Υπάρχουν πράγματα μέσα μας
που δεν είναι ακόμη έτοιμα να βγουν στο φως.
Όχι επειδή είναι ασχημάτιστα.
Όχι επειδή είναι λιγότερο αληθινά.
Αλλά επειδή χρειάζονται
μια εσωτερική ωρίμανση,
μια αίσθηση ασφάλειας,
μια πιο αργή προσέγγιση,
για να μας φανερωθούν.
—
Το φως έχει κάτι απαιτητικό.
Όταν πέφτει πάνω σε κάτι, το αποκαλύπτει.
Του δίνει μορφή.
Του δίνει περίγραμμα.
Το κάνει πιο συγκεκριμένο.
Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Γιατί όσο κάτι μένει στο ημίφως,
μπορούμε ακόμη να το αφήνουμε ακαθόριστο.
Να παίξουμε με το σχήμα και τη μορφή του.
Να το αντέξουμε λίγο πιο εύκολα.
Να μη χρειάζεται να αναλάβουμε αμέσως την ευθύνη του.
Όπως, ας πούμε,
Μια ανάγκη που πάλιωσε αλλά δεν νιώθουμε ακόμη έτοιμοι να την αφήσουμε να σβήσει.
Η αλήθεια για μια σχέση που δεν θέλουμε ακόμη να αντικρίσουμε κατάματα.
Μια κόπωση που έχει γίνει χρόνια αλλά νιώθουμε πως οι υποχρεώσεις δεν μας επιτρέπουν να εγκαταλείψουμε τον αγώνα δρόμου και χρόνου.
Μια επιθυμία που ζητά χώρο.
Ένας φόβος που για καιρό ντυνόταν λογική.
Μια θλίψη που κάναμε πως δεν την βλέπαμε.
—
Δεν είναι αδυναμία να μην είμαστε έτοιμοι.
Είναι ανθρώπινο.
Υπάρχουν αλήθειες που αν εμφανιστούν απότομα,
δεν μας ελευθερώνουν —
μας καταποντίζουν.
Γι’ αυτό και ο εαυτός μας, πολλές φορές,
λειτουργεί με σοφότερο τρόπο απ’ όσο νομίζουμε.
Δεν μας δείχνει τα πάντα μαζί.
Δεν μας αποκαλύπτει όλο το βάθος μονομιάς.
Μας αφήνει να προχωρούμε λίγο λίγο.
Με μικρές αντοχές.
Με μικρές αποκαλύψεις.
Με μικρά ανοίγματα.
Όχι για να κρυβόμαστε για πάντα.
Αλλά για να μπορούμε να μείνουμε παρόντες
μπροστά σε αυτό που αποκαλύπτεται.
—
Κάποιες φορές αυτό που δεν θέλουμε ακόμη να φωτίσουμε
δεν είναι απαραίτητα κάτι σκοτεινό, κάτι δυσάρεστο, κάτι που ανήκει στη χώρα της Σκιάς.
Μπορεί να είναι και κάτι πολύ φωτεινό.
Μια επιθυμία που μας τρομάζει
γιατί θα ζητήσει από εμάς να αλλάξουμε.
Μια ελπιδοφόρα καινούρια κατεύθυνση που όμως μας οδηγεί σε κάτι άγνωστο.
Μια ανάγκη για περισσότερη αλήθεια.
Μια λαχτάρα που, αν την παραδεχτούμε,
δεν θα μπορούμε πια να συνεχίσουμε όπως πριν.
Δεν φοβόμαστε μόνο τον πόνο του δυσάρεστου.
Φοβόμαστε και το πόνο που φέρνει το ενδεχόμενο μιας θετικής αλλαγής.
Γιατί κάθε αληθινό φως
δεν αποκαλύπτει μόνο.
Μετακινεί.
—
Η φωτογραφία το γνωρίζει καλά αυτό.
Δεν είναι όλες οι εικόνες για πλήρη φωτισμό.
Υπάρχουν φωτογραφίες που ζουν ακριβώς χάρη στο ημίφως τους.
Στη σκιά.
Στην αφαίρεση.
Στο ότι δεν δείχνουν τα πάντα.
Και μερικές φορές αυτό που συγκινεί περισσότερο
δεν είναι το πλήρως ορατό,
αλλά εκείνο που μόλις διακρίνεται.
Το ίδιο συμβαίνει και μέσα μας.
Δεν χρειάζεται να τα ξεγυμνώσουμε όλα για να είμαστε αληθινοί.
Ούτε να απαιτούμε από τον εαυτό μας άμεση διαύγεια.
Αυτό που χρειάζεται
είναι να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε
πού τελειώνει η άρνηση
και πού αρχίζει η τρυφερή αναμονή.
Γιατί άλλο είναι να μη θέλω να δω
και άλλο να μην είμαι ακόμη έτοιμος να δω.
Κι αυτή η διαφορά είναι πολύτιμη.
—
Μπορεί να σε τραβά μια εικόνα με βαθιές σκιές,
γιατί κάτι μέσα σου ξέρει πως δεν είναι ακόμη ώρα για πλήρη έκθεση.
Μπορεί να φωτογραφίζεις συνεχώς ημίφωτα,
γωνίες, περάσματα, αντανακλάσεις,
γιατί βρίσκεσαι κι εσύ σε μια ενδιάμεση περιοχή.
Ούτε εντελώς κρυμμένος,
ούτε εντελώς έτοιμος να φανερωθείς.
Και αυτό δεν είναι λάθος.
Είναι πληροφορία.
Το βλέμμα μας συχνά προηγείται της συνείδησής μας.
Διαλέγει εικόνες που αντανακλούν τη φάση που περνάμε
πριν ακόμα μπορέσουμε να τη διατυπώσουμε με σαφήνεια.
Και έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε,
οι εικόνες μας δείχνουν
πού υπάρχει ακόμη σκιά και που φοβόμαστε να αντικρίσουμε κατάματα το φως.
—
Το φως έχει αξία.
Αλλά και η σκιά έχει τη δική της σοφία.
Η σκιά προστατεύει ό,τι δεν είναι ακόμη έτοιμο.
Ό,τι χρειάζεται λίγο ακόμη χρόνο,
λίγη ακόμη εσωτερική γείωση,
λίγη ακόμη τρυφερότητα.
Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο
να μην είναι να φωτίσουμε τα πάντα αμέσως.
Ίσως το πρώτο βήμα να είναι απλώς να αποδεχτούμε:
«Ναι, υπάρχει εδώ κάτι
που δεν θέλω ακόμη να φωτίσω»
Και αυτή η αποδοχή
είναι ήδη μια μικρή αλήθεια.
—
Κάποια πράγματα μέσα μας
δεν ζητούν βίαιη αποκάλυψη.
Ζητούν χώρο.
Ρυθμό.
Σχέση.
Να σταθείς κοντά τους χωρίς να τα πιέσεις.
Να τα κοιτάξεις χωρίς να τα κρίνεις.
Να τα αφήσεις να σου δείξουν μόνα τους
πότε είναι η ώρα να μιλήσουν πιο καθαρά.
Γιατί η επίγνωση δεν είναι κατάκτηση.
Δεν είναι βιαστική ερμηνεία.
Δεν είναι φως στραμμένο με το ζόρι.
Είναι ένας τρόπος να πλησιάζεις
με ειλικρίνεια και σεβασμό
αυτό που μέσα σου ζητά να γίνει ορατό
όταν θα μπορεί.
—
Ίσως τελικά το σημαντικό
να μην είναι να αποκαλύψουμε τα πάντα.
Αλλά να μπορούμε να σταθούμε με αλήθεια
μπροστά σε αυτό που ακόμη μένει στη σκιά.
Να μην το αρνούμαστε.
Να μην το πολεμάμε.
Να μην το ντύνουμε πρόχειρα με ερμηνείες.
Μόνο να το αναγνωρίζουμε.
Και να λέμε, έστω σιωπηλά:
«Σε βλέπω, ακόμη κι αν δεν είμαι έτοιμος / έτοιμη να σε φωτίσω εντελώς»
Και καμιά φορά αυτό
είναι ήδη μια βαθιά πράξη αγάπης προς τον εαυτό.
—
Άσκηση 3 λεπτών
Σήμερα, βρες μια εικόνα — έξω σου ή μέσα από μια φωτογραφία —
που έχει μέσα της σκιά, ημίφως ή κάτι που δεν φαίνεται ολόκληρο.
Κοίταξέ τη για λίγο.
Αν θέλεις, βγάλε μία φωτογραφία
ή διάλεξε μία που έχεις ήδη τραβήξει.
Και μετά ρώτα τον εαυτό σου:
- Τι με τραβά σε αυτό το ημίφως;
- Τι δεν αφήνει να φανεί ακόμη καθαρά;
- Υπάρχει κάτι στη ζωή μου που δεν νιώθω έτοιμος. /-η να το φωτίσω;
Μην πιεστείς να δώσεις πλήρη απάντηση.
Μία λέξη αρκεί.
Μια αίσθηση αρκεί.
Ή ακόμη και η παραδοχή:
«Δεν είμαι ακόμη έτοιμος / έτοιμη — αλλά αρχίζω να το βλέπω.»
Αυτό είναι αρκετό.
Για σήμερα.
—
Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.
Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.
Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Letter.
Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.
Εκεί μοιράζομαι:
• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό
👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/
Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography
