Απέναντι σου στέκεται ένας άνθρωπος.

Κι εσύ προτίθεσαι να τον φωτογραφίσεις.

Κρατάς στα χέρια τη φωτογραφική μηχανή ή το κινητό σου.

Τον παρατηρείς,

 θέλοντας να αποτυπώσεις  στη φωτογραφία κάτι πολύ δικό του.

Μα αγνοείς, εκείνη τη στιγμή,

 πως φωτογραφίζοντας τον άλλο,
θα αποκαλύψεις, ασυνείδητα, κάτι από τον εαυτό σου.

– – – – –

Κανένα βλέμμα
δεν είναι ουδέτερο.

Δεν κοιτάζουμε όλοι τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο.

Άλλοι πλησιάζουμε εύκολα.

Άλλοι κρατάμε αποστάσεις ασφαλείας.

Άλλοι αναζητούμε το χαμόγελο

που θα μας επιτρέψει να νιώσουμε οικειότητα.

Άλλοι στεκόμαστε μπροστά στον άλλον
εν πλήρη σιωπή.

Άλλοι πάλι νιώθουμε ασφάλεια
μόνο όταν ο άλλος δεν μας κοιτάζει.

– – – – –

Η φωτογραφία δεν είναι μια συνάντηση
ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και μια μηχανή.

Είναι μια συνάντηση
ανάμεσα σε δύο ψυχισμούς.

Δύο ιστορίες.

Δύο τρόπους ύπαρξης.

Γι’ αυτό και δύο διαφορετικοί φωτογράφοι
δεν θα τραβήξουν ποτέ
την ίδια φωτογραφία του ίδιου ανθρώπου.

Γιατί μέσα από το πρόσωπο αυτό

αποκαλύπτεται ασυνείδητα

ο δικός τους τρόπος
να σχετίζονται.

– – – – –

Κάποιες φορές
φωτογραφίζουμε ανθρώπους
κρατώντας μια ασφαλή απόσταση.

Άλλες φορές
πλησιάζουμε τόσο
που σχεδόν ξεχνάμε τη μηχανή.

Σε κάθε περίπτωση 

ο τρόπος που φωτογραφίζουμε

αντανακλά αυτό που εμείς βιώνουμε εκείνη τη στιγμή.

Κι έτσι, μπορεί στον άνθρωπο που στέκεται μπροστά μας
να αναζητήσουμε

Άλλοτε  τη δύναμη που χρειαζόμαστε.

Κι άλλοτε πάλι το μοίρασμα της ευαλωτότητας μας.

Άλλοτε έχουμε ανάγκη το χαμόγελο του.

Και άλλοτε θέλουμε να βυθιστούμε μες στη θλίψη του.

Καμία από αυτές τις επιλογές
δεν είναι τυχαία.

Όλες κάτι λένε
για μας τους ίδιους.

– – – – –

Ίσως γι’ αυτό
οι φωτογραφίες ανθρώπων
να μας αγγίζουν τόσο βαθιά.

Δεν βλέπουμε μόνο εκείνον
που φωτογραφήθηκε.

Βλέπουμε και τη σχέση
που δημιουργήθηκε
εκείνη τη μοναδική στιγμή.

Μια σχέση
που κράτησε μονάχα λίγα δευτερόλεπτα.

Μα που ίσως απηχεί
το αίσθημα μιας ολόκληρης ζωής.

– – – – –

Η φωτογραφία έχει μια σπάνια ιδιότητα.

Μπορεί να αποτυπώσει
όχι μόνον το πρόσωπο.

Αλλά και την ποιότητα
της συνάντησης μας με τον Άλλον.

Το αν υπήρχε εμπιστοσύνη.

Ή ήταν κυρίαρχος ο φόβος.

Το αν υπήρχε απόσταση.

Ή ίσως τρυφερότητα και αίσθημα συμπόνιας.

Πράγματα που δύσκολα περιγράφονται με λόγια,
αλλά που μπορεί να γίνουν ορατά
μέσα από το βλέμμα.

– – – – –

Ίσως λοιπόν,
την επόμενη φορά που θα φωτογραφίσεις έναν άνθρωπο,
να αναρωτηθείς:

Τι δικό μου ήρθε σήμερα αυτός ο άνθρωπος να μου αποκαλύψει;

– – – – –

Άσκηση 3 λεπτών

Διάλεξε μία φωτογραφία που έχεις τραβήξει
από έναν άνθρωπο, γνωστό ή και άγνωστό σου.

Κοίταξέ την και ρώτησε μετά τον εαυτό σου:

• Πόσο κοντά ή μακριά νιώθω να βρίσκομαι από αυτόν τον άνθρωπο;

• Τι ήταν αυτό που θέλησα να αναδείξω όταν την τράβηξα;

• Τι με συγκίνησε περισσότερο εκείνη τη στιγμή;

• Αν αυτή η φωτογραφία μιλούσε περισσότερο για μένα παρά για εκείνον, τι θα έλεγε;

Μην αναζητήσεις γρήγορες και ανώδυνες απαντήσεις.

Άφησε τα ερωτήματά σου να αιωρηθούν.

Και την επόμενη μέρα

φωτογράφησε έναν άνθρωπο

με την πρόθεση να

αναγνωρίσεις

στο πορτρέτο του
τις δικές σου ανάγκες και επιθυμίες.

– – – – –

Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Letter.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

Εκεί μοιράζομαι:
• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό

https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography