Υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες
που όταν τις κοιτάμε λες και διαβάζουν το βλέμμα μας.
Και μας επιστρέφουν ό,τι διάβασαν μέσα σε αυτό.
Μπορεί το θέμα της φωτογραφίας να είναι ένα άδειο δωμάτιο.
Άλλες φορές ένα πρόσωπο που μας γυρνά την πλάτη,
κι όμως εμείς νιώθουμε να αγγίζει κάτι βαθύ μέσα μας.
Κάτι που ίσως να μην έχουμε αφουγκραστεί ακόμη.
Κι έτσι η εικόνα αυτή είναι λες και αναγνωρίζει κάτι που βρίσκεται μέσα μας σε λανθάνουσα μορφή.
Τέτοιες φωτογραφίες
δεν μας ζητούν αξιολόγηση.
Μας καλούν να σταθούμε απέναντί τους
λίγο πιο αληθινά.
Με όλη μας την παρουσία.
—–
Είναι και κάποιες άλλες φωτογραφίες
Που μας παρατηρούν πριν εμείς ρίξουμε επάνω τους το βλέμμα μας.
Σαν να ξέρουν κάτι για μας
που εμείς ακόμη αποφεύγουμε να δούμε.
Δεν είναι απαραίτητα σημαντικές, από καλλιτεχνικής άποψη, αυτές οι φωτογραφίες.
Ούτε είναι οι τέλειες αισθητικά εικόνες.
Ένα άδειο κρεβάτι.
Μια κουρτίνα που αιωρείται ελαφρά.
Ένα πρόσωπο βυθισμένο στη σιωπή του.
Μια σκιά που τρέχει πάνω σε έναν τοίχο.
Ένας υπαινιγμός που συναντά μέσα μας κάτι γνώριμο και οικείο.
—–
Τα παραπάνω, όμως, συμβαίνουν με μια προϋπόθεση.
Να κοιτάμε τις φωτογραφίες
όχι με γνώμονα τη νόηση, την κατανόηση ή την αξιολόγησή τους.
Να αφηνόμαστε απλά στη θέασή τους
Να συν-κινούμαστε
και να τους επιτρέπουμε
να μας ταξιδεύουν στον μέσα και στον έξω κόσμο.
Όταν κοιτάμε έτσι τις φωτογραφίες
νιώθουμε να μας ακολουθούν για χρόνια.
Και επιστρέφουμε σε αυτές ξανά και ξανά
χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε το γιατί.
Σαν να περιμένουν υπομονετικά
μέχρι να είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε
αυτό που ήρθαν να μας πουν.
—–
Η φωτογραφία
δεν είναι μόνο ένας τρόπος να κοιτάμε τον κόσμο.
Είναι και ένας τρόπος
να γνωριστούμε καλύτερα με τον εαυτό μας.
Να θέτουμε τα σωστά ερωτήματα.
Χωρίς να εκβιάζουμε τις απαντήσεις.
Να μετατοπιζόμαστε αθόρυβα και ήρεμα
μέσα από μικρές αναγνωρίσεις.
Μέσα από εκείνες τις στιγμές
που μια εικόνα μάς κρατά λίγο περισσότερο κοντά της
και μας ψιθυρίζει σιωπηλά:
«Κοίτα λίγο πιο βαθιά.
Δες πόσα θαύματα υπάρχουν
μέσα στο δεδομένο και στο προφανές»
—–
Άσκηση 3 λεπτών
Διάλεξε σήμερα μία φωτογραφία σου
που νιώθεις ότι σε “κοιτάζει”.
Μείνε μαζί της λίγο περισσότερο.
Και μετά αναρωτήσου:
• Τι είναι αυτό που με κρατά σε αυτή την εικόνα;
• Τι νιώθω όταν την κοιτάζω;
• Υπάρχει κάτι που αναγνωρίζω μέσα της χωρίς να μπορώ ακόμη να το εξηγήσω;
Μην βιαστείς να πάρεις μια ξεκάθαρη απάντηση.
Αφέσου στην αίσθηση που σου δημιουργεί.
Και ακολούθησε τη μικρή εσωτερική μετατόπιση που μπορεί να φέρει στον ψυχισμό σου.
Κι αυτό είναι ήδη ένα μεγάλο βήμα.
– – – – –
Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.
Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.
Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Letter.
Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.
Εκεί μοιράζομαι:
• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό
👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/
Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography
