Υπάρχει μια ερώτηση που σπάνια κάνουμε στον εαυτό μας πριν σηκώσουμε τη φωτογραφική μηχανή.

Γιατί θέλω να φωτογραφίσω αυτόν τον άνθρωπο;

Όχι πώς.

Ούτε πού.

Ούτε με ποιον φακό.

Αλλά γιατί.

Τι είναι αυτό που με έκανε να θελήσω να στρέψω τον φακό μου προς αυτόν εκείνη ακριβώς τη στιγμή;

– – – – –

Κάποιες φορές φωτογραφίζουμε γιατί θέλουμε να κρατήσουμε μια ανάμνηση.

Άλλες γιατί φοβόμαστε πως κάτι θα χαθεί.

Άλλες γιατί βλέπουμε μια ομορφιά που δεν θέλουμε να ξεχάσουμε.

Και κάποιες φορές φωτογραφίζουμε γιατί, χωρίς να το γνωρίζουμε, προσπαθούμε να κρατήσουμε κοντά μας έναν άνθρωπο.

Σαν να μπορεί μια εικόνα να νικήσει τον χρόνο.

– – – – –

Όταν όμως απέναντί μας βρίσκεται ένας άνθρωπος που αγαπάμε, όλα αλλάζουν.

Η φωτογραφία παύει να είναι απλώς μια καταγραφή.

Γίνεται μια πράξη σχέσης.

Ένας τρόπος να πούμε:

“Σε βλέπω.”

“Είσαι σημαντικός για μένα.”

“Θέλω να θυμάμαι αυτή τη στιγμή μαζί σου.”

– – – – –

Ίσως γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να φωτογραφίσουν εκείνους που αγαπούν περισσότερο.

Όχι επειδή δεν ξέρουν πώς.

Αλλά επειδή η παρουσία του συναισθήματος κάνει το βλέμμα πιο ευάλωτο.

Η φωτογραφία δεν ζητά μόνο να κοιτάξεις.

Ζητά να εκτεθείς.

Και η έκθεση αυτή δεν είναι πάντα εύκολη.

– – – – –

Υπάρχουν άνθρωποι που φωτογραφίζουν διαρκώς τα παιδιά τους.

Τον σύντροφό τους.

Τους γονείς τους.

Σαν να θέλουν να σταματήσουν τον χρόνο.

Υπάρχουν όμως και άλλοι που σχεδόν ποτέ δεν σηκώνουν τη μηχανή απέναντι στους πιο αγαπημένους τους ανθρώπους.

Σαν να φοβούνται ότι η εικόνα θα είναι μικρότερη από αυτό που αισθάνονται.

Καμία από τις δύο στάσεις δεν είναι σωστή ή λάθος.

Και οι δύο μιλούν για τη ζωτική επιθυμία της σύνδεσης.

– – – – –

Η πρόθεση πριν από μια φωτογραφία υπάρχει πάντα.

Ακόμη κι όταν δεν την αναγνωρίζουμε.

Μπορεί να θέλουμε να θυμηθούμε.

Να προστατεύσουμε κάτι από την απώλεια.

Να αποδείξουμε.

Να πλησιάσουμε.

Να κρατήσουμε μια απόσταση.

Να πούμε ένα “σ’ αγαπώ” χωρίς λέξεις.

Ή απλώς να βεβαιωθούμε ότι αυτή η στιγμή υπήρξε.

– – – – –

Αν αρχίσουμε να παρατηρούμε την πρόθεσή μας πριν από κάθε φωτογραφία, κάτι αλλάζει.

Η μηχανή παύει να είναι εργαλείο καταγραφής.

Γίνεται εργαλείο επίγνωσης.

Κάθε εικόνα μάς επιστρέφει ένα μικρό ερώτημα:

Τι αναζητούσα εκείνη τη στιγμή;

– – – – –

Ίσως τελικά η πιο σημαντική φωτογραφία δεν είναι εκείνη που βγήκε τεχνικά και καλλιτεχνικά άρτια.

Είναι εκείνη που γεννήθηκε από μια αληθινή πρόθεση.

Γιατί αυτή η πρόθεση μένει μέσα στην εικόνα.

Δεν φαίνεται με τα μάτια.

Αλλά γίνεται αισθητή.

Και πολλές φορές είναι αυτό που μας συγκινεί περισσότερο, χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε το γιατί.

– – – – –

Άσκηση 3 λεπτών

Διάλεξε μια φωτογραφία που έχεις τραβήξει σε έναν άνθρωπο που αγαπάς.

Πριν την παρατηρήσεις, κάνε στον εαυτό σου μόνο μία ερώτηση:

Γιατί θέλησα να τραβήξω αυτή τη φωτογραφία;

Μην απαντήσεις βιαστικά.

Άφησε τις πρώτες εύκολες απαντήσεις να περάσουν.

Και ύστερα αναρωτήσου:

• Ήθελα να κρατήσω μια στιγμή ή τον άνθρωπο;
• Τι φοβόμουν μήπως χαθεί;
• Τι ήθελα να του πω χωρίς λόγια;
• Αν δεν υπήρχε η φωτογραφία, τι θα έμενε από αυτή τη συνάντηση;

Ίσως τότε ανακαλύψεις ότι η φωτογραφία δεν μιλά μόνο για εκείνον που φωτογραφίζουμε.

Μιλά και για τον τρόπο που αγαπάμε.

Ή για τον τρόπο που φοβόμαστε να χάσουμε αυτό που αγαπάμε.

– – – – –

Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Letter.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

Εκεί μοιράζομαι:
• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό

https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography