για να σωθείς.

Αλλά για να μην χαθείς.

Άσκηση 3 λεπτών

Πριν συνεχίσεις τη μέρα σου,
στάσου για λίγο εκεί που είσαι.

Κοίτα γύρω σου.

Διάλεξε ένα πράγμα που σου τραβά την προσοχή.
Οτιδήποτε.

Βγάλε μία φωτογραφία.

Και μετά ρώτα τον εαυτό σου:
«Τι ένιωσα τη στιγμή που το είδα;»

Μία λέξη αρκεί.

Αυτό είναι αρκετό.
Για σήμερα.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Τι θα έλεγε μια φωτογραφία αν της δίναμε τον λόγο;

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Δεν είμαι το θέμα.
Ούτε η αισθητική.
Δεν είμαι αυτό που φαίνομαι.
Ούτε αυτό που ίσως νομίζεις ότι κρύβω.

Είμαι αυτό που εσύ διάλεξες να δεις.
Χωρίς να ξέρεις το γιατί.

Με τράβηξες σε μια στιγμή
που ίσως σήμερα να μην θυμάσαι.
Κι όμως — εκείνη τη στιγμή
ήσουν απόλυτα παρών.

Και αυτή την παρουσία
ήταν που μοιράστηκες μαζί μου.

Δεν με διάλεξες επειδή ήμουν όμορφη.
Με διάλεξες επειδή σε καθρέφτισα.

Τώρα με κοιτάς
και ρωτάς:

«Τι λέει αυτή η φωτογραφία για μένα;»

Κι εγώ σου επιστρέφω το ερώτημα:

Πού στέκεσαι όταν με κοιτάς;
Είσαι κοντά ή κρατάς απόσταση;
Με διασχίζεις με το βλέμμα
ή με αποφεύγεις;

Στέκεσαι στο φως
ή στις άκρες μου;

Πού βρίσκεται το τώρα σου;

Μην ψάχνεις τη δική μου ιστορία.
Μην με θεωρείς ανάμνηση.

Δεν είμαι παρελθόν.
Είμαι σχέση.

Βρίσκομαι στο παρόν σου.

Ό,τι βλέπεις πάνω μου
είναι κάτι που αυτή τη στιγμή υπάρχει μέσα σου.

Αν βλέπεις σιωπή,
ίσως τη χρειάζεσαι.

Αν βλέπεις κίνηση,
ίσως δεν αντέχεις άλλο την ακινησία.

Αν βλέπεις δρόμο,
δεν σημαίνει ότι πρέπει να φύγεις —
σημαίνει ότι σκέφτεσαι
την κατεύθυνση που θέλεις να πάρεις.

Με ρωτάς:

«Πού πηγαίνω;»

Δεν ξέρω να σου πω.

Δεν είμαι χάρτης.
Δεν είμαι GPS.

Είμαι μια ένδειξη.

Είμαι το σημείο
όπου ο εαυτός σου
δοκιμάζει να κοιτάξει μπροστά
χωρίς ακόμη να δεσμευτεί.

Αν μέσα μου βλέπεις άνοιγμα,
είναι γιατί κάτι μέσα σου ζητά χώρο.

Αν βλέπεις σκοτάδι,
είναι γιατί δεν είσαι ακόμη έτοιμος
να το φωτίσεις.

Και αυτό είναι απολύτως εντάξει.

Μην με αναλύσεις.
Μην με διορθώσεις.
Μην προσπαθήσεις να με «καταλάβεις».

Κάθισε απέναντί μου.

Και ρώτα τον εαυτό σου
όχι τι δείχνω,
αλλά τι ενεργοποιώ μέσα σου.

Αυτό είναι το μόνο που ξέρω να κάνω.

Δεν θα σου πω ποιος είσαι.
Ούτε ποιος θα γίνεις.

Θα σταθώ εδώ —
ανάμεσα.

Ανάμεσα σε αυτό που ήδη ζεις
και σε αυτό που αρχίζει να διαμορφώνεται
χωρίς ακόμη να έχει όνομα.

Και όπως θα έλεγε και η σκέψη της Judy Weiser:

Δεν είμαι η αλήθεια σου.
Είμαι ο τρόπος
που η αλήθεια
σε μαθαίνει να κοιτάς.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Η φωτογραφία σαν εργαλείο επίγνωσης και αλλαγής

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Οι φωτογραφίες δεν είναι ουδέτερες.
Δεν καταγράφουν απλώς αυτό που βλέπουμε.
Καταγράφουν, συχνά χωρίς να το συνειδητοποιούμε,
τον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στον εαυτό μας και στον κόσμο.

Κάθε εικόνα λειτουργεί σαν μια σιωπηλή προβολή.
Αποκαλύπτει:

• συναισθήματα που ίσως δεν έχουν ακόμη βρει λέξεις
• ανάγκες που υπάρχουν, αλλά μένουν στο περιθώριο της συνείδησής μας
• στάσεις ζωής, φόβους, επιθυμίες, εσωτερικές αποστάσεις

Όταν παρατηρούμε μια φωτογραφία με προσοχή,
δεν βλέπουμε μόνο αυτό που απεικονίζει.
Βλέπουμε πώς βλέπουμε.

Και εκεί ακριβώς αρχίζει η επίγνωση.

Μέσα από τη φωτογραφία μπορούμε
να αναγνωρίσουμε μοτίβα που επαναλαμβάνονται,
να συναντήσουμε περιοριστικές πεποιθήσεις
και να φέρουμε στο φως εσωτερικές συγκρούσεις
που επηρεάζουν, συχνά αθόρυβα, τις επιλογές μας.

Όχι για να τις κρίνουμε.
Αλλά για να τις δούμε.

Και όταν κάτι ειδωθεί καθαρά,
αρχίζει να αλλάζει.

Έτσι, η φωτογραφία μπορεί να γίνει εργαλείο.
Όχι αισθητικής.
Αλλά επίγνωσης.
Και, σταδιακά, αλλαγής.

Ένας δρόμος που δεν υπόσχεται βεβαιότητες,
αλλά καλλιεργεί μια πιο συνειδητή στάση ζωής.
Έναν τρόπο να βαδίζεις
με μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στον εαυτό σου,
με τόλμη απέναντι στο άγνωστο
και με καθαρότερη πρόθεση
προς το «αύριο» που επιθυμείς.

Και επειδή στη φωτογραφία
τα ερωτήματα έχουν συχνά μεγαλύτερη δύναμη από τις απαντήσεις,
σου προτείνω την παρακάτω άσκηση.

Αν θελήσεις, μπορείς να μου στείλεις τις απαντήσεις σου στο aggeliki_kastrinelli@yahoo.com

Άσκηση παρατήρησης

Παρατήρησε τη φωτογραφία που συνοδεύει αυτό το inner vision letter
και απάντησε — γραπτά ή νοερά — στα παρακάτω:

• Τι βλέπω σε αυτή τη φωτογραφία;
• Ποια στοιχεία τραβούν την προσοχή μου πρώτα;
• Πού επιστρέφει το βλέμμα μου ξανά και ξανά;
• Τι συναίσθημα γεννιέται μέσα μου καθώς την κοιτάζω;
• Αν αυτή η εικόνα ήταν καθρέφτης μου,
τι θα μου έλεγε για το πού βρίσκομαι αυτή την περίοδο;
• Ποια ανάγκη ή ποια κατάσταση της ζωής μου μοιάζει να αντικατοπτρίζει;
• Αν η εικόνα αυτή μιλούσε όχι για το παρόν αλλά για το μέλλον μου,
τι θα αποκάλυπτε για τις προθέσεις μου;
• Αν βρισκόμουν μέσα στη φωτογραφία,
σε ποιο σημείο θα στεκόμουν;
Προς τα πού θα κοιτούσα;
Τι αφήνω πίσω μου και τι ανοίγεται μπροστά μου;

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Η φωτογραφία ως χώρος συνάντησης με τον εαυτό μας

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Ίσως το έχεις ήδη νιώσει.
Ότι η φωτογραφία δεν είναι απλώς μια εικόνα.

Είναι ένας χώρος συνάντησης με τον εαυτό μας.

Αυτό τουλάχιστον έμαθα μέσα από την προσωπική μου εμπειρία.
Και αυτό είναι που θέλω να μοιραστώ μαζί σου.

Η Inner Vision Photography
δεν είναι τεχνική.
Δεν είναι «μάθημα».

Είναι ένας χώρος.

Όπου το βλέμμα επιβραδύνει.
Η παρατήρηση βαθαίνει.
Και η καθημερινότητα αρχίζει να αποκτά νόημα.

Είναι η στιγμή που:
αντί να καταναλώνεις εικόνες,
δημιουργείς εμπειρίες.

Αντί να είσαι παθητικός θεατής,
γίνεσαι δημιουργός.

Αντί να διεκπεραιώνεις σκυθρωπός την καθημερινότητά σου,
την εμψυχώνεις
με χαρά, αξίες
και προσωπικό όραμα.

Η φωτογραφία γίνεται έτσι αφορμή
να θυμηθείς ποιος / ποια είσαι
όταν είσαι πραγματικά παρών / παρούσα.

Αν αυτός ο τρόπος να βλέπεις τον κόσμο
σου μιλά,
αν νιώθεις ότι κάτι μέσα σου
θέλει να ξυπνήσει ξανά,

τότε είσαι ήδη στο σωστό μέρος.

Κι αν αυτά τα λόγια
σου έφεραν στο νου έναν άνθρωπο που αγαπάς,
στείλε του αυτό το γράμμα.

Ίσως είναι το μικρό σταμάτημα
που χρειάζεται κι εκείνος / εκείνη
για να δει ξανά τον κόσμο
με το βλέμμα της έκ-πληξης.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Δεν βλέπεις. Αναγνωρίζεις.

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Δεν σου το έχω πει ποτέ,
αλλά υπάρχει μια σημαντική διαφορά
ανάμεσα στο να βλέπεις
και στο να αναγνωρίζεις.

Τον κόσμο δεν τον βλέπεις πραγματικά.
Τον αναγνωρίζεις.

Τον περνάς μέσα από φίλτρα:
• συνήθειες
• φόβους
• ρόλους
• βιασύνη
• το «πρέπει»
• την ανάγκη να είσαι καλά

Και έτσι, χωρίς να το καταλάβεις,
χάνεται κάτι πολύτιμο:
η ζωντάνια της στιγμής.

🌿

Το μάτι σου λειτουργεί.
Βιολογικά.
Αποτελεσματικά.

Το βλέμμα σου όμως…
είναι κουρασμένο.

Γιατί κάθε μέρα καταναλώνεται σε:
• ειδοποιήσεις
• λίστες
• εκκρεμότητες
• άγχος
• «να προλάβω»
• «να τελειώσω»

Και κάπου εκεί
η ζωή αρχίζει να μοιάζει με φόντο.

Σαν να περνάς μέσα από ένα πανέμορφο τοπίο
αλλά να κοιτάς επίμονα
μόνο το GPS.

🧭

Η αλήθεια που πονάει λίγο

Αν δεν σταματήσεις,
δεν θα δεις.

Κι αν δεν δεις,
δεν θα νιώσεις.

Κι αν δεν νιώσεις,
η φωτογραφία σου —
και η ζωή σου —
θα είναι απλώς «σωστή».

Όχι δική σου.
Όχι ζωντανή.
Όχι παρούσα.

✍️ Άσκηση 5 λεπτών – “1 Κάδρο | 1 Αλήθεια”

Σήμερα κάνε κάτι απλό.
Όχι τέλειο. Απλό.

📌 Διάλεξε ένα μόνο θέμα.
Όχι δέκα.

Ένα αντικείμενο.
Ένα πρόσωπο.
Ένα φως που πέφτει στον τοίχο.

1. Στάσου ακίνητος/η για 20 δευτερόλεπτα

2. Ρώτα τον εαυτό σου: Τι νιώθω τώρα;
(μία λέξη μόνο)

3. Βγάλε 3 φωτογραφίες:
• μία από μακριά
• μία από κοντά
• μία πολύ κοντά (λεπτομέρεια)

Και μετά, κάτω από τη φωτογραφία που ξεχωρίζεις,
γράψε:

«Σήμερα είδα ______ γιατί ένιωσα ______.»

Αυτό είναι Inner Vision.

Δεν είναι τεχνική.
Δεν είναι αισθητική.
Δεν είναι «να βγει ωραία».

Είναι ειλικρίνεια.
Είναι παύση.
Είναι παρουσία.

Και κάποιες φορές,
αυτό αρκεί για να αλλάξει
ολόκληρο το βλέμμα σου.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Το βλέμμα σου είναι κουρασμένο

By Aggeliki Kastrinelli With 0 Comment

In Inner Vision Letter

Δεν είναι ότι δεν αντέχεις άλλο.

Είναι ότι βλέπεις τα ίδια ξανά και ξανά
και τίποτα πια δεν σε αγγίζει.

👇
.
.
.
.

Όταν λέω βλέμμα δεν μιλάω μόνο για τα μάτια σου.

Μιλάω για το εσωτερικό σου βλέμμα.
Την οπτική σου.
Τον τρόπο που έχεις συνηθίσει να βλέπεις
τον εαυτό σου, τη ζωή, τον κόσμο.

Τον τρόπο που ερμηνεύεις την πραγματικότητά σου.

Και όσο αυτό το βλέμμα μένει παγιωμένο στις ίδιες συνήθειες,
είναι φυσικό επακόλουθο να νιώθεις:

κούραση,
μονοτονία,
ένα “βαρύ” τίποτα.

Όχι γιατί η ζωή σου είναι άδεια.

Αλλά γιατί η συνήθεια
σε κάνει να λειτουργείς μηχανικά,
στον αυτόματο,
διεκπεραιώνοντας καθημερινά πράγματα
που απομυζούν την ενέργειά σου,
αντί να σε εμψυχώνουν.

Και όχι —
δεν φταίνε οι δουλειές.

Φταίει ο τρόπος που τις κάνεις.

Γιατί έχεις εθιστεί να φιλτράρεις αδιάκοπα:

✔️ ειδοποιήσεις
✔️ θόρυβο
✔️ πρόσωπα
✔️ εκκρεμότητες
✔️ «μην ξεχάσω»
✔️ «να προλάβω»

Κι έτσι όλα αρχίζουν να σου φαίνονται
ίδια και ίδια.

Και όσο το βλέμμα σου φιλτράρει…
τόσο λιγότερο εσύ αισθάνεσαι.

Γι’ αυτό και στο τέλος της μέρας
νιώθεις συχνά ένα άδειασμα.

Σαν να περνάει η ζωή…
χωρίς να γράφει κάτι σημαντικό μέσα σου.

Αλλάζει αυτό;

Ναι.
Αλλά όχι με περισσότερα ερεθίσματα.

Αλλά με άλλο βλέμμα.

Άλλη οπτική.

Και εδώ έρχεται η φωτογραφία —
όχι ως τεχνική,
αλλά ως πράξη παρουσίας.

Η φωτογραφία μπορεί να σε βοηθήσει
να εκπαιδεύσεις το βλέμμα σου
να συλλέγει, μέσα στην καθημερινότητά σου,
στιγμές που ξεχωρίζουν.

Να του δώσει χώρο:

• να ικανοποιήσει την έμφυτη περιέργειά του
• να επικοινωνήσει με τον κόσμο γύρω σου και μέσα σου
• να περιηγηθεί, να ξαποστάσει, να περιπλανηθεί

«Δεν έχω χρόνο», θα μου πεις.

Και θα σου απαντήσω όπως μιλάω και στον εαυτό μου:

Φέρε τις διακοπές μέσα στην καθημερινότητά σου.

Όχι με μεγάλα ταξίδια.
Αλλά με μικρές παύσεις.

Δεν χρειάζεσαι καινούρια ερεθίσματα
ούτε εξωτικούς προορισμούς
για να ζωντανέψεις.

Χρειάζεσαι
άλλο βλέμμα.

Άσκηση 3 λεπτών
Inner Vision – «Τυφλόμυγα»

Βάλε ένα timer 3 λεπτών
Κλείσε τα μάτια σου
Κοίτα μέσα σου και αφουγκράσου πώς νιώθεις
Χωρίς να το κρίνεις. Χωρίς να το καταλάβεις
— απλώς μείνε μαζί του
Χωρίς να ανοίξεις τα μάτια σου,
βγάλε μία φωτογραφία με το κινητό σου
Αν θέλεις, γράψε μετά τι βίωσες

Μικρό challenge (αν θες να πας λίγο πιο πέρα)

Για τις επόμενες 24 ώρες:

• βγάλε φωτογραφίες από ό,τι σου τράβηξε την προσοχή
• όχι φωτογραφίες «για να τις ανεβάσεις»
• μόνο φωτογραφίες «για να επιστρέψεις σε σένα»

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο

Καλωσόρισες
Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να αναπτύξεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,

μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Newsletter.

Εκεί μοιράζομαι:

• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/nea/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography

Διαβάστε περισσότερα

Phantasmata

My Inner Voice – Color

In the hammock of the world – Morocco

Transformations

The Spirit of Objects

The Evening Dimension of Life

In the hammock of the world – Paris

In the hammock of the world – Poland

Η σιωπή μέσα στις εικόνες

Τι λένε οι φωτογραφίες σου για τη φάση που περνάς;

Η πρόθεση να κρατήσουμε ζωντανό κάτι αληθινό

Όταν νιώθεις ότι μια εικόνα σε «κοιτάζει»

Τι σου ζητά ο εαυτός σου;

Τι δεν θέλεις ακόμη να φωτίσεις;

Το βλέμμα σου γνωρίζει κάτι για σένα πριν από σένα

Τι σε κάνει να πατάς το κουμπί της παύσης;

Αυτό που σε αγγίζει, τι έρχεται να σου υπενθυμίσει;

Τι αποφεύγεις να φωτογραφίσεις;

Γιατί επαναλαμβάνεις τις ίδιες εικόνες;

Βλέπεις ή απλώς προσπερνάς;

Γιατί σε αγγίζει αυτή η φωτογραφία;

Η πρόθεση πίσω από τα Inner Vision Letters

Τι θα έλεγε μια φωτογραφία αν της δίναμε τον λόγο;

Η φωτογραφία σαν εργαλείο επίγνωσης και αλλαγής

Η φωτογραφία ως χώρος συνάντησης με τον εαυτό μας

Δεν βλέπεις. Αναγνωρίζεις.

Το βλέμμα σου είναι κουρασμένο

About Me

About Me

Follow Me On Socials

Follow Me On Socials