Πολλές φορές το βλέμμα μας έλκεται έντονα

από κάτι που συναντάμε:

ένα πρόσωπο,
μια σκιά,
ένας άδειος δρόμος,
ένα παράθυρο μισάνοιχτο,
πράγματα καθημερινά

που συνήθως προσπερνάμε μέσα στη συνήθεια.

Κι όμως, έρχονται κάποιες στιγμές, που κάτι από αυτά τραβά την προσοχή μας.

Μας καλεί επίμονα να το κοιτάξουμε.

Κι εμείς ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα του.

Όχι συνειδητά.
Όχι από πρόθεση.
Αλλά γιατί μας έκανε ένα ισχυρό κλικ στο οποίο δεν θελήσαμε να αντισταθούμε.

Κι όταν αργότερα, έρχεται η στιγμή,

που διαπιστώνουμε πόσο σημαντικό ήταν τελικά εκείνο το κλικ,

αντιλαμβανόμαστε ότι το βλέμμα μας
αναγνωρίζει

 κάτι που είναι σημαντικό για μας,

πριν από μας.

Το μυαλό θέλει να εξηγεί.
Να οργανώνει.
Να βάζει πρόσημα,

 να δίνει τίτλους,

να αναλύει μας αιτίες,

να βγάζει εύλογα συμπεράσματα.

Το βλέμμα μας λειτουργεί αλλιώς.

Δεν σκέφτεται.

 Πρώτα αισθάνεται.

Πηγαίνει εκεί όπου κάτι μέσα σου
έχει ήδη κινηθεί,
έχει ήδη ταραχτεί,
έχει ήδη αναγνωρίσει μια συγγένεια.

Γι’ αυτό και μας φορές
μας αγγίζουν εικόνες που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε.

Δεν ξέρουμε γιατί στεκόμαστε εκεί.
Δεν ξέρουμε γιατί επιστρέφουμε ξανά και ξανά
στο ίδιο φως,
στην ίδια σιωπή,
στο ίδιο είδος απόστασης.

Αλλά κάτι μας καλεί.

Και αυτό το κάλεσμα
δεν έρχεται πάντα από το έξω.

Μας φορές έρχεται από κάτι μέσα μας
που ζητά να το δούμε.

Ίσως γι’ αυτό και το βλέμμα
είναι ένας από τους πιο αθόρυβους δρόμους αυτογνωσίας.

Γιατί δείχνει αποδοχή.

Δεν σε πιέζει.
Δεν σου ζητά να βρεις αμέσως απαντήσεις.
Δεν σου φωνάζει.

Απλώς σε οδηγεί.

Άλλες φορές προς κάτι που σε τραβά.
Άλλες προς κάτι που σε δυσκολεύει.
Και κάποιες άλλες προς κάτι που νιώθεις οικείο χωρίς να ξέρεις το γιατί.

Και αν σταθείς λίγο περισσότερο εκεί,
αν δεν προσπεράσεις τόσο γρήγορα,
αν επιτρέψεις στην εικόνα να μείνει μπροστά σου λίγο ακόμη,
τότε αρχίζεις να ακούς.
Τον εαυτό σου.

Γιατί αυτό που σε τραβά
δεν είναι ποτέ τυχαίο.

Είναι μια πρόσκληση του μέσα σου για

να αρχίσεις να προσέχεις
όχι μόνο τι βλέπεις,
αλλά και πού πηγαίνει το βλέμμα σου
όταν δεν το ελέγχεις.

Η φωτογραφία βοηθά πολύ σε αυτό.

Γιατί η φωτογραφία πιάνει εκείνη ακριβώς τη στιγμή
που το βλέμμα έχει ήδη διαλέξει.

Όχι με λογική.
Με εσωτερική κλίση.

Γι’ αυτό και πολλές φορές
οι εικόνες που τραβάμε
μας αποκαλύπτουν πράγματα για τη φάση που περνάμε
πριν καν έρθουν στο πεδίο της συνείδησής μας.

Μπορεί να το δεις αργότερα.
Μπορεί να το καταλάβεις μήνες μετά.
Μπορεί να επιστρέψεις σε μια παλιά σου εικόνα
και να πεις:

«Ναι… εκεί κάτι ήξερα.
Απλώς δεν ήμουν ακόμη έτοιμος / έτοιμη να το δω»

Κι αυτό είναι πολύ ανθρώπινο.

Γιατί η επίγνωση δεν έρχεται τη στιγμή που κάτι συντελείται.
Το ασυνείδητο προηγείται του συνειδητού.

Το βλέμμα μας καθοδηγείται από το ασυνείδητο.

Και οι φωτογραφίες μας το οπτικοποιούν.

Ίσως, τελικά,
για να διάγουμε βίο ευήμερο

 αρκεί το να παρατηρούμε:
πού σταματάμε,
πού επιστρέφουμε,
τι μας αγγίζει,
τι μας ταράζει,
τι μας κρατά λίγο περισσότερο κοντά του.

Γιατί εκεί μπορεί να βρίσκεται μια γνώση.
Όχι ολοκληρωμένη.
Όχι διατυπωμένη.
Αλλά ζωντανή.

Και ίσως αυτό να είναι αρκετό για φέρουμε την ευημερία στην καθημερινότητα μας.

Άσκηση 3 λεπτών

Σήμερα, πριν συνεχίσεις τη μέρα σου,
κάνε το εξής:

Στάσου για λίγο εκεί που βρίσκεσαι
και παρατήρησε τι τραβά αυθόρμητα το βλέμμα σου.

Μην το σκεφτείς πολύ.
Μην το ψάξεις.

Απλώς δες πού πήγε πρώτα το βλέμμα σου.

Αν θέλεις, βγάλε μία φωτογραφία.

Και μετά ρώτα τον εαυτό σου:

• Τι ήταν αυτό που με τράβηξε;
• Τι ένιωσα κοιτάζοντας το;

Δεν χρειάζεται μεγάλη απάντηση.

Μία φράση αρκεί.
Ή ακόμη και μία μόνον λέξη.

Κι αυτό είναι αρκετό.
Για να δημιουργήσεις μια όμορφη και δυνατή ανάμνηση από τη σημερινή σου μέρα.

Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Letter.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

Εκεί μοιράζομαι:
• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό

👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography