Δείτε τη φωτογραφία εδώ
Blog Archives
Το έργο ήταν εμπνευσμένο από φωτογραφικό υλικό και κείμενα της Αγγελικής Καστρινέλλη
Abandoned buildings
Blank Wall Gallery, Νοέμβριος 2019
Σιωπές αιχμαλώτων
«Η συμφιλίωση με τη Σκιά και το φωτεινό μέρος της ψυχής μας»
Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης – Casa Bianca, Φεβρουάριος 2022
Η αποδοχή και η ενσωμάτωση της Σκιάς στον πυρήνα της ύπαρξής μας, εκεί όπου η αρχέγονη αλχημιστική γνώση που εδρεύει στην ψυχή μας μετατρέπει τον μόλυβδο των εμπειριών μας σε χρυσάφι, είναι που δίνει στη ζωή μας τη μεγαλοσύνη που της αξίζει. Κι αυτή η μεγαλοσύνη είναι στενά συνυφασμένη με το ευάλωτο και την ευθραυστότητα της ανθρώπινης φύσης.
Οι ήρωες του Ντοστογιέφσκι, χαρακτήρες των παθών και της Σκιάς, μας φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο, με το μυστήριο και την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, καλώντας μας, να ανα-στοχαστούμε πάνω στην πραγματικότητα του κόσμου μέσα από τα δικά μας πάθη, τις δικές μας ατέλειες, τη δική μας βιωματική εμπειρία.
Και ίσως έτσι, αφήνοντας τον εαυτό μας να μιλήσει μόνος του, αθέατος και άκριτος, να θωπεύσουμε τα προσωπικά μας τραύματα και θραύσματα.
Δείτε εδώ το δελτίο τύπου.
Ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία το Workshop 1 «Ποιος είδε το πραγματικό δάσος;»
στο D_art την Κυριακή 19/3
7 days in Μorocco
Η κρυμμένη ομορφιά των ανατροπών
Αθήνα, Μάρτιος 2020
Ο κάθε τόπος που ταξιδεύουμε συνδέεται, συνειδητά ή ασυνείδητα, με κάτι πολύ δικό μας, κάτι που δεν περνά μέσα στα λόγια, αλλά αποτυπώνεται στα σχήματα και τα χρώματα των φωτογραφιών μας.
Το ταξίδι μου στο Νότιο Μαρόκο συνδέθηκε με την κρυμμένη ομορφιά των ανατροπών καθώς όλες οι προσδοκίες που έτρεφα γι αυτό το ταξίδι, ματαιώθηκαν, δίχως όμως να με αφήσουν γυμνή και άδεια στη μέση της ερήμου.
Απεναντίας. Οδηγήθηκα, αθόρυβα και σιωπηλά, έτσι όπως μόνον το Μαρόκο ξέρει να ξεναγεί τους επισκέπτες του, σε μια πρωτόγνωρη αίσθηση ελευθερίας που μου επέτρεψε να διακρίνω την αρμονία, τη χαρά και το μεγαλείο της ζωής που έκρυβαν από το βλέμμα μου η επιφανειακή ασχήμια, οι μεγάλες αντιθέσεις και η ένδεια. Μια αίσθηση ελευθερίας που με έκανε να παραφράσω, χωρίς αιδώ, τον στίχο του Σεφέρη : «Ας έρθει να με κοιμηθεί όποιος θέλει, μήπως δεν είμαι η έρημος (θάλασσα);».
Δείτε εδώ το δελτίο τύπου.
Στην αιώρα του κόσμου
«Ποιο είναι επιτέλους αυτό το αναθεματισμένο νόημα;» αναρωτιόταν επιτακτικά η ηρωίδα ενός απ΄ τα βιβλία που συνόδεψαν τις διακοπές μου το περσινό καλοκαίρι. Το ερώτημά της εντυπώθηκε εμμονικά στο μυαλό μου και μπερδεύτηκε μέσα στα πράγματα της καθημερινότητάς μου, μέχρι που ένα βράδυ συναντήθηκε απρόσμενα με την παραίνεση του Ελύτη «έχεις πολλά να μάθεις αν στο ασήμαντο εμβαθύνεις» που πολλά χρόνια τώρα με σπρώχνει να εστιάζω τον φακό μου στην αιώρα του κόσμου και να ακροβατώ επάνω στα λαθραία ίχνη που τα ασήμαντα της ζωής αφήνουν στην αυλόπορτα της ψυχής μας.
Οι στιχομυθίες ανάμεσα στην ηρωίδα και τον ποιητή, που ταξίδεψαν και τα δικά μου ερωτήματα, έρχονται σήμερα να καλέσουν κι εσάς σ΄ αυτό το φωτογραφικό ταξίδι που αποπειράται να αποτυπώσει εντυπώσεις και παραλειπόμενα από τον διάπλου του μεγάλου ποταμού του κόσμου. Στην μία όχθη, οι στιγμές που «το αναθεματισμένο νόημα» έρχεται και υψώνει επιτακτικά τον τόνο της φωνής του, απαιτεί στην μοιρασιά τον πρώτο ρόλο, ταλανίζει την καρδιά μας με τις αποχρώσεις της βαθιάς αμφιβολίας. Στην άλλη όχθη, οι στιγμές που η ματαιότητα λαγοκοιμάται, τα τρικυμιώδη της ξεσπάσματα καταλαγιάζουν και η ψυχή μας λούζεται ανέμελη μες την απρόσκοπτη χαρά της ομορφιάς και της σιωπηλής αρμονίας του κόσμου.
Α. Κ.
7 days in Morocco
Η Κρυμμένη Ομορφιά Των Ανατροπών
Ο κάθε τόπος που ταξιδεύουμε συνδέεται, συνειδητά ή ασυνείδητα, με κάτι πολύ δικό μας, κάτι που δεν περνά μέσα στα λόγια, αλλά αποτυπώνεται στα σχήματα και τα χρώματα των φωτογραφιών μας. Το ταξίδι μου στο Νότιο Μαρόκο συνδέθηκε με «την κρυμμένη ομορφιά των ανατροπών» καθώς όλες οι προσδοκίες που έτρεφα γι΄ αυτό το ταξίδι, ματαιώθηκαν, δίχως όμως να με αφήσουν γυμνή και άδεια στη μέση της ερήμου. Απεναντίας. Οδηγήθηκα, αθόρυβα και σιωπηλά, έτσι όπως μόνον το Μαρόκο ξέρει να ξεναγεί τους επισκέπτες του, σε μια πρωτόγνωρη αίσθηση ελευθερίας που μου επέτρεψε να διακρίνω την αρμονία, τη χαρά και το μεγαλείο της ζωής που έκρυβαν από το βλέμμα μου η επιφανειακή ασχήμια, οι μεγάλες αντιθέσεις και η ένδεια. Μια αίσθηση ελευθερίας που με έκανε να παραφράσω, χωρίς αιδώ, τον στίχο του Σεφέρη :
«Ας έρθει να με κοιμηθεί όποιος θέλει, μήπως δεν είμαι η έρημος / θάλασσα;».
Α. Κ.
Η Αγγελική Καστρινέλλη για το φωτογραφικό άλμπουμ
Δείτε την έκθεση εδώ
Σημειωματάριο εντυπώσεων
32 ίχνη της αόρατης πλευράς του ορατού
Ένας από τους λόγους που μου αρέσουν τα σημειωματάρια είναι ότι δέχονται μέσα τους, με ιδιαίτερη ευχαρίστηση, τις ερωτηματικές προτάσεις. Κι ένας άλλος είναι ότι δείχνουν αμέριστη αποδοχή απέναντι στις ατέλειες -από τα κολλυβογράμματα ξεκινώντας και φθάνοντας μέχρι το ασυνάρτητο των συλλογισμών σου. Καλοδέχονται ακόμη και σκόρπιες λέξεις, μισοτελειωμένες φράσεις, συνθηματικά μότο και γενικώς όλα τα αδέσποτα που μπορεί να έχουν, καθοδόν, τραβήξει την προσοχή σου.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τα σημειωματάρια ανταλλάσσουν την θερμή τους χειραψία με τις λέξεις, υποδέχονται και τις εικόνες. Κι έτσι, μπορούν να γίνουν μία εξαίρετη παρέα, στις περιόδους που οι βαθιές ρυτίδες στην επιφάνεια της πραγματικότητας στρέφουν τον φωτογράφο σε πιο υπόγειες διαδρομές, προκειμένου να αναζητήσει τα λαθραία εκείνα ίχνη που η αφανής –και πιο στέρεα- πλευρά του κόσμου συνηθίζει να αφήνει, αθόρυβα και σιωπηλά, στην αυλόπορτα της ζωής μας.
Ένα τέτοιο σημειωματάριο, γραμμένο σε στιγμές που η ματαιότητα λαγοκοιμόταν, αποκαλύπτοντας έτσι, άθελά της, την απρόσκοπτη ομορφιά που κρύβεται συχνά μέσα στο τίποτα και στο μηδέν αυτού του κόσμου,
σας προσκαλώ να ξεφυλλίσουμε σήμερα μαζί -αφήνοντας για λίγο στην άκρη το αναθεματισμένο νόημα και όλα όσα ταλανίζουν την ψυχή μας με τις αποχρώσεις της βαθιάς αμφιβολίας…
Α. Κ.
Η Αγγελική Καστρινέλλη για το φωτογραφικό άλμπουμ
Δείτε την έκθεση εδώ
Windows in the light and the shade/shadow of Berlin
Παράθυρα στο φως και στη σκιά του Βερολίνου
Η γοητευτική συνταγή των γιατρών αλλοτινής εποχής «Αλλάξτε ατμόσφαιρα, θα σας κάνει καλό», που ξανάφερε στη μνήμη μου ο Πονταλίς με τα «Παράθυρα» του, ήταν το έναυσμα για ένα μακροήμερο ταξίδι στο Βερολίνο, το φθινόπωρο του 2007.
Με την ελπίδα να ανταμώσω αντίδοτα και γιατροσόφια, που χρειαζόμουνα κατεπειγόντως εκείνη την περίοδο, «για να αντέξω τη θλίψη του άρρωστου καιρού μας», πήρα τα πράγματα απ΄την αρχή και τα ταξίδεψα σ΄έναν δημοφιλή προορισμό, παρέα με τη μηχανή μου.
Το Βερολίνο και η περιρρέουσα ατμόσφαιρά του στάθηκε ένας τόπος φιλικός, μια πόλη στοργική που έστειλε την «κρίση» μου να βυθιστέ με ραθυμία στις σιωπές και τα αποσιωπητικά της. Της δάνεισε καθρέφτες για να δει το πρόσωπό της, της χάρισε τραμπάλες και τσουλήθρες για να παίξει με το φως και τις σκιές της, της γνώρισε την τέχνη για να ανοίξει τα κλειστά τς τα παράθυρα, της άναψε τα φλας της για να παρακάμψει τους ανοιχτούς λογαριασμούς με τη ζωή της Αθήνας.
Κι αν αληθεύει πως οι τόποι είναι κατά το μάλλον αφορμή για ν΄αντικρίσει τα χίλια πρόσωπά της η ψυχή μας, τότε ίσως να παίξει έναν τέτοιο ρόλο και για σας η συνάντηση με τα «Παράθυρα στο φως και στη σκιά του Βερολίνου».
Α. Κ.
Η Αγγελική Καστρινέλλη για το φωτογραφικό άλμπουμ
Page 4 of 8