Υπάρχουν πράγματα που τραβάμε ξανά και ξανά.

Και υπάρχουν και άλλα που τα αφήνουμε συστηματικά έξω από το κάδρο.

Δεν είναι τυχαίο.

Όπως δεν είναι τυχαίο το τι φωτίζουμε στη ζωή μας
και τι αφήνουμε διαρκώς στη σκιά.

Μπορεί να φωτογραφίζεις ανθρώπους αλλά να αποφεύγεις τα πρόσωπα.
Μπορεί να τραβάς τοπία αλλά να μένεις μακριά από οτιδήποτε είναι πολύ ζωντανό, πολύ ακατάστατο, πολύ πραγματικό.
Μπορεί να αγαπάς τη λεπτομέρεια αλλά να μην αντέχεις το χάος του συνόλου.

Η αποφυγή δεν είναι αδυναμία.

Είναι πληροφορία.

Η φωτογραφία δείχνει όχι μόνο τι μας ελκύει,
αλλά και τι δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να συναντήσουμε.

Κι αυτό είναι πολύτιμο.

Γιατί πολλές φορές νομίζουμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα μόνον από αυτά που αγαπάμε.

Αλλά εξίσου πολλά και σημαντικά αποκαλύπτουν για μας κι αυτά που αποφεύγουμε.

Ό,τι μας φέρνει σε αμηχανία.
Ό,τι μας εκθέτει.
Ό,τι δεν μπορούμε ακόμη να χωρέσουμε στο κάδρο μας,

ίσως γιατί δεν μπορούμε ακόμη να το χωρέσουμε και μέσα μας.

Και τότε η ερώτηση δεν είναι:
«Γιατί δεν το φωτογραφίζω;»

Αλλά:

Τι είναι αυτό που δεν αντέχω ακόμη να δω;

Δεν χρειάζεται να πιέσεις τον εαυτό σου.
Ούτε να τον προκαλέσεις τεχνητά.

Αρκεί να το προσέξεις.

Γιατί η αυτογνωσία δεν έρχεται μόνο από το τι επιλέγουμε.
Έρχεται και από το τι αφήνουμε απ’ έξω.

Και μερικές φορές η πιο σημαντική πληροφορία δεν βρίσκεται στο κέντρο μιας εικόνας
αλλά σε εκείνο που δεν μπήκε ποτέ μέσα της.