Αν κοιτάξεις τις τελευταίες φωτογραφίες σου,
τι βλέπεις;
Τι νιώθεις να τραβά το βλέμμα σου;
Οι στιγμές σιωπής;
Το φως;
Οι άνθρωποι στους δρόμους;
Ή μήπως προτιμάς τους δρόμους άδειους;
Σε αιχμαλωτίζουν οι λεπτομέρειες των πραγμάτων
ή μήπως κοιτάς ευρυγώνια τα πράγματα;
Παρατηρείς αλλαγές στα κάδρα σου;
Οι φωτογραφίες μας αλλάζουν μαζί με μας.
Και πολλές φορές αποκαλύπτουν
τη φάση που περνάμε
πριν ακόμη γίνει απόλυτα συνειδητή.
Ίσως γι’ αυτό αξίζει πού και πού
να επιστρέφουμε στις εικόνες μας.
Όχι για να δούμε αν είναι “καλές”.
Αλλά για να δούμε
πού βρισκόμασταν όταν τις τραβήξαμε.
– – – – –
Οι φωτογραφίες μας
κρατούν μέσα τους πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε.
Όχι μόνο εικόνες που μας τράβηξαν.
Αλλά και διαθέσεις.
Εσωτερικές μετακινήσεις.
Σιωπηλές ανάγκες.
Πράγματα που εκείνη τη στιγμή
δεν είχαμε ακόμη ονομάσει.
Γι’ αυτό και πολλές φορές,
όταν κοιτάμε παλιές μας εικόνες,
νιώθουμε ότι βλέπουμε σε αυτές
μια παλαιότερη εκδοχή του εαυτού μας.
Όχι επειδή άλλαξε η εμφάνισή μας.
Αλλά επειδή άλλαξε ο τρόπος που κοιτάζουμε τον κόσμο.
– – – – –
Υπάρχουν περίοδοι
που κάτι που μας τραβά προς το φως.
Άλλες που μας τραβά η απόσταση
από ανθρώπους και νέες εμπειρίες.
Φάσεις που προτιμάμε τη μοναξιά,
τους άδειους χώρους,
τα ανοιχτά ή τα κλειστά παράθυρα.
Τις περισσότερες φορές φωτογραφίζουμε
χωρίς να αντιλαμβανόμαστε εκείνη τη στιγμή
τι ακριβώς αποτυπώνουμε στις φωτογραφίες μας.
Το καταλαβαίνουμε αργότερα.
Όταν κοιτάμε πίσω
και λέμε:
«Ναι… κάπως έτσι ένιωθα τότε.»
– – – – –
Η φωτογραφία έχει αυτή τη πολύτιμη ιδιότητα.
Να οπτικοποιεί το ασυνείδητό μας.
Να αποκαλύπτει πράγματα για μας
πριν προλάβουμε να τα ανακαλύψουμε.
Γιατί το βλέμμα μας
καθοδηγείται συχνά από κάτι βαθύτερο.
Από ανάγκες.
Από ελλείψεις.
Από επιθυμίες.
Από εσωτερικές μεταβολές
που ακόμη δεν έχουν γίνει μέρος του συνειδητού μας.
– – – – –
Ίσως γι’ αυτό αξίζει
να επιστρέφουμε πού και πού στις εικόνες μας.
Όχι με κριτική.
Αλλά με περιέργεια και τρυφερότητα.
Σαν να προσπαθούμε να ακούσουμε
τι είχε ανάγκη εκείνη η εκδοχή του εαυτού μας
που πάτησε το κλικ.
– – – – –
Άσκηση 3 λεπτών
Άνοιξε σήμερα τις φωτογραφίες του κινητού σου
και κοίτα τις τελευταίες 30 εικόνες που τράβηξες.
Παρατήρησε:
Τι επαναλαμβάνεται;
• Πού πηγαίνει πιο συχνά το βλέμμα σου;
• Ποια αίσθηση κουβαλούν αυτές οι εικόνες;
Και μετά γράψε μία μικρή φράση:
«Αυτή την περίοδο της ζωής μου, το βλέμμα μου αναζητά…»
Μην το σκεφτείς πολύ.
Η πρώτη σου αυθόρμητη απάντηση αρκεί.
– – – – –
Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.
Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.
Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Letter.
Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.
Εκεί μοιράζομαι:
• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό
👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/
Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography
