Υπάρχουν στιγμές
που κάτι έρχεται και μας σταματά.
Δεν μιλάω μόνο για τα μεγάλα γεγονότα της ζωής μας.
Ούτε για τις εμφανείς ανατροπές
που έρχονται αναπάντεχα και
μας αναγκάζουν να πατήσουμε το pause με το έτσι θέλω.
Μιλάω κυρίως για εκείνα τα μικρά, σχεδόν αδιόρατα σταματήματα
που μπορεί να συμβούν μέσα στη μέρα.
Μια συνάντηση με το βλέμμα ενός περαστικού που σου γεννά αμηχανία.
Μια εικόνα που σε ταράζει χωρίς να καταλαβαίνεις το γιατί.
Ένα τοπίο που σε καθηλώνει.
Μια λεπτομέρεια που δεν σε αφήνει να την προσπεράσεις.
Και τότε, χωρίς να το καταλάβεις,
κάτι μέσα σου παγώνει για λίγο,
σαν να λέει:
«Μείνε εδώ»
Και νιώσε:
Αυτό που σε σταματά, τι έχει να σου πει για σένα;
———————————————–
Η ζωή τρέχει.
Κι εμείς μαζί της.
Ρυθμοί, υποχρεώσεις, οθόνες, μετακινήσεις, εκκρεμότητες, θόρυβος.
Μέσα σε όλα αυτά, έχουμε μάθει να περνάμε βιαστικά
από πράγματα, από ανθρώπους, από στιγμές,
και πολύ συχνά και από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Γι’ αυτό το σταμάτημα είναι πολύτιμο.
Γιατί σπάει, έστω για λίγο, τη μηχανική συνέχεια της ημέρας.
Και εκεί που προχωράς μηχανοκίνητα,
κάτι έρχεται και σου λέει:
«Όχι τόσο γρήγορα.
Κάνε μια παύση.
Κοίτα»
Αυτό το «κοίτα» δεν αφορά πάντα αυτό που είναι έξω σου.
Πολύ συχνά αφορά κάτι που έχει ενεργοποιηθεί μέσα σου.
———————————————–
Μπορεί να σε σταματά η σιωπή
γιατί την έχεις ανάγκη περισσότερο απ’ όσο εσύ πιστεύεις.
Μπορεί να σε σταματά ένα άδειο τοπίο
γιατί κάτι μέσα σου ζητά να αναπνεύσει πιο ελεύθερα.
Μπορεί να σε σταματά ένας κλειστός δρόμος
γιατί εσύ ο ίδιος βρίσκεσαι μπροστά σε ένα εσωτερικό αδιέξοδο
χωρίς ακόμη να έχεις εντοπίσει μια έξοδο κινδύνου.
Μπορεί να σε σταματά ένα πρόσωπο ανέκφραστο
γιατί αναγνωρίζεις μέσα του την δική σου απάθεια.
Μπορεί να σε σταματά η φθορά, το παλιό, το ραγισμένο, το ημίφως,
γιατί κουβαλάς ακόμη μέσα σου την μισοτελειωμένη ιστορία μιας πρόσφατης απώλειας.
———————————————–
Η φωτογραφία μπορεί να γίνει ένας πολύτιμος σύντροφος
σε αυτές τις μικρές παύσεις.
Γιατί η φωτογραφία γεννιέται μέσα σε μια τέτοια στιγμή.
Σε μια στιγμή που στεκόμαστε.
Που πιάνουμε κουβέντα με αυτό το κάτι που τράβηξε την προσοχή μας.
Κάθε φορά που βγάζεις μια φωτογραφία,
δεν καταγράφεις κάτι που βρίσκεται έξω από εσένα.
Καταγράφεις κάτι που υπάρχει ήδη μέσα σου και
που απλά συναντά την εικόνα του στον έξω κόσμο.
Γι αυτό και οι φωτογραφίες σου έχουν να σου πουν πολλά για σένα.
Για το πού βρίσκεσαι.
Για το τι σε τραβά και τι σε απωθεί.
Για το τι σου λείπει.
Για το τι φροντίδα χρειάζεται να δώσεις στον εαυτό σου.
———————————————–
Και η φωτογραφία μας το προσφέρει αυτό μέσα από την σιωπή και την αφωνία.
Μιλά μια γλώσσα που ταιριάζει στο μέσα μας.
Γιατί το μέσα μας
δεν αγαπά τη γλώσσα της λογικής.
Μιλά με έλξεις.
Με αντιστάσεις.
Με εικόνες.
Με συγκινήσεις.
Με σταματήματα.
Με φευγαλέα σκιρτήματα.
Με κενά.
Αυτή η λεπτή στιγμή του κλικ,
που κάτι σε κρατά για λίγο ακίνητο,
ίσως να είναι από τις πιο ουσιαστικές στιγμές επίγνωσης.
Όχι επειδή κάτι κατάλαβες.
Αλλά επειδή στάθηκες και δεν προσπέρασες.
Επειδή επέτρεψες στον εαυτό σου να νιώσει και να συνδεθεί.
———————————————–
Μερικές φορές αυτό που μας σταματά
δεν έρχεται να μας δυσκολέψει.
Έρχεται να μας προστατεύσει από το να συνεχίσουμε μηχανικά.
Να μας φέρει πάλι σε επαφή με αυτό που είναι αληθινό για μας εκείνη τη στιγμή.
Κι αν του δώσεις λίγο χώρο,
ίσως σου πει κάτι που έχεις αγνοήσει:
Ότι κουράστηκες.
Ότι χρειάζεσαι χώρο.
Ότι δεν αντέχεις άλλο την επιτάχυνση.
Ότι κάτι μέσα σου ζητά να αλλάξει κατεύθυνση.
Ότι για κάτι ήρθε η ώρα του να το αποχωριστείς.
Δεν χρειάζεται να το λύσεις αμέσως.
Δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις.
Αρκεί, ίσως, να το τιμήσεις.
Με μια μικρή παύση.
Με ένα αληθινό κοίταγμα.
Με μια εικόνα που δεν θα τραβήξεις βιαστικά,
αλλά θα αφήσεις πρώτα να σε συναντήσει.
———————————————–
Ίσως τελικά αυτό που μας σταματά
να μην είναι εμπόδιο.
Ίσως να είναι μια ήσυχη μορφή καθοδήγησης.
Ένας τρόπος του εαυτού μας
να μας πει κάτι.
Και ίσως το μόνο που χρειάζεται εκείνη τη στιγμή
να είναι να του απαντήσουμε:
«Σε ακούω»
———————————————–
Άσκηση 3 λεπτών
Σήμερα, μέσα στη μέρα σου,
παρατήρησε αν κάτι σε κάνει να πατήσεις «παύση».
Μια εικόνα.
Ένα φως.
Ένα πρόσωπο.
Ένα σημείο στον δρόμο.
Οτιδήποτε.
Μην το προσπεράσεις αμέσως.
Αν θέλεις, βγάλε μία φωτογραφία.
Και μετά ρώτα τον εαυτό σου:
- Τι με έκανε να πατήσω το κουμπί της παύσης;
- Πώς ένιωσα μέσα σε αυτή;
- Τι άλλαξε μέσα μου;
Μία λέξη αρκεί.
Μία μικρή φράση αρκεί.
Κι αυτό, να ξέρεις, είναι αρκετό.
Για σήμερα.
———————————————–
Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.
Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.
Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Letter.
Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.
Εκεί μοιράζομαι:
• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό
👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/
Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography
