Υπάρχουν άνθρωποι που τους φωτογραφίζεις σχεδόν αβίαστα.

Η παρουσία τους σε ηρεμεί.

Το βλέμμα σου βρίσκει εύκολα τη θέση του απέναντι τους.

Το χέρι σηκώνει τη μηχανή χωρίς δεύτερη σκέψη.

Και υπάρχουν άλλοι.

Άνθρωποι που αγαπάς.

Ή άνθρωποι που θαυμάζεις.

Άνθρωποι που σε φοβίζουν λίγο.

Ή άνθρωποι που καθρεφτίζουν τη Σκιά σου.

Που κουβαλούν κάτι από τη δική σου ιστορία.

Μπροστά τους, κάτι αλλάζει.

Το βλέμμα γίνεται πιο διστακτικό.

Το δάχτυλο αργεί να πατήσει το κουμπί.

Σαν να μην είσαι πια σίγουρος ότι θέλεις πραγματικά να τους φωτογραφίσεις.

– – – – –

Συχνά πιστεύουμε ότι αυτό συμβαίνει επειδή ο άλλος δεν νιώθει άνετα.

Ίσως όμως η δυσκολία να μην ανήκει σε εκείνον.

Ίσως να ανήκει σε εμάς.

Γιατί κάθε άνθρωπος ξυπνά μέσα μας κάτι διαφορετικό.

Κάποιοι μας κάνουν να αισθανόμαστε οικεία.

Άλλοι μας θυμίζουν κάτι με το οποίο  δεν έχουμε ακόμη συμφιλιωθεί.

Κάποιοι μας γεννούν τρυφερότητα.

Άλλοι έναν ανεπαίσθητο φόβο μήπως δούμε μέσα τους κάτι τρομακτικό.

– – – – –

Ίσως η μεγαλύτερη δυσκολία να εμφανίζεται όταν απέναντί μας βρίσκεται κάποιος που αγαπάμε πολύ.

Τότε δεν φοβόμαστε μήπως δεν βγει καλή η φωτογραφία.

Φοβόμαστε μήπως δεν χωρέσει μέσα της αυτό που αισθανόμαστε.

Καμία εικόνα δεν μοιάζει αρκετή.

Κανένα κάδρο δεν μοιάζει ικανό να περιγράψει τη σχέση.

– – – – –

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που αποφεύγουμε να φωτογραφίσουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Όχι γιατί δεν μας ενδιαφέρουν.

Αλλά γιατί μας δυσκολεύουν.

Η παρουσία τους μας φέρνει αντιμέτωπους με τη δική μας αμηχανία.

Με τις προσδοκίες μας.

Με τις ανασφάλειές μας.

Με όλα εκείνα που έχουμε αφήσει για καιρό στη σιωπή.

– – – – –

Κι όμως, αυτές οι δυσκολίες είναι πολύτιμες.

Γιατί δεν μας μιλούν μόνο για τη σχέση μας με τη φωτογραφία.

Μας μιλούν για τη σχέση μας με τους ανθρώπους.

Για εκείνους που πλησιάζουμε εύκολα.

Και για εκείνους που κρατάμε ασυναίσθητα σε απόσταση.

– – – – –

Ίσως τελικά το ερώτημα να μην είναι:

«Γιατί δυσκολεύομαι να φωτογραφίσω αυτόν τον άνθρωπο;»

Αλλά:

«Τι είναι αυτό που ξυπνά μέσα μου η παρουσία του;»

Γιατί κάθε φορά που ένας άνθρωπος μάς δυσκολεύει να τον κοιτάξουμε μέσα από τον φακό, υπάρχει μια πιθανότητα να μας καλεί να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα μέσα μας.

Για να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τον τρόπο που σχετιζόμαστε.

– – – – –

Άσκηση 3 λεπτών

Σκέψου έναν άνθρωπο που, ενώ θα ήθελες, δεν έχεις σχεδόν ποτέ φωτογραφίσει.

Ή κάποιον που κάθε φορά που τον φωτογραφίζεις νιώθεις μια ανεξήγητη δυσκολία.

Μην αναζητήσεις τεχνικούς λόγους.

Αναρωτήσου:

• Τι αισθάνομαι όταν βρίσκομαι απέναντί του;
• Τι φοβάμαι μήπως δεν καταφέρω να αποτυπώσω;
• Τι θα άλλαζε αν άφηνα για λίγο στην άκρη την «καλή φωτογραφία» και στεκόμουν απλώς απέναντί του;
• Μήπως η δυσκολία δεν βρίσκεται στη φωτογραφία, αλλά στη σχέση;

Ίσως τότε ανακαλύψεις ότι οι άνθρωποι που δυσκολευόμαστε περισσότερο να φωτογραφίσουμε είναι εκείνοι που έχουν κάτι σημαντικό να μας διδάξουν.

Όχι για τη φωτογραφία, αλλά για το πώς νιώθουμε με τον εαυτό μας και τους άλλους.

– – – – –

Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.

Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.

Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Letter.

Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.

Εκεί μοιράζομαι:
• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό

https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/

Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography