Δεν σου το έχω πει ποτέ,
αλλά υπάρχει μια σημαντική διαφορά
ανάμεσα στο να βλέπεις
και στο να αναγνωρίζεις.
Τον κόσμο δεν τον βλέπεις πραγματικά.
Τον αναγνωρίζεις.
Τον περνάς μέσα από φίλτρα:
• συνήθειες
• φόβους
• ρόλους
• βιασύνη
• το «πρέπει»
• την ανάγκη να είσαι καλά
Και έτσι, χωρίς να το καταλάβεις,
χάνεται κάτι πολύτιμο:
η ζωντάνια της στιγμής.
🌿
Το μάτι σου λειτουργεί.
Βιολογικά.
Αποτελεσματικά.
Το βλέμμα σου όμως…
είναι κουρασμένο.
Γιατί κάθε μέρα καταναλώνεται σε:
• ειδοποιήσεις
• λίστες
• εκκρεμότητες
• άγχος
• «να προλάβω»
• «να τελειώσω»
Και κάπου εκεί
η ζωή αρχίζει να μοιάζει με φόντο.
Σαν να περνάς μέσα από ένα πανέμορφο τοπίο
αλλά να κοιτάς επίμονα
μόνο το GPS.
🧭
Η αλήθεια που πονάει λίγο
Αν δεν σταματήσεις,
δεν θα δεις.
Κι αν δεν δεις,
δεν θα νιώσεις.
Κι αν δεν νιώσεις,
η φωτογραφία σου —
και η ζωή σου —
θα είναι απλώς «σωστή».
Όχι δική σου.
Όχι ζωντανή.
Όχι παρούσα.
✍️ Άσκηση 5 λεπτών – “1 Κάδρο | 1 Αλήθεια”
Σήμερα κάνε κάτι απλό.
Όχι τέλειο. Απλό.
📌 Διάλεξε ένα μόνο θέμα.
Όχι δέκα.
Ένα αντικείμενο.
Ένα πρόσωπο.
Ένα φως που πέφτει στον τοίχο.
1. Στάσου ακίνητος/η για 20 δευτερόλεπτα
2. Ρώτα τον εαυτό σου: Τι νιώθω τώρα;
(μία λέξη μόνο)
3. Βγάλε 3 φωτογραφίες:
• μία από μακριά
• μία από κοντά
• μία πολύ κοντά (λεπτομέρεια)
Και μετά, κάτω από τη φωτογραφία που ξεχωρίζεις,
γράψε:
«Σήμερα είδα ______ γιατί ένιωσα ______.»
Αυτό είναι Inner Vision.
Δεν είναι τεχνική.
Δεν είναι αισθητική.
Δεν είναι «να βγει ωραία».
Είναι ειλικρίνεια.
Είναι παύση.
Είναι παρουσία.
Και κάποιες φορές,
αυτό αρκεί για να αλλάξει
ολόκληρο το βλέμμα σου.
Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.
Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο,
καλωσόρισες.
Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να καλλιεργήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Letter.
Inner Vision Letters είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης
και εσωτερικού διαλόγου.
Εκεί μοιράζομαι:
• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό
👉 https://aggelikikastrinelli.gr/inner-vision-letter/
Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography
Δεν είναι ότι δεν αντέχεις άλλο.
Είναι ότι βλέπεις τα ίδια ξανά και ξανά
και τίποτα πια δεν σε αγγίζει.
👇
.
.
.
.
Όταν λέω βλέμμα δεν μιλάω μόνο για τα μάτια σου.
Μιλάω για το εσωτερικό σου βλέμμα.
Την οπτική σου.
Τον τρόπο που έχεις συνηθίσει να βλέπεις
τον εαυτό σου, τη ζωή, τον κόσμο.
Τον τρόπο που ερμηνεύεις την πραγματικότητά σου.
Και όσο αυτό το βλέμμα μένει παγιωμένο στις ίδιες συνήθειες,
είναι φυσικό επακόλουθο να νιώθεις:
κούραση,
μονοτονία,
ένα “βαρύ” τίποτα.
Όχι γιατί η ζωή σου είναι άδεια.
Αλλά γιατί η συνήθεια
σε κάνει να λειτουργείς μηχανικά,
στον αυτόματο,
διεκπεραιώνοντας καθημερινά πράγματα
που απομυζούν την ενέργειά σου,
αντί να σε εμψυχώνουν.
Και όχι —
δεν φταίνε οι δουλειές.
Φταίει ο τρόπος που τις κάνεις.
Γιατί έχεις εθιστεί να φιλτράρεις αδιάκοπα:
✔️ ειδοποιήσεις
✔️ θόρυβο
✔️ πρόσωπα
✔️ εκκρεμότητες
✔️ «μην ξεχάσω»
✔️ «να προλάβω»
Κι έτσι όλα αρχίζουν να σου φαίνονται
ίδια και ίδια.
Και όσο το βλέμμα σου φιλτράρει…
τόσο λιγότερο εσύ αισθάνεσαι.
Γι’ αυτό και στο τέλος της μέρας
νιώθεις συχνά ένα άδειασμα.
Σαν να περνάει η ζωή…
χωρίς να γράφει κάτι σημαντικό μέσα σου.
Αλλάζει αυτό;
Ναι.
Αλλά όχι με περισσότερα ερεθίσματα.
Αλλά με άλλο βλέμμα.
Άλλη οπτική.
Και εδώ έρχεται η φωτογραφία —
όχι ως τεχνική,
αλλά ως πράξη παρουσίας.
Η φωτογραφία μπορεί να σε βοηθήσει
να εκπαιδεύσεις το βλέμμα σου
να συλλέγει, μέσα στην καθημερινότητά σου,
στιγμές που ξεχωρίζουν.
Να του δώσει χώρο:
• να ικανοποιήσει την έμφυτη περιέργειά του
• να επικοινωνήσει με τον κόσμο γύρω σου και μέσα σου
• να περιηγηθεί, να ξαποστάσει, να περιπλανηθεί
«Δεν έχω χρόνο», θα μου πεις.
Και θα σου απαντήσω όπως μιλάω και στον εαυτό μου:
Φέρε τις διακοπές μέσα στην καθημερινότητά σου.
Όχι με μεγάλα ταξίδια.
Αλλά με μικρές παύσεις.
Δεν χρειάζεσαι καινούρια ερεθίσματα
ούτε εξωτικούς προορισμούς
για να ζωντανέψεις.
Χρειάζεσαι
άλλο βλέμμα.
Άσκηση 3 λεπτών
Inner Vision – «Τυφλόμυγα»
Μικρό challenge (αν θες να πας λίγο πιο πέρα)
Για τις επόμενες 24 ώρες:
• βγάλε φωτογραφίες από ό,τι σου τράβηξε την προσοχή
• όχι φωτογραφίες «για να τις ανεβάσεις»
• μόνο φωτογραφίες «για να επιστρέψεις σε σένα»
Αν αυτό το email κούρδισε κάποια χορδή σου,
στείλ’ το σε 3 δικούς σου ανθρώπους
που νιώθεις ότι χρειάζονται μια ανάσα.
Αν αυτό το μήνυμα έφτασε σε εσένα από κάποιον φίλο
Καλωσόρισες
Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες
και νιώθεις ότι θέλεις να αναπτύξεις τον εσωτερικό σου κόσμο
μέσα από το βλέμμα και τη φωτογραφία,
μπορείς να εγγραφείς στο Inner Vision Newsletter.
Εκεί μοιράζομαι:
• μικρές ασκήσεις παρατήρησης
• ερωτήματα για το βλέμμα και την παρουσία
• πρακτικές για περισσότερη σύνδεση με τον εαυτό
👉 https://aggelikikastrinelli.gr/nea/
Με αγάπη,
Αγγελική
Inner Vision Photography
Βιετνάμ: ένα ταξίδι επιστροφής στη μαγεία της ζωής
Το ταξίδι μου στο Βιετνάμ έγινε μετά από μια σοβαρή περιπέτεια που πέρασα με την υγεία μου. Η δύναμη που πήρα από την στωικότητα με την οποία αντιμετώπισα το φόβο του θανάτου με οδήγησε στην απόφαση να κάνω αυτό το ταξίδι ζωής που πάντα ονειρευόμουν αλλά που κάθε φορά με σταματούσε ο πανικός που ένιωθα ακόμη και στην ιδέα μιας τόσο πολύωρης παραμονής μέσα σε ένα αεροπλάνο.
Το ταξίδι αυτό, λοιπόν, είχε για μένα εξ αρχής ένα ξεκάθαρο θεραπευτικό χαρακτήρα αφού στόχευε αφενός στο να ξεπεράσω τη φοβία μου για τις υπερατλαντικές πτήσεις μετά και την αφοβία που είχα κερδίσει με το σπαθί μου απέναντι στον θάνατο και αφετέρου στο να προσφέρω στον εαυτό μου ένα μεγάλο δώρο μετά από όλα όσα είχα περάσει.
Οι στόχοι μου επιτεύχθηκαν και με το παραπάνω αφού όχι μόνον δεν με επισκέφθηκε καμία κρίση πανικού κατά τη διάρκεια του αεροπορικού ταξιδιού αλλά έφθασα να προσμένω με χαρά την επόμενη υπερατλαντική μου πτήση! Επιπλέον, όχι μόνον χαλάρωσα και απόλαυσα στο έπακρο κάθε στιγμή του ταξιδιού αλλά αναβίωσα μια τόσο έντονη χαρά και επιθυμία για ζωή που ομολογώ πως είχα ξεχάσει τα τελευταία χρόνια.
Δεν ξέρω αν και πώς αποτυπώθηκαν όλα αυτά στις φωτογραφίες που θα δείτε, πιστεύω όμως ότι οι εικόνες αυτές θα σας οδηγήσουν στους δικούς σας προορισμούς, εκεί που βρίσκεστε σήμερα ή εκεί που ονειρεύεστε να πάτε αύριο.
Σας αφήνω, λοιπόν, να περιπλανηθείτε και να ανα-στοχαστείτε, να κάνετε δικές σας αυτές τις εικόνες, και που ξέρετε.. ίσως θελήσετε να κάνετε κι εσείς αυτό το ίδιο ταξίδι για να ανακαλύψετε το δικό σας Βιετνάμ, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ρεαλιστικά και συμβολικά..
Μα κάπως έτσι δεν είναι που τα ταξίδια μας γεμίζουν με ενδιαφέρον;




































Η φωτογραφία ως μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης προσωπικής εξερεύνησης και θεραπείας.
Μέσα από τον φακό, ανακαλύπτεις πλευρές του εαυτού σου που ίσως δεν είχες προσέξει. Μια βιωματική διαδρομή σύνδεσης με τον εσωτερικό σου κόσμο, μέσα από την τέχνη της φωτογραφίας.
Η μέθοδος Inner Vision Photography, με όχημα τη Φωτογραφία, μας οδηγεί σε ένα ταξίδι προς την Αυτογνωσία και την Εν-συνειδητότητα.
Τα πρότυπα Workshops που συνδυάζουν την καλλιτεχνική φωτογραφία, την Art Therapy και την Νευρο-επιστήμη μας καθοδηγούν βήμα-βήμα στο πέρασμα από τον ετεροπροσδιορισμό στον αυτοπροσδιορισμό και τη βίωση της ζωής μας με νόημα και σκοπό.
Ημερομηνίες: Σάββατο 22/11/25
Ώρα: 17:00 – 19:00
Κάθε εικόνα, μια καρδιά
κάθε καρδιά, ένα ευχαριστώ
Το θεατρικό δρώμενο που δημιούργησε η ομάδα των Actistas υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη και ψυχή της ομάδας Νίκου Σταματόπουλου ήταν μια πρωτόγνωρη και μοναδική εμπειρία τόσο για μένα όσο και για το κοινό που το παρακολούθησε.
Ήταν πραγματικά μοναδική τύχη να δω το έργο μου να κατανοείται βαθιά και να προσεγγίζεται με απόλυτο σεβασμό, μέσα από την εμπνευσμένη σκηνοθετική ματιά του Νίκου και ερμηνεία των κειμένων του βιβλίου από τον τους ηθοποιούς της ομάδας των Actistas .
Ευχαριστώ θερμά τον Νίκο Σταματόπουλο, τον Γιώργο Φερμελετζή και τις ηθοποιούς Κατερίνα Βαρδάκα, Ευρυδίκη Κολυβά, Σαπφώ Λουκαντζίκου, Εύα Μακρή, Νανά Μαραγκού, Ανθούλα Παπαϊωάννου και Ευαγγελία Τσάτσαρη για την υπέροχη εμπειρία, τη ζεστασιά, τη γενναιοδωρία και την πρόθεση τους να μας προσφέρουν ό,τι καλύτερο μπορούσαν.
Και μας το πρόσφεραν!
Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για την συν-κίνηση και την ευκαιρία που μας δώσατε να απολαύσουμε μια εμπνευσμένη θεατρική μεταφορά του λόγου και της εικόνας.
Αγγελική Καστρινέλη
«Με το βλέμμα της έκπληξης»
“With the Gaze of Wonder”
Αθήνα, Οκτώβριος 2025
Την Παρασκευή 7/11 και ώρα: 17.30 στο χώρο της έκθεσης θα γίνει το
Workshop «Αφυπνίζοντας το βλέμμα της έκπληξης»
Η Αγγελική Καστρινέλλη, φωτογράφος, συγγραφέας και δημιουργός της Inner Vision Photography και,
Η Έλενα Παπαϊωάννου, Holistic Vocal Coach, τραγουδίστρια και εναλλακτική θεραπεύτρια,
μας προσκαλούν σε ένα ταξίδι ανακάλυψης της αυθεντικής μας φωνής και των κρυμμένων δημιουργικών πτυχών του εαυτού μας πιστεύοντας πως το «ξεκλείδωμα» των εκφραστικών μας μέσων είναι που μας οδηγεί σε μια αυθεντικότερη και πιο χαρούμενη ζωή!
Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας
(το εργαστήριο προσφέρεται δωρεάν)
Δηλώσεις συμμετοχής: aggeliki_kastrinelli@yahoo.com
Μετά το πέρας του εργαστηρίου,
Θα ακουλουθήσει τραγουδιστική βραδιά – έκπληξη
με την Έλενα Παπαϊωάννου και…
Θα χαρούμε πολύ να σας έχουμε κοντά μας!
«Με το βλέμμα της έκπληξης»
“With the Gaze of Wonder”
Αθήνα, Οκτώβριος 2025
Με το βλέμμα της έκπληξης – Ένα θεατρικό act από τους Actistas
Παρασκευή 31 Οκτωβρίου |
19:00 προσέλευση
Μελάνυθρος | Χώρος Τέχνης (Ζάππα 4, Καλλιμάρμαρο)
Οι Actistas συμμετέχουν με ένα πρωτότυπο θεατρικό δρώμενο στην παρουσίαση του βιβλίου και της φωτογραφικής έκθεσης της Αγγελικής Καστρινέλλη. Ένα act βασισμένο σε ερωτήματα που “ξεκλειδώνουν” τις εικόνες και το βλέμμα μας.
Μέσα από λόγο, κίνηση και διάδραση, μετατρέπουμε τον χώρο σε εμπειρία. Κι όπως πάντα, το κοινό είναι κομμάτι αυτής της εμπειρίας.
Στο act συμμετέχουν παιδιά από τις θεατρικές μας ομάδες, γιατί οι Actistas δεν είναι μόνο τέχνη — είναι κοινότητα, ενότητα και κοινωνική δράση.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Η δράση εντάσσεται στο πλαίσιο της έκθεσης “Με το βλέμμα της έκπληξης” που διαρκεί από 30/10 έως 7/11 στον Μελάνυθρο, με φωτογραφίες από το ταξίδι της Αγγελικής Καστρινέλλη στο Βιετνάμ.
«Με το βλέμμα της έκπληξης»
“With the Gaze of Wonder”
Αθήνα, Οκτώβριος 2025
Η έκθεση φωτογραφίας «Με το βλέμμα της έκπληξης» είναι εμπνευσμένη από το ομότιτλο βιβλίο της Αγγελικής Καστρινέλλη και περιλαμβάνει φωτογραφίες από το εξωτερικό και εσωτερικό ταξίδι της φωτογράφου στο Βιετνάμ. Οι φωτογραφίες της έκθεσης μας προσκαλούν να κοιτάξουμε ξανά τον γνώριμό μας κόσμο με μάτια που πιστεύουν ακόμη στην έκπληξη και στη μαγεία.
Η ίδια η δημιουργός λέει για την εμπειρία του ταξιδιού της:
«Ένα ταξίδι στο Βιετνάμ στάθηκε αφορμή να επιβεβαιώσω την ανα-στοχαστική σκέψη του Proust πως στην ουσία ο αληθινός προορισμός των ταξιδιών μας δεν είναι οι τόποι αλλά η καινούρια οπτική που μας προσφέρει η συνάντηση μας με τον κάθε τόπο.
Ο αληθινός προορισμός του δικού μου ταξιδιού στο Βιετνάμ ήταν η επανασύνδεση μου με την μαγεία της ζωής και το βλέμμα της έκπληξης. Ένιωσα να γίνομαι πάλι παιδί και να ανακτώ την αθωότητα, την ελαφρότητα, το δέος για το άγνωστο, την πίστη στην μαγεία.
Η θέαση του τόπου, μέσα από την παλινδρόμηση των εντυπώσεων, των σκέψεων, των συναισθημάτων που ασυνείδητα κυοφορούσα μέσα μου, διεύρυνε το βλέμμα και το πνεύμα μου, αποκαλύπτοντας μου ότι η μαγεία της ζωής είναι υπόθεση το αόρατου και του μυστηρίου που διαπνέει όλο το φάσμα της καθημερινότητας μας.
Αρκεί μονάχα ένα κλικ για να αφήσουμε στην άκρη τα οικεία, τα γνώριμα και όσα μας φαντάζουν τετριμμένα και να φτιάξουμε ξανά τον κόσμο, μέσα μας και γύρω μας, αντικρίζοντας τον με το βλέμμα της έκ-πληξης.
Γιατί αυτό το βλέμμα είναι που θωπεύει τα προσωπικά και συλλογικά μας τραύματα και μας συναντά με τα θαύματα του κόσμου».
Εγκαίνια: Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2025, ώρα: 19.30
Διάρκεια: 30/10/2025 – 7/11/2025
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή / 17.30-21.00 και Σάββατο: 11.00-14.30
Μελάνυθρος / Χώρος Τέχνης (Ζάππα 4, 11635 Καλλιμάρμαρο)
Πληροφορίες: 6979419494, 2103636904
Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν οι δράσεις:
Δείτε το album της έκθεσης εδώ.
Το Σάββατο 27/9 στις 14.00 στο Κουκάκι το Allyou.gr συνδιοργανώνει με την Αγγελική Καστρινέλλη Mindful Φωτογραφικό Περίπατο, με αφορμή αυτή την εκδήλωση αλλά και την έκδοση του τελευταίου της βιβλίου («Με το βλέμμα της έκπηξης») είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για αυτοβελτίωση, ευζωία και την τέχνη της φωτογραφίας-ζωής με τη φωτογράφο, Art Therapist και δημιουργό της μεθόδου Inner Vision.
Η μέθοδος Inner Vision Photography, βασισμένη στις αρχές της Art Therapy, της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και του Νευρογλωσσικού Προγραμματισμού, λειτουργεί σαν ένα σχολείο ζωής, στο οποίο η δημιουργική διαδικασία της τέχνης, γενικότερα, αλλά και της φωτογραφίας, ειδικότερα, γίνεται ένας οδηγός ευζωίας. Λένε ότι η ενασχόληση με την τέχνη λειτουργεί από μόνη της σαν θεραπεία της ψυχής. Προσωπικά πιστεύω ότι για να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη θεραπεία χρειάζεται να καλλιεργήσουμε συστηματικά και με συγκεκριμένη μεθοδολογία τα όσα προκύπτουν από τη βιωματική μας διαδρομή στη δημιουργική διαδικασία της τέχνης. Διαφορετικά η ενασχόληση με την τέχνη λειτουργεί σαν μια ευχάριστη δημιουργία ασχολία.
Πώς ξεκίνησες την ενασχόλησή σου μαζί της;
Η ενασχόλησή μου με τη φωτογραφία ξεκίνησε στην εφηβεία, όταν η διαφορετικότητα που ένιωθα μέσα σε ένα ασύμβατο για μένα περιβάλλον, βρήκε διέξοδο στη δημιουργία ενός δικού μου κόσμου μέσω κυρίως της λογοτεχνίας και της φωτογραφίας. Αυτή η ασυνείδητη ακόμη τότε σύνδεση της τέχνης με το θεραπευτικό αποτέλεσμα που έφερε στην ψυχή και τη ζωή μου, ήταν νομίζω η αρχή που οδήγησε μετέπειτα τα βήματά μου στη δημιουργία της Inner Vision Photography.
Προσωπικά βρίσκομαι πια σε ένα στάδιο που η δημιουργική διαδικασία της φωτογραφικής πράξης έχει γίνει για μένα τρόπος ζωής και σε απόλυτη συνάφεια με την καθημερινότητά μου. Τόσο που τώρα πια τις φωτογραφίες μου τις τραβάω τις περισσότερες φορές νοητά, χωρίς τη χρήση της φωτογραφικής μηχανής ή του κινητού μου!
Πώς βλέπεις να επηρεάζονται και να την αξιοποιούν οι συμμετέχοντες των σεμιναρίων σου και οι αναγνώστες των βιβλίων σου;
Είναι μεγάλη η χαρά μου όταν βλέπω τους μαθητές μου ή τους αναγνώστες των βιβλίων μου να κάνουν δική τους την Inner Vision Photography. Καθώς ο στόχος μου είναι να τους προτρέψω και να τους εμπνεύσω να γίνουν καλλιτέχνες της ζωής τους και να βλέπουν την κάθε μέρα τους σαν το δικό τους μοναδικό έργο τέχνης, φτιαγμένο με τις αξίες και το προσωπικό τους όραμα. Μου αρέσει, λοιπόν, πολύ όταν βλέπω τους μαθητές μου να φεύγουν από την αγκαλιά της δασκάλας τους και να ανοίγουν τα φτερά τους με τόλμη και αφοβία!
«Από το παιδεύομαι στο εκπαιδεύομαι» γιατί διάλεξες αυτόν τον τίτλο και σε τι θες να μας εκ_παιδεύσεις με αυτό το βιβλίο;
Πρόθεσή μου είναι η εκπαίδευση σε μια άλλη οπτική, διαφορετική τουλάχιστον από εκείνη που εστιάζει στην έλλειψη, στην απουσία, στη θυματοποίηση, στην εξάρτηση και σε όλα εκείνα που στομώνουν τη δημιουργικότητα, την έμπνευση και τη χαρά μας. Σε αυτή τη σταδιακή και βήμα το βήμα μετατόπιση της οπτικής μας έρχονται να συμβάλλουν τα workshops της Inner Vision Photography καθώς οι συμμετέχοντες μαθαίνουν με βιωματικό τρόπο να βλέπουν τον μέσα και τον έξω κόσμο με μια ματιά διαφορετική από εκείνη που έχουν μάθει μέχρι τώρα.
Ποια ήταν για σένα η βουτιά στον αέρα και η πιρουέτα στον κενό και γιατί επέλεξες αυτές τις λέξεις για υπότιτλο του βιβλίου;
Τις λέξεις αυτές τις επέλεξα για να καλέσω τους άλλους στο παιχνίδι των ευχάριστων ανατροπών που φέρνει στα στερεότυπα και στις πεποιθήσεις μας η δημιουργική διαδικασία της τέχνης. Το αγκάλιασμα του λάθους, οι πειραματισμοί, οι δοκιμές του διαφορετικού, οι καινοτομίες, η ελαφρότητα, το χιούμορ, η ελευθερία έκφρασης, η τόλμη, η αλλαγή στο λεξιλόγιο μας είναι πιστεύω το κλίμα μέσα στο οποίο ευδοκιμεί η μεταμόρφωση του εαυτού και της ζωής μας.
Πώς και πόσο σε βοήθησε η φωτογραφία στο ταξίδι σου της αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης;
Η φωτογραφία ήταν και εξακολουθεί να είναι για μένα η τέχνη που μου υπενθυμίζει καθημερινά τη μαγεία της ζωής και την έντονη παρουσία του αόρατου και του μυστηρίου που υπάρχει μέσα μου και γύρω μου. Είναι ο οδηγός μου στο ταξίδι προς το «άνω θρώσκω» που έχω επιλέξει να βιώνω μέσα στην καθημερινότητά μου, όποιο χρώμα κι αν έχουν τα όσα συμβαίνουν τόσο στο ατομικό όσο και στο συλλογικό πεδίο. Η φωτογραφία με βοηθά να ασκώ τη βούληση μου και να αξιολογώ τα πράγματα της ζωής μέσα από την οπτική που προσφέρει η θέαση του κόσμου από την κορυφή του Έβερεστ.
Μιλώντας για ταξίδι, θες να μας μιλήσεις για το ταξίδι στο Βιετνάμ και το τελευταίο σου βιβλίο «Με το βλέμμα της έκπληξης»;
Το ταξίδι μου στο Βιετνάμ ήταν για μένα ένας πολύ σημαντικός σταθμός στη ζωή μου καθώς ακολούθησε μια σοβαρή περιπέτεια που πέρασα με την υγεία μου. Το ταξίδι αυτό ήταν για μένα ένα όνειρο ζωής που πριν δίσταζα, λόγω διάφορων φόβων, να το κάνω. Η προσέγγιση όμως με τον θάνατο άλλαξε πολύ τα πράγματα μέσα μου κι έτσι το ταξίδι στο Βιετνάμ έγινε σύμβολο της επιστροφής μου στη μαγεία της ζωής που ομολογουμένως είχα κάπως ξεχάσει τα τελευταία χρόνια. Γι’ αυτή τη μεγάλη επιστροφή και την έκπληξη που ένιωσα ξανά στον τρόπο που κοιτώ τον κόσμο, μιλάω το τελευταίο μου βιβλίο. Από αυτό είναι εμπνευσμένος και ο κύκλος των φετινών μου εργαστηρίων, πιστεύοντας ότι η έξοδος από την πλήξη θα συμβάλλει στον αναστοχασμό και την επανασύνδεση με τον εαυτό μας και τους άλλους.
Από την πλήξη ως την έκπληξη μεσολαβεί μια πρόθεση – μπορεί η φωτογραφία να δώσει αυτή την πρόθεση και τον στόχο (focus) και πώς
Η φωτογραφία είναι για μένα το κατεξοχήν μέσο που μπορεί να συμβάλλει στην καλλιέργεια του βλέμματος της έκπληξης καθώς είναι μια τέχνη που γνωρίζει καλά πως το σημαντικό και το ουσιώδες δεν βρίσκονται τόσο στο τι κοιτάμε αλλά κυρίως στον τρόπο που το κοιτάμε!
Θα μας βοηθήσεις στο Mindfull walk και φωτογραφικό περίπατο που συνδιαργανώνει το allyou.gr μαζί σου στις 27/9 στις 14/00 στο Κουκάκι να ανακτήσουμε ή να καλλιεργήσουμε ένα βλέμμα έκπληξης;
Αυτό θα μου επιτρέψεις να το κρατήσω για έκπληξη! Πιστεύω πάντως ότι στο τέλος αυτού του περιπάτου θα έχουμε καταφέρει να κοιτάξουμε τον κόσμο, έστω και για μια μοναδική στιγμή με το βλέμμα της έκπληξης!
Περισσότερα στο allyou.gr
Η Αγγελική Καστρινέλλη σας προσκαλεί
στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της
«Από το παιδεύομαι στο εκπαιδεύομαι»
την Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2024 και ώρα 19:00
στο Vintage Espresso Bar: Μεσολογγίου 46, Νέα Ιωνία
…ελάτε να μάθουμε πώς, με τη βοήθεια της φωτογραφίας, μπορούμε να αλλάξουμε την οπτική μας και να δούμε ό,τι μας παιδεύει σαν προ(σ)κληση που έρχεται για να μας εκπαιδεύσει στη δημιουργία μιας ζωής με νόημα και σκοπό.
Η Αγγελική Καστρινέλλη και οι εκδόσεις ΚΑΠΑ σας προσκαλούν
στην παρουσίαση του νέου βιβλίου της Αγγελικής Καστρινέλλη
«Από το παιδεύομαι στο εκπαιδεύομαι»
την Παρασκευή 1 Νοεμβρίου και ώρα 19:00
στο Βιβλιοπωλείο των εκδόσεων: Σόλωνος 103, 10679 Αθήνα
…ελάτε να μάθουμε πώς, με τη βοήθεια της φωτογραφίας, μπορούμε να αλλάξουμε την οπτική μας και να δούμε ό,τι μας παιδεύει σαν προ(σ)κληση που έρχεται για να μας εκπαιδεύσει στη δημιουργία μιας ζωής με νόημα και σκοπό.
Χρώμα στο μαύρο-άσπρο / Μικτή τεχνική
Αγαπώ πολύ τη ζωγραφική.
Τα χρώματα με εμπνέουν.
Θαυμάζω τους ανθρώπους που μπορούν να ζωγραφίσουν, που πιάνει το χέρι τους, που έχουν ένα φυσικό ταλέντο να εκφράζουν τον εσωτερικό τους κόσμο μέσα από το χρώμα.
Πολλοί από τους μέντορές μου προέρχονται από το χώρο της ζωγραφικής.
Η δική μου πρώτη απόπειρα να ζωγραφίσω, μετά από την παιδική μου ηλικία, ήταν στη σχολή της Art Therapy. Εκεί ήταν που βίωσα ξανά τη χαρά να γεμίσω το καμβά μου με τα χρώματα που μου άρεσαν και να νιώσω την ελευθερία να κάνω ότι μου ερχόταν, δημιουργώντας έτσι ένα δικό μου κόσμο, όπως τον έφτιαχνε η φαντασία και το ασυνείδητό μου.
Στη σχολή ήταν και η πρώτη φορά που κλήθηκα, στο πλαίσιο των εργασιών της αποφοίτησης, να επι-χρωματίσω κάποιες από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες μου φτιάχνοντας ένα μικρό project που διερευνούσε την επίδραση της προσθήκης χρώματος σε μια φωτογραφική εικόνα που από επιλογή του δημιουργού της, της είχε αφαιρεθεί το χρώμα.
Πρόσφατα, μέσα από τα workshops της Inner Vision Photography διαπίστωσα, με αφορμή ένα τυχαίο περιστατικό, ότι ήταν μια άσκηση που θα μπορούσε να προσφέρει πολλά και χρήσιμα στους εκπαιδευόμενους.
Κι έτσι, όπως κάνω πάντα, όταν πρόκειται να καλέσω και σας να δοκιμάσετε καινούρια πράγματα, το δοκίμασα πρώτη εγώ και ιδού το αποτέλεσμα!
Καλή θέαση!























Αντίδοτο: Πρόκληση
Μότο: We can go higher! / Μια απόφαση είναι μόνον που μας κρατά μακριά από την απογείωση!
Ένα άλλο ζήτημα, που φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο στην ευόδωση της προσωπικής μας ευημερίας είναι η σχέση που διατηρούμε με την ζώνη άνεσης, το ασφαλές πεδίο δηλαδή μέσα στο οποίο έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε, να αισθανόμαστε και να κινούμαστε. Το ζήτημα αυτό είναι όμορο με την ματαιότητα, και μάλιστα πολλές φορές μπορεί να λειτουργήσει και σαν πολλαπλασιαστής της.
Είναι, λοιπόν, σημαντικό να δούμε με ποιο τρόπο μπορούμε να διαχειριστούμε δημιουργικά τη σχέση που διατηρούμε με την ζώνη άνεσής μας, ειδικά αν διαπιστώσουμε ότι οι έξοδοι μας από αυτήν, είτε συμβαίνουν οικειοθελώς είτε μας επιβάλλονται εκ των έξω προκαλούν αναταράξεις στην ψυχοσυναισθηματική μας ισορροπία.
Έχοντας παρατηρήσει επισταμένως τις δικές μου αντιδράσεις κάθε φορά που βρίσκομαι μπροστά στην πόρτα της εξόδου από τη ζώνη της δικής μου άνεσης, διαπίστωσα που είναι ακριβώς οι ίδιες, είτε το κάλεσμα για την έξοδο έχει προκύψει ακούσια είτε το αποφάσισα εγώ προκειμένου να προ(σ)καλέσω τον εαυτό μου σε μια βόλτα έξω από τον συνηθισμένο μου περίπατο… να ανοιχτώ π.χ. σε καινούριες σχέσεις, να αλλάξω κάποιες από τις ανθυγιεινές συνήθειες μου, να τολμήσω να διεκδικήσω όσα επιθυμώ, να ξεκινήσω διατροφή και άσκηση.
Η πρώτη αντίδραση, λοιπόν, που έχω κάθε φορά που πάω να ξεμυτίσω από τη ζώνη της συνήθειας, ακούει στα ονόματα: αμφιθυμία και κωλυσιεργία. Με λίγα λόγια, αφού κάνω αμέτρητες φορές μπρος-πίσω, εν συνεχεία βάζω όποιο εμπόδιο βρω πιο γρήγορα μπροστά μου για να μην προχωρήσω προς την έξοδο, κάνοντας, έτσι, το χρόνο που μεσολαβεί από την κλήση μέχρι την απόφαση της εξόδου (εάν υποθέσουμε ότι τελικά την πάρω) να μοιάζει με αιώνα!
Και θα μου πείτε.. κατανοητά ακούγονται όλα αυτά όταν η κλήση έρχεται και σου επιβάλλεται απέξω.. όταν δηλαδή έρχεται και σε βρίσκει, αναπάντεχα, η ανατροπή των δεδομένων.. τότε νομιμοποιείσαι και να γκρινιάξεις και το θύμα, που όλα του στραβώνουν και του φταίνε, να υποδυθείς και ό,τι άλλο… και μάλιστα με τη κατανόηση και τη συμπαράσταση του περίγυρου.. όταν όμως είναι δική σου η απόφαση να μετακινηθείς σε νέες περιοχές γιατί να μην πηγαίνεις εύκολα, γρήγορα και με μια δόση χαράς στο παρακάτω;
Στην απόπειρα που έκανα να αναζητήσω τις αιτίες του παράδοξου, επιφανειακά τουλάχιστον, αυτού φαινομένου, το πρώτο που έχω να σας πω είναι ότι ψαχουλεύοντας λιγάκι παραπάνω τα πράγματα, και αναποδογυρίζοντας τις όποιες λογικές συνεπαγωγές, έφθασα να καταλάβω ότι το φαινόμενο αυτό δεν είναι τελικά καθόλου μα καθόλου παράδοξο.
Και ιδού και το γιατί. Γιατί κάθε φορά που αποφασίζουμε να ανοιχτούμε στο άγνωστο και το ανοίκειο, μαζί με τη χαρά που νιώθουμε για το νέο μας ξεκίνημα ανθίζει και ο φόβος.. αφού κανείς δεν μας εγγυάται ότι προβαίνοντας στις αλλαγές που θα κληθούμε οπωσδήποτε να κάνουμε και στο ξεβόλεμα που σίγουρα θα εξαναγκαστούμε, θα δούμε τελικά κάποιο πιο δυνατό και ζεστό φως να μας υποδέχεται στην άκρη του τούνελ.
Η πρώτη μας αντίδραση, λοιπόν, μπροστά σε αυτή την αβέβαιη έκβαση, είναι να τα μαζέψουμε και να γυρίσουμε γρήγορα-γρήγορα εκεί που ξέρουμε τι θα βρούμε. Εκεί που ανάβει ήδη ένα φως κι ας είναι χλωμό και ξέπνοο το φως του. Κι αυτό το μέρος είναι η ζώνη άνεσης. Μια περιοχή που μπορεί να μας προσφέρει, εκτός από την αίσθηση ελέγχου, κι ένα σκηνικό τόσο γνώριμο και οικείο που μας καθησυχάζει. Κι έτσι, όσο και αν το έχουμε λιγάκι βαρεθεί, εν τούτοις, ο φόβος του αδιέξοδου, του αγνώστου ή και της ενδεχόμενης μη επιτυχούς έκβασης των πλάνων μας μπορεί να είναι πιο ισχυρός κι έτσι να μας κάνει να προτιμήσουμε το χιλιοειδωμένο πλην όμως ασφαλές και σίγουρο σκηνικό τοπίο της ζωής μας.
Αναγνωρίζοντας, λοιπόν, και αποδεχόμενη τα παραπάνω, το πρώτο που δοκίμασα να κάνω, στη νιοστή φορά που βρέθηκα αντιμέτωπη με την κωλυσιεργία και την αμφιθυμία μου, ήταν να ενδυναμώσω τον εαυτό μου χρησιμοποιώντας θετικές δηλώσεις και διάφορα άλλα τεχνάσματα. Κι αυτό το έκανα για να με κρατήσω στις επάλξεις.. να μην απογοητευτώ και καταλήξω στο να αποσύρω για μια ακόμη φορά τις αποφάσεις μου.
Ανέσυρα, επίσης, και πολλές διδαχές από ό,τι είχα διαβάσει.. όπως, ας πούμε ότι οι αλλαγές γίνονται βήμα-βήμα. Και για να με ενισχύσω, και ακόμη περισσότερο, καλλιέργησα την αποδοχή και την πίστη ότι έτσι, με αυτό το ρυθμό, τον αργόσυρτο, χρειάζεται να συμβούν τα πράγματα στη δική μου ζωή. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μου, όμως, το όποιο αποτέλεσμα κατάφερα ήταν πολύ παροδικό καθώς κάτι μέσα μου επέμενε να κλωτσάει, μην αφήνοντας με να εφησυχάσω.
Επιλέγοντας να μην αγνοήσω αυτό το σκούντημα, αλλά αντίθετα να του δώσω την προσοχή μου, δεν άργησα να καταλάβω ότι η αντίστασή μου να βαδίσω προς την έξοδο και να κάνω τα απαιτούμενα βήματα δράσης ήταν τόσο ισχυρή γιατί στην ουσία δεν είχα πάρει καμιά απόφαση να βγω από τη ζώνη άνεσης. Αυτό που είχε απλά συμβεί είναι ότι είχα θελήσει να παίξω λίγο με τον εαυτό μου, να χαριεντιστώ με την πιθανότητα μιας αλλαγής, να φαντασιωθώ τι θα μπορούσε να φέρει στη ζωή μου μια αλλαγή των δεδομένων, να δοκιμάσω.. πώς θα ήταν αν έβλεπα τα πράγματα με μια καινούρια οπτική.. όλα αυτά όμως μόνον παίζοντας, και φτιάχνοντας σκηνές εικονικής πραγματικότητας.. αλλά προς θεού.. αυτό το έκανα μόνον για να διασκεδάσω και μετά, με ανανεωμένη απλώς διάθεση, να ξαναγυρίσω στην ασφάλεια και τη θαλπωρή που μου προσέφερε η οικεία μου κίνηση εντός της ζώνης άνεσης.
Αμέσως μόλις το κατάλαβα αυτό, απλώθηκε μέσα μου μια πρωτόγνωρη ηρεμία. Ήταν σαν όλα να είχαν μπει στη σωστή τους θέση παρά το γεγονός ότι καμία κίνηση δεν είχα κάνει τελικά προς την κατεύθυνση της εξόδου.
Και τότε ποιο το όφελος, θα ρωτήσετε ευλόγως; Αφού τελικά δεν έφερες το αποτέλεσμα που ήθελες;
Το κέρδος, όμως, που ένιωσα πως αποκόμισα εγώ από την παραπάνω διαδικασία είναι, πιστέψτε με πολύ μεγάλο.. αφού αντί να τα βάλω με τον εαυτό μου, όπως συνήθως συμβαίνει.. εγώ του έκλεισα πονηρά το μάτι και του είπα πως εκείνος είναι που γνωρίζει ποιο είναι το καλύτερο για μένα.
Κι εκεί ήταν που αφέθηκα, και πήρα μια πολύ σπουδαία και γόνιμη απόφαση: να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου.. κι εκείνος μέσα από την αγάπη, την εμπιστοσύνη και την αποδοχή που θα εισπράττει, θα με οδηγεί στο δρόμο της καρδιάς και της ψυχής μου.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν εξακολουθούν να έρχονται ημέρες που τα πράγματα πισωγυρίζουν κι εγώ τα βάζω και πάλι με την κωλυσιεργία και την ατολμία μου, όταν διαπιστώνω ότι περνά ο χρόνος και δεν έχω προχωρήσει ούτε ένα βήμα παρακάτω. Φυσικά και έρχονται και ξανάρχονται και θα εξακολουθούν να έρχονται τέτοιες στιγμές στο διηνεκές. Κι αυτό ίσως και να μην αλλάξει. Άλλωστε τα χούγια, όπως λέγεται, φεύγουν πάντα τελευταία. Το ίδιο ισχύει και για τα αγαπημένα μας μοτίβα. Εκείνο όμως που μπορεί να αλλάξει είναι η διαχείριση που κάνουμε σε αυτά τα πισωγυρίσματα.
Όταν καταφέρνουμε να σκεφθούμε, έστω και μια φορά, τα πράγματα διαφορετικά, όταν τολμάμε, έστω και μια φορά να αναμετρηθούμε με τους φόβους και τις προκλήσεις, τότε η ταραχή που ακολουθεί κάθε φορά την έξοδο μας από τη ζώνη άνεσης είναι και φθίνουσας έντασης και μικρότερης διάρκειας, αφού στο μεταξύ έχουν αλλάξει οι συνδέσεις στον εγκέφαλό μας και απλά χρειάζεται κάποιος χρόνος για να σταθεροποιηθούν.
Εξ άλλου, είναι πράγματι αλήθεια, ότι όλες οι μεγάλες αλλαγές συντελούνται πάντοτε βήμα το βήμα. Έτσι, διατηρούνε την αξία και την ουσία τους μέσα στο χρόνο. Διαφορετικά μοιάζουν με τα πυροτεχνήματα που μας προσφέρουν μόνον τη γεύση μιας φευγαλέας ηδονιστικής χαράς. Όχι πως είναι ευκαταφρόνητες κι αυτές οι στιγμές στη ζωή μας –κάθε άλλο, μα εκείνο που πραγματικά μας τρέφει και γονιμοποιεί τη ζωή μας είναι η ευδαιμονική διάσταση της ευτυχίας*.
Συνοψίζοντας όλα τα παραπάνω, γεννιέται εύλογα το ερώτημα: χρειάζεται τελικά και γιατί να προκαλούμε τον εαυτό μας να βγαίνει από τη ζώνη άνεσης και να κινείται σε αχαρτογράφητα νερά; Χρειάζεται και γιατί να αλλάζουμε τακτικά τα σκηνικά της ζωής μας;
Μια πρώτη πρόχειρη απάντηση που δίνω προσωπικά είναι: ναι!
Κι ο λόγος πολύ απλός: για να μην βαριόμαστε.
Για να μην σκουριάζουμε.
Για να εξακολουθούμε να εκπλήσσουμε τον εαυτό μας και να μας ξαφνιάζουμε ευχάριστα.
Για να μην μας θεωρούμε ούτε εμείς οι ίδιοι δεδομένους.
Για να νιώθουμε πάντα φρέσκοι και νέοι.. ανεξαρτήτως της χρονολογικής μας ηλικίας.
Για να νιώθουμε σημερινοί, όχι χθεσινοί και μπαγιάτικοι.
Για να φεύγουμε πού και πού από την όχθη του χθεσινού μας εαυτού, την οποία με θέρμη συντηρεί η συνεχής παραμονή μας μέσα στη ζώνη άνεσης, και να πηγαίνουμε στην αντίπερα όχθη.. του άγνωστου που θα μας φέρει το καινούριο.
Για να νιώθουμε σύγχρονοι.. και αυτή την αίσθηση μας τη δίνει η συμπόρευση της ζωής μας με το σήμερα.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια της ζωής μας απορρέουν από τις δικές μας επιλογές τόσο σε ό,τι αφορά στην αισθητική όσο και στα υλικά κατασκευής τους. Στο χέρι μας είναι λοιπόν να τα επιδιορθώσουμε ή και να τα ξηλώσουμε αν διαπιστώσουμε ότι δεν εξυπηρετούν πια το σήμερα.
Ας θέσουμε, λοιπόν, αμέσως τώρα, στον εαυτό μας το ερώτημα:
Πόσο σύγχρονος και πόσο παλιός νιώθω στο σήμερα της ζωής μου;
Κι ό,τι κι αν είναι αυτό στο οποίο θα καταλήξουμε,
ας αρχίσουμε να κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να βγούμε από την (κατά)ψυξη των συνδέσεων μας..
αποβάλλοντας καθετί που νιώθουμε πως πια δεν μας εξυπηρετεί και πως ο μόνος λόγος που εξακολουθούμε να το κρατάμε σφιχτά στη χούφτα μας είναι η συνήθεια..
ας αφήσουμε πίσω ό,τι μας φαίνεται ξεπερασμένο, μαραμένο, μίζερο, αφυδατωμένο, χθεσινό…
Και ας πούμε με αγάπη στον εαυτό μας..
…We can go higher! / Μια απόφαση είναι μόνον που μας κρατά μακριά από την απογείωση!
*η αναφορά εδώ στην ευδαιμονική διάσταση της ευτυχίας αφορά στον όρο ευδαιμονία που ο Αριστοτέλης εισήγαγε προκειμένου να περιγράψει την κατάσταση της βαθιάς ευημερίας όπου κάποιος αισθάνεται ότι η ζωή του έχει νόημα και σκοπό. Ο όρος αυτός αντιδιαστέλλεται συχνά προς την ηδονή που αναφέρεται στη φευγαλέα ευτυχία από ποικίλες απολαύσεις.
Πηγή: texnesonline.gr
Το θαύμα της Fatima
Το ταξίδι στην Πορτογαλία στάθηκε για μένα μια πολύ ευχάριστη έκπληξη αφού, χωρίς να τρέφω καμία προσδοκία για τον συγκεκριμένο προορισμό, το ταξίδι μου σε αυτή τη μικρή και πολύχρωμη χώρα εξελίχτηκε τελικά σε έναν αναζωογονητικό καλοκαιρινό έρωτα.
Κατάφεραν να απογειώσουν το εσωτερικό μου κίνητρο να ζω την καθημερινή ζωή μου σαν μια πολύχρωμη, χαρούμενη και μαγική περιπλάνηση.






























Η Αγγελική Καστρινέλλη στο χώρο του βιβλιοπωλείου υγείας ΑΤΗΕΝΙΑΝ SCΙΕNCE BOOKSTORE θα σας οδηγήσει να αποτυπώσετε μέσα από το φακό σας εκείνα που αθέατα και σιωπηλά συμβαίνουν κάτω από την επιφάνεια της συνείδησης σας.
Εκείνα που καθορίζουν την πραγματικότητα που ζείτε και το επίπεδο της προσωπικής σας ευημερίας.
Χώρος: Urbanzen Athenian / Coaching Hub (Καρνεάδου 23, 10675 Κολωνάκι, Αθήνα)
Ιστορικό
