Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να κοιτάς και στο να βλέπεις.

Το να κοιτάς είναι εύκολο.
Συμβαίνει συνέχεια.
Τα μάτια δουλεύουν αδιάκοπα.

Το να βλέπεις όμως είναι κάτι άλλο.

Θέλει παρουσία.
Θέλει παύση.
Θέλει ένα μικρό εσωτερικό «ναι».

Γιατί πολλές φορές δεν βλέπουμε.

Όχι επειδή δεν υπάρχει τίποτα να δούμε εκεί που κοιτάμε,
αλλά επειδή το προσπερνάμε.

Από συνήθεια.
Από βιασύνη.
Από εσωτερικό θόρυβο.
Από κόπωση.

Προσπερνάμε ένα βλέμμα.
Μια λεπτομέρεια.
Ένα σημάδι μέσα μας.
Ένα συναίσθημα που ζητά να αναγνωριστεί.

Και σιγά σιγά συνηθίζουμε να προσπερνάμε και τη ζωή μας με τον ίδιο τρόπο.

Γρήγορα.
Επιφανειακά.
Διεκπεραιωτικά.

Η φωτογραφία έχει μια πολύτιμη ιδιότητα.

Σε αναγκάζει να επιβραδύνεις.

Να μείνεις.
Να σταθείς λίγο παραπάνω.
Να επιστρέψεις με το βλέμμα σου σε κάτι που αλλιώς θα χανόταν.

Κι εκεί, μέσα σε αυτό το λίγο παραπάνω, συμβαίνει κάτι βαθιά σημαντικό:

αρχίζεις να παρατηρείς όχι μόνο το έξω,
αλλά και τον τρόπο που σχετίζεσαι μαζί του.

Τι αποφεύγεις;
Τι σε τραβά;
Τι σε φοβίζει;
Τι φωτίζεις ξανά και ξανά;

Το βλέμμα σου δεν είναι ουδέτερο.

Κουβαλά μνήμη.
Κουβαλά ανάγκες.
Κουβαλά επιθυμίες

Τους φόβους και τις άμυνες σου.

Η φωτογραφία δεν είναι απλώς ένα μέσο καταγραφής.

Είναι ένας τρόπος να δεις πού πηγαίνει το βλέμμα σου
όταν δεν το κατευθύνει η συνήθεια του μυαλού σου.

Εκεί είναι που αρχίζει η επίγνωση.

Όχι όταν προσπαθείς να ερμηνεύσεις τα πάντα για να διατηρήσεις τον έλεγχο.
Αλλά όταν παρατηρείς, με ειλικρίνεια, τι αυθόρμητα τραβά την προσοχή σου.